به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی کرد امروز، کشاورزی در شهرستان دهگلان سال‌هاست بخش مهمی از اقتصاد منطقه را تشکیل می‌دهد و زمین‌های حاصلخیز این شهرستان، ظرفیت قابل‌توجهی برای تولید انواع محصولات زراعی دارد، اما در سال‌های اخیر، محدودیت منابع آبی و هزینه‌های روزافزون تولید، ضرورت حرکت به سمت الگوی کشت مناسب و محصولات کم آب‌بر را بیش از گذشته نمایان کرده است.

 وقتی کشاورزی به سمت محصولات کم آب‌بر می‌رود

 در چنین شرایطی، آفتاب‌گردان آجیلی به‌عنوان محصولی با مزیت‌های اقتصادی و زراعی، موردتوجه بخشی از کشاورزان منطقه لیلاخ و دهگلان قرار گرفته است.

 کشاورزان این منطقه چند سالی است این محصول را در تناوب با برخی محصولات زراعی کشت می‌کنند، محصولی که علاوه بر نیاز آبی نسبتاً پایین‌تر، از نظر انبارداری، بازار فروش و ظرفیت صادرات نیز برای تولیدکنندگان جذابیت دارد.

 بر اساس اعلام جهاد کشاورزی شهرستان دهگلان، امسال حدود ۲۱۰ هکتار از اراضی آبی شهرستان به کشت آفتاب‌گردان آجیلی اختصاص‌یافته است، رقمی که نشان می‌دهد استقبال کشاورزان از این محصول در حال افزایش است.

 تناوب زراعی، راهکاری برای مدیریت بهتر زمین

 کشت آفتاب‌گردان تنها به دلیل بازار فروش و نیاز آبی آن موردتوجه قرار نگرفته، بلکه از نظر تناوب زراعی نیز می‌تواند برای برخی مزارع مزیت داشته باشد.

 زلیخا میرکی، مسئول تولیدات گیاهی جهاد کشاورزی شهرستان دهگلان، با اشاره به اهمیت تناوب در کشت این محصول، اظهار داشت: کشت تناوبی آفتاب‌گردان بیشتر در محصولاتی مانند گندم و جو توصیه می‌شود، چراکه می‌تواند در کنترل برخی علف‌های هرز مؤثر باشد.

 میرکی عنوان کرد: کشت این محصول در تناوب با گیاهان پهن‌برگ مانند کلزا و چغندرقند چندان توصیه نمی‌شود، زیرا برخی علف‌های هرز مشترک میان این محصولات وجود دارد، این نگاه کارشناسی نشان می‌دهد توسعه کشت آفتاب‌گردان آجیلی باید در کنار استقبال کشاورزان، بر اساس اصول فنی و متناسب با شرایط هر مزرعه انجام شود.

 پیش‌بینی تولید ۴۷۰ تن آفتاب‌گردان آجیلی

 افزایش سطح زیر کشت آفتاب‌گردان آجیلی در دهگلان، تنها یک تغییر در الگوی کشت نیست، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری یک ظرفیت اقتصادی تازه در منطقه باشد.

 مجتبی اسدی، رئیس جهاد کشاورزی شهرستان دهگلان، با اشاره به وضعیت کشت این محصول در سال جاری بیان کرد: حدود ۲۱۰ هکتار از اراضی آبی شهرستان زیر کشت آفتاب‌گردان رفته و پیش‌بینی می‌شود از این سطح، حدود ۴۵۰ تا ۴۷۰ تن آفتاب‌گردان آجیلی تولید شود.

 این میزان تولید، در صورت تداوم روند استقبال کشاورزان و فراهم‌شدن شرایط مناسب برای فروش و بازاریابی، می‌تواند زمینه توسعه بیشتر این محصول را در سال‌های آینده فراهم کند.

 ازسوی‌دیگر، وجود بازار مناسب و قابلیت نگهداری آسان، آفتاب‌گردان آجیلی را برای کشاورزانی که به دنبال کاهش ریسک تولید و یافتن بازار مناسب برای محصول خود هستند، جذاب‌تر کرده است.

 تجربه یک کشاورز، هزینه کمتر، انگیزه بیشتر

 برای کشاورزان، انتخاب یک محصول تنها به میزان تولید محدود نمی‌شود؛ هزینه‌های کاشت، داشت و برداشت، میزان مصرف آب، امکان فروش و حتی قابلیت نگهداری محصول نیز در تصمیم‌گیری آنها نقش دارد.

