به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، در روزگاری که سوءتفاهم‌ها، اختلاف‌ها و دلخوری‌ها گاه سال‌ها میان انسان‌ها دیوار می‌سازند، بخشش می‌تواند نخستین آجرِ برداشته‌شده از این دیوار باشد، تصمیمی که بیش از آنکه دیگری را آزاد کند، خود انسان را از اسارت خشم، کینه و اندوه رها می‌سازد.

 انسان در طول زندگی خود بارها دل می‌شکند و دل می‌شکند، گاهی از یک‌سخن، گاهی از یک رفتار و گاهی از یک بی‌مهری که شاید هرگز انتظارش را نداشته است، طبیعی است که رنج، ناراحتی و دلخوری بخشی از تجربه زