کردی‌دوزی؛ پیوند اقتصاد با هویت بومی

در شهرستان‌های کوچک، بازار تولید همواره تابع شرایط خاص خود است؛ از یک سو محدودیت بازار مصرف وجود دارد و از سوی دیگر، شناخت سلیقه مردم می‌تواند برگ برنده یک تولیدکننده باشد،احمدی نیز با شناخت همین ظرفیت، در کنار فعالیت تخصصی خود در زمینه دوخت مانتو، کارگاه کردی‌دوزی را راه‌اندازی کرده است.

وی می‌گوید در دیواندره، پوشاک کردی و هنر کردی‌دوزی از استقبال قابل توجهی برخوردار است و همین موضوع باعث شده تا علاوه بر تولید پوشاک، به آموزش این هنر نیز توجه کند.

هدف او از راه‌اندازی بخش آموزشی، تنها انتقال یک مهارت نیست؛ بلکه قرار است آموزش، مقدمه‌ای برای اشتغال باشد، افرادی که مهارت کردی‌دوزی را در این کارگاه فرا می‌گیرند، می‌توانند در ادامه در همین مجموعه مشغول به کار شوند و به این ترتیب، زنجیره‌ای از آموزش، مهارت‌آموزی، تولید و اشتغال شکل بگیرد.

این نگاه به آموزش، به‌ویژه در شهرهای کوچک، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ چراکه بسیاری از جوانان برای یافتن شغل ناچار به ترک زادگاه خود می‌شوند. ایجاد فرصت‌های شغلی مبتنی بر مهارت‌های بومی می‌تواند بخشی از این روند را متوقف کند.

نوسان قیمت؛ چالشی که تولید را زمین‌گیر می‌کند

در کنار همه امیدهایی که در این کارگاه جریان دارد، مشکلات اقتصادی و نوسانات بازار همچنان سایه خود را بر سر تولیدکننده انداخته است.

احمدی یکی از مهم‌ترین مشکلات واحد تولیدی خود را تأمین مواد اولیه عنوان می‌کند؛ مشکلی که به گفته او، تنها به سختی تهیه پارچه و ملزومات خیاطی محدود نمی‌شود، بلکه نوسان روزانه قیمت‌ها، برنامه‌ریزی تولید و قیمت‌گذاری برای مشتری را نیز دشوار کرده است.

وقتی قیمت پارچه و سایر ملزومات تولید هر روز تغییر می‌کند، تولیدکننده نمی‌تواند با اطمینان قیمت نهایی محصول را برای مشتری تعیین کند. از سوی دیگر، مصرف‌کننده نیز در شرایطی که قدرت خریدش کاهش یافته، نسبت به افزایش قیمت‌ها حساس‌تر شده است.

این چرخه در نهایت می‌تواند به رکود بازار و نارضایتی خریدار منجر شود؛ شرایطی که بیش از همه واحدهای کوچک تولیدی را تحت فشار قرار می‌دهد، چراکه توان مالی آنها برای جذب شوک‌های اقتصادی با واحدهای بزرگ قابل مقایسه نیست.

وقتی حمایت از تولید، حمایت از خانواده‌هاست

احمدی معتقد است در شرایط کنونی، حمایت مردم از تولید داخلی می‌تواند نقشی تعیین‌کننده در استمرار فعالیت واحدهای کوچک داشته باشد.

وی با اشاره به کاهش قدرت خرید مردم می‌گوید تلاش کرده‌اند بخش قابل توجهی از محصولات کارگاه را با قیمت عمده عرضه کنند تا مشتری بتواند با هزینه مناسب‌تری خرید کند.

این نگاه نشان می‌دهد تولیدکننده و مصرف‌کننده در یک مسیر مشترک قرار دارند؛ اگر تولیدکننده بتواند با هزینه مناسب تولید کند و محصول خود را به فروش برساند، چرخه اشتغال ادامه پیدا می‌کند و اگر مردم نیز خرید کالای داخلی را در اولویت قرار دهند، سرمایه در همان جامعه به گردش درمی‌آید.

احمدی بر همین اساس تأکید دارد که در شرایط اقتصادی امروز، مردم باید هوای یکدیگر را داشته باشند؛ چراکه خرید از تولیدکننده محلی تنها خرید یک لباس یا محصول نیست، بلکه به معنای کمک به تداوم فعالیت یک کارگاه و حفظ شغل چند نفر است.

نگار احمدی؛ روایت یک زن از دل تولید

در کنار باسط شیخ احمدی، نگار احمدی نیز در این کارگاه حضور دارد؛ زنی که حدود سه سال است در کنار همسرش فعالیت می‌کند و از تجربه حضور خود در فضای تولید می‌گوید.