 محمد ناصرآبادی، کشاورز ساکن روستای مبارک‌آباد، یکی از کشاورزانی است که امسال پنج هکتار از زمین‌های خود را به کشت آفتاب‌گردان اختصاص داده است.

 ناصرآبادی با مقایسه هزینه تولید این محصول با محصولاتی مانند خیار، گوجه‌فرنگی و سیب‌زمینی، تصریح کرد: آفتاب‌گردان آجیلی هزینه کمتری برای کشاورز به همراه دارد و همین موضوع می‌تواند انگیزه‌ای برای توسعه کشت آن باشد.

 تجربه کشاورزان نشان می‌دهد هر محصولی که بتواند در کنار مصرف منطقی‌تر منابع، هزینه تولید را کاهش داده و بازار قابل‌قبولی داشته باشد، می‌تواند جایگاه بیشتری در الگوی کشت منطقه پیدا کند.

 قطعی برق، حلقه مفقوده تولید باکیفیت

 اما در کنار ظرفیت‌های موجود، کشاورزان دهگلان با مشکل قطعی برق چاه‌های کشاورزی روبه‌رو هستند که مستقیماً بر کیفیت تولید آنها اثر می‌گذارد.

 ناصرآبادی اذعان کرد: در زمین‌های کشاورزی خود با حدود هفت ساعت قطعی برق مواجه است، موضوعی که باعث می‌شود آبیاری به‌صورت منظم انجام نشود و در نهایت کیفیت محصول کاهش پیدا کند.

 این مسئله تنها یک مشکل مربوط به یک کشاورز نیست، بلکه تداوم قطعی برق در زمان‌هایی که مزارع به آبیاری نیاز دارند، می‌تواند بر میزان و کیفیت تولید بسیاری از محصولات کشاورزی تأثیرگذار باشد.

در شرایطی که سیاست توسعه محصولات کم آب‌بر و مدیریت مصرف منابع آب موردتأکید قرار دارد، تأمین پایدار انرژی چاه‌های کشاورزی نیز باید به‌عنوان یکی از حلقه‌های مهم زنجیره تولید موردتوجه قرار گیرد.

 لیلاخ، ظرفیت شکل‌گیری یک قطب جدید

 رشد سطح زیر کشت آفتاب‌گردان آجیلی در منطقه لیلاخ و شهرستان دهگلان، نشان می‌دهد کشاورزان در حال آزمودن گزینه‌هایی تازه برای سازگاری با شرایط جدید کشاورزی هستند.

 محصولی که آب کمتری نیاز دارد، به‌راحتی قابل انبارداری است، بازار فروش مناسبی دارد و از ظرفیت صادرات نیز برخوردار است، می‌تواند در صورت حمایت اصولی، جایگاه قابل‌توجهی در سبد تولید کشاورزی منطقه پیدا کند.

 البته توسعه این محصول نیازمند نگاه جامع است؛ از ارائه آموزش‌های فنی و انتخاب ارقام مناسب گرفته تا تأمین نهاده، مدیریت آبیاری، حمایت از کشاورزان، ایجاد بازارهای فروش و فراهم‌کردن زمینه فراوری و صادرات، اگر این زنجیره به‌درستی شکل بگیرد، آفتاب‌گردان آجیلی می‌تواند از یک محصول تناوبی در مزارع دهگلان، به یک ظرفیت اقتصادی پایدار برای منطقه تبدیل شود.

 حرکت کشاورزان دهگلان و منطقه لیلاخ به سمت کشت محصولات کم آب‌بر، پاسخی هوشمندانه به بخشی از چالش‌های امروز کشاورزی است، آفتاب‌گردان آجیلی اکنون با حدود ۲۱۰ هکتار سطح زیر کشت و پیش‌بینی تولید ۴۵۰ تا ۴۷۰ تن، نشانه‌ای از تغییر تدریجی الگوی کشت در منطقه به شمار می‌رود.

 اما برای تبدیل این ظرفیت به یک مزیت پایدار، حمایت از کشاورز نباید تنها به مرحله کاشت محدود شود، تأمین آب و برق پایدار، بازار فروش، آموزش تخصصی، فراوری و توسعه صادرات حلقه‌هایی هستند که می‌توانند آینده این محصول را در دهگلان رقم بزنند.

 محصولی که شاید امروز تنها در بخشی از مزارع دیده شود، اما فردا بتواند نام لیلاخ و دهگلان را در میان قطب‌های تولید آفتاب‌گردان آجیلی کشور پررنگ‌تر کند.

 انتهای خبر/