به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردتودی»،  اگر از زاویه حادثه خونین آتش‌سوزی خودروی سوخت‌رسان در شهر سنندج به جاده‌های بیجار بنگرید، شهری کوهستانی و پرپیچ‌وخم را خواهید دید که در آن جاده تنها یک مسیر عبور نیست، بلکه بخشی از زندگی روزمره مردمی از که با شرایط سخت امروز به دنبال روزی حلال می‌گردند.

  پس از حادثه تلخ محور سنندج و یادآوری خاطره دردناک تیرماه ۱۳۹۷، اکنون باید یکبار دیگر به دغدغه و نگرانی مردم منطقه با نگاهی دیگر پرداخت، در شهرستان بیجار نیز نقاطی وجود دارند که هر لحظه امکان تبدیل شدن به یک فاجعه مشابه سنندج را دارند؛ نقاطی که سکوت مسئولان در قبال آن‌ها، دیگر قابل توجیه نیست.

بررسی‌های میدانی و گلایه‌های مکرر شهروندان نشان می‌دهد که حداقل سه نقطه در شهرستان بیجار دارای شرایط بحرانی هستند که در صورت عدم چاره‌اندیشی فوری، پتانسیل تبدیل شدن به کانون بحران را دارند.

سه‌راهی خورخوره؛ تقاطع مرگ بدون هشدار

نخستین نقطه بحرانی، سه‌راهی روستای خورخوره است، این تقاطع که محل اتصال راه روستایی به محور اصلی است، فاقد هرگونه علائم هشداردهنده استاندارد، سرعت‌گیر یا روشنایی کافی است.

خودروهای عبوری از محور اصلی اغلب با سرعت غیرمجاز از این نقطه گذر می‌کنند و رانندگان ورودی از روستا نیز به دلیل نبود دید کافی و تابلوهای اخطاری، ناگهان وارد مسیر پرتردد می‌شوند، ترکیب «سرعت بالا» و «فقدان علائم ایمنی»، این سه‌راهی را به قمارگاهی برای جان مسافران و اهالی روستا تبدیل کرده است.

هر روز شاهد تردد خودروهای سنگین سوخت از محور بیجار به زنجان هستیم و دقیقا در این نقطه تردد مردم روستایی و مسافرانی که به این محور آشنایی ندارد و قصد رسیدن به شهر بانه و مریوان را دارند، فاجعه‌ای سهمگین انتظار می‌رود.

سه‌راهی حسن‌آباد؛ تکرار همان سناریوی خطر

وضعیت در سه‌راهی حسن‌آبادیاسوکند نیز دقیقاً مشابه خورخوره است، این نقطه نیز به دلیل قرارگیری در مسیر ترانزیتی و تردد سنگین تانکرها و کامیون‌ها، یکی از مستعدترین نقاط برای تصادفات شاخ‌به‌شاخ و انحراف از جاده محسوب می‌شود.

نبود خط‌کشی واضح، فرسودگی آسفالت در محل تقاطع و عدم نصب نیوجرسی یا جداکننده فیزیکی، باعث شده تا کوچک‌ترین لغزش فرمان یا نقص فنی، منجر به حوادث جبران‌ناپذیر شود، اهالی منطقه بارها نسبت به این وضعیت اعتراض کرده‌اند، اما تاکنون اقدام اصلاحی مؤثری صورت نگرفته است.

این تقاطع خود به خود به دلیل وجود معادن و شرکت‌های حمل و نقل متعدد، عملا بیشترین ترافیک را در کوچکترین عرض جاده را مهمان است، باید از حادثه تلخ دیروزسنندج، درس عبرتی برای امروز باشد.

کمربندی زاغه؛ بمب ساعتی در حریم شهر

اما نگران‌کننده‌ترین نقطه، پروژه نیمه‌تمام کمربندی زاغه است، ابتدای این کمربندی دقیقاً از حاشیه بافت مسکونی شهر بیجار عبور می‌کند و ادامه مسیر نیز با فاصله‌ای بسیار اندک از منازل مسکونی و تأسیسات شهری طراحی شده است، این نزدیکی خطرناک، دقیقاً همان الگویی است که در حادثه بلوار دکتر حسینی سنندج منجر به شهادت ۱۵ تن از هموطنانمان شد.

عبور تانکرهای حامل سوخت و مواد خطرناک از کنار پنجره خانه‌های مردم، آن هم در مسیری که اگر با همین فرمان و نقشه به بهره‌برداری برسد، مصداق بارز تهدید علیه سلامت عمومی است، باید همین امروز کارشناسان ایمنی راه هشدار دهند که در صورت وقوع حادثه برای یک تانکر سوخت در این مقطع، شعاع تخریب مستقیماً بافت مسکونی را هدف قرار خواهد داد و عملاً امکان امدادرسانی سریع و تخلیه امن ساکنان وجود ندارد.

مادامی که رانندگان خودروهای سنگین باربری به دلیل افزایش قیمت‌ها و هزینه نگهداری خودروی مجبورند با سرعت بالا و بدون استراحت رانندگی کنند، عبور خط کمربندی زاغه از منطقه حاشیه نشین بیجار عبور کند، زنگ خطر جدی به شمار می‌رود که نباید ساده از کنار آن گذشت.

درس‌هایی که از حادثه تلخ سنندج نگرفتیم

حادثه اخیر سنندج با ۱۱ قربانی و یادآوری تلخ حادثه سال ۹۷ با ۱۵ جان‌باخته، مجموعاً ۲۶ زندگی را به کام مرگ کشاند، این اعداد فقط آمار نیستند؛ ۲۶ خانواده داغدار و ده‌ها انسان آسیب‌دیده‌اند، پرسش اساسی این است که آیا باید منتظر بمانیم تا در بیجار نیز چنین فاجعه‌ای رخ دهد تا سپس کمیته بحران تشکیل دهیم؟

ایمنی حمل مواد خطرناک و ایمنی راه‌ها، مجموعه‌ای به هم پیوسته است، نمی‌توان انتظار داشت تانکری سالم در جاده‌ای فاقد استاندارد و نزدیک به منازل، ایمن بماند، تکمیل فوری و خطرناک کمربندی زاغه با عدم رعایت حریم ایمنی واقعی، نصب علائم هشداردهنده و سرعت‌گیر در سه‌راهی‌های خورخوره و حسن‌آباد، و ممنوعیت تردد تانکرهای سوخت از محورهای پرخطر شهری، حداقل‌هایی است که نباید بیش از این به تعویق بیفتد.

مطالبه مردم: پیشگیری قبل از سوختن

شهروندان بیجاری انتظار دارند مسئولان استانی و شهرستانی، پیش از آنکه دودی از جاده‌های این شهرستان بلند شود، چاره‌اندیشی کنند، ارزش واقعی گزارش‌های کارشناسی زمانی مشخص می‌شود که به تصمیم عملی برای اصلاح یک نقطه حادثه‌خیز یا تغییر یک مسیر پرخطر منجر شود، نه اینکه صرفاً در بایگانی ادارات خاک بخورد.

جاده باید مسیر رسیدن باشد، نه مسیری برای شمردن قربانیان. امید است با درس‌آموزی از حوادث تلخ گذشته و توجه ویژه به نقاط بحرانی بیجار، دیگر شاهد تکرار تراژدی آتش و خون در جاده‌های این دیار نباشیم.

نویسنده: سید محمد صابر سبحانی فعال اجتماعی