وی در گفت‌وگو با خبرنگار کرد امروز اظهار کرد: حدود سه سال در کارگاه خیاطی همسرم مشغول کار هستم و به خودم افتخار می‌کنم که توانستم در این کار پیشرفت کنم و کمک‌حالی برای وضعیت اقتصادی خانواده‌ام باشم.

نگار احمدی در حوزه کردی‌دوزی و دوخت لباس کردی محلی فعالیت دارد؛ کاری که برای او تنها یک فعالیت اقتصادی نیست، بلکه فرصتی برای یادگیری، پیشرفت و مشارکت مستقیم در اقتصاد خانواده است.

وی با اشاره به راه‌اندازی این کارگاه با سرمایه شخصی و حمایت بسیج سازندگی، از مردم می‌خواهد خرید از تولیدکنندگان محلی را جدی بگیرند و می‌گوید حمایت از این محصولات می‌تواند به پیشرفت اقتصادی شهرستان کمک کند.

وی تصریح کرد: حضور زنان در چنین کارگاه‌هایی، علاوه بر کمک به اقتصاد خانواده، می‌تواند زمینه‌ای برای افزایش مهارت و استقلال اقتصادی آنان نیز فراهم کند؛ به‌ویژه در شهرهایی که فرصت‌های شغلی رسمی محدودتر است.

دیواندره؛ ظرفیت‌هایی که نیازمند حمایت‌اند

کارگاه احمدی شاید در مقیاس صنعت، واحد بزرگی نباشد، اما اهمیت آن را باید در تعداد چرخ‌هایی دید که به واسطه این فعالیت به حرکت درآمده‌اند؛ چهار نفر اشتغال مستقیم و بیش از پنج نفر اشتغال غیرمستقیم، برای یک واحد کوچک تولیدی، نشان می‌دهد حمایت هدفمند از چنین مجموعه‌هایی می‌تواند نتایج ملموسی به همراه داشته باشد.

این کارگاه همچنین ظرفیت توسعه دارد؛ ظرفیتی که به گفته احمدی، در صورت حمایت مسئولان می‌تواند به اشتغال افراد بیشتری منجر شود.

تخصص در دوخت مانتو، توجه به بازار محلی، ورود به حوزه کردی‌دوزی و ایجاد زمینه آموزش نیروهای جدید، مجموعه‌ای از ظرفیت‌هایی است که می‌تواند این کارگاه را از یک واحد کوچک به مجموعه‌ای با دامنه اشتغال بیشتر تبدیل کند.

البته تحقق این ظرفیت، نیازمند حمایت‌هایی فراتر از تسهیلات اولیه است؛ دسترسی به مواد اولیه با قیمت مناسب، ثبات نسبی بازار، تسهیل فروش محصولات، حمایت از بازارهای جدید و فراهم کردن زمینه عرضه تولیدات محلی، می‌تواند بخشی از مشکلات واحدهای کوچک تولیدی را کاهش دهد.

مطالبه یک تولیدکننده؛ حمایت کنید تا مهاجرت نشود

در پایان، مهم‌ترین دغدغه احمدی به مسئله‌ای بازمی‌گردد که بسیاری از شهرهای کوچک با آن مواجه‌اند؛ مهاجرت.

وی عنوان کرد:  کارگاه را با سرمایه شخصی خود راه‌اندازی کرده و انتظار دارد مسئولان نیز برای ادامه مسیر از تولیدکنندگان حمایت کنند.

سخن او ساده اما مطالبه‌ای جدی است: اگر قرار است جوانان در شهرهای کوچک بمانند، باید امکان کار و درآمد برایشان فراهم باشد.

در شهرهای کوچک، هر کارگاه تعطیل‌شده تنها یک واحد اقتصادی نیست که از چرخه تولید خارج می‌شود؛ پشت هر دستگاه خاموش، ممکن است درآمد یک یا چند خانواده قرار داشته باشد. از همین رو، حمایت از تولیدکنندگان محلی را نمی‌توان صرفاً یک اقدام اقتصادی دانست؛ این حمایت با مسئله ماندگاری جمعیت، کاهش مهاجرت، تقویت اقتصاد خانواده و حتی حفظ مهارت‌ها و هنرهای بومی گره خورده است.

کارگاه کوچک احمدی در دیواندره، تصویری از همین واقعیت است؛ جایی که پارچه زیر سوزن چرخ خیاطی قرار می‌گیرد، نقش‌های کردی جان می‌گیرند و دست‌هایی که روزی تنها به دنبال یک شغل بودند، حالا برای چند نفر دیگر نیز فرصت کار ایجاد کرده‌اند.

اینجا تولید فقط دوختن یک لباس نیست؛ دوختن امید به آینده یک شهر کوچک است.