تأخیر در ازدواج تنها یک مسئله اجتماعی نیست

مهناز شفیعی، روان‌شناس، در ادامه در  گفتگو با خبرنگار کردتودی بیان داشت: بسیاری از جوانان امروز از شکست در زندگی مشترک می‌ترسند، افزایش آمار طلاق، روایت‌های منفی اطرافیان و محتوای منتشر شده در فضای مجازی، اضطراب ازدواج را در میان برخی از جوانان افزایش داده است.

وی گفت: کمال‌گرایی نیز به یکی از موانع مهم ازدواج تبدیل شده است، برخی افراد به دنبال شریک زندگی کاملاً بی‌نقص هستند یا تصور می‌کنند باید خودشان در بهترین شرایط ممکن قرار بگیرند و سپس ازدواج کنند، این نگاه باعث می‌شود فرصت‌های مناسب یکی پس از دیگری از دست برود.

شفیعی با تأکید بر اهمیت آموزش مهارت‌های زندگی افزود: واقعیت این است که بسیاری از اختلافات زناشویی ناشی از ضعف در مهارت گفتگو، مدیریت هیجان، حل تعارض و مسئولیت‌پذیری است، اگر این آموزش‌ها از دوران نوجوانی و جوانی جدی گرفته شود، ترس از ازدواج نیز کاهش پیدا خواهد کرد.

وی گفت: ازدواج موفق بیش از آنکه به امکانات مالی وابسته باشد، به بلوغ فکری، شناخت متقابل و توانایی حل مسائل بستگی دارد.

وی خاطر نشان کرد:مشکلات اقتصادی قابل انکار نیست، اما زوج‌هایی که مهارت ارتباطی قوی دارند، معمولاً بهتر از بحران‌های مالی عبور می‌کنند، از سوی دیگر، کارشناسان فرهنگی نیز تغییر ارزش‌ها را یکی از عوامل تأثیرگذار بر افزایش سن ازدواج می‌دانند.

جامعه به بازنگری در نگاه خود به ازدواج نیاز دارد

 در ادامه سمیه مالکی، کارشناس فرهنگی، اظهار  داشت: در سال‌های اخیر، مفهوم موفقیت در ذهن بسیاری از جوانان تغییر کرده است. پیشرفت شغلی، تحصیلات، استقلال مالی و حتی شهرت در فضای مجازی، گاهی بر تشکیل خانواده اولویت پیدا کرده است.

وی خاطر نشان کرد: فرهنگ مصرف‌گرایی نیز به این مسئله دامن زده است،تبلیغات و نمایش سبک زندگی تجملی، انتظارات جوانان و خانواده‌ها را از آغاز زندگی مشترک افزایش داده است؛ در حالی که فرهنگ اصیل ایرانی و اسلامی بر ساده‌زیستی، همدلی و همراهی در ابتدای زندگی تأکید دارد.

مالکی بیان داشت: ارسانه‌ها، نظام آموزشی و نهادهای فرهنگی باید تصویر واقع‌بینانه‌تری از ازدواج ارائه دهند و نباید ازدواج را یا بیش از حد آرمانی و بدون چالش نشان داد و یا آن را سراسر مشکل و شکست معرفی کرد چرا که جوانان به الگوهای واقعی از زندگی‌های موفق و ساده نیاز دارند.

وی همچنین بر نقش خانواده‌ها تأکید کرده و افزود: پدر و مادرها باید به جای تحمیل خواسته‌های خود، شرایط نسل امروز را درک کنند و با کاهش تشریفات و توقعات، مسیر ازدواج را هموارتر سازند.

آنچه از سخنان کارشناسان برمی‌آید، این است که افزایش سن ازدواج حاصل یک عامل واحد نیست، اقتصاد، اشتغال، مسکن، تغییر سبک زندگی، کمال‌گرایی، نگرانی‌های روانی، گسترش فضای مجازی و تغییر ارزش‌های فرهنگی، همگی در کنار یکدیگر این پدیده را شکل داده‌اند.

 بنابراین، راهکارها نیز باید جامع باشند؛ از حمایت‌های اقتصادی و تسهیل اشتغال جوانان گرفته تا آموزش مهارت‌های زندگی، اصلاح نگرش‌های فرهنگی و کاهش تشریفات غیرضروری.

ازدواج، تنها پیوند میان دو نفر نیست؛ نقطه آغاز شکل‌گیری خانواده و زیربنای سلامت اجتماعی هر جامعه است. هرچه این نقطه آغاز دیرتر شود، پیامدهای آن در حوزه‌های جمعیتی، فرهنگی، اقتصادی و حتی امنیت اجتماعی نمایان‌تر خواهد شد.

شاید امروز بیش از هر زمان دیگری، جامعه به بازنگری در نگاه خود به ازدواج نیاز دارد؛ نگاهی که به جای تجمل، بر مسئولیت‌پذیری، همدلی و واقع‌بینی استوار باشد. اگر اقتصاد، فرهنگ، رسانه و خانواده هر یک سهم خود را در تسهیل این مسیر ایفا کنند، ازدواج دوباره می‌تواند از یک آرزوی دوردست به انتخابی دست‌یافتنی برای جوانان تبدیل شود؛ انتخابی که نه‌تنها آینده دو نفر، بلکه آینده یک جامعه را نیز رقم خواهد زد.

انتهای خبر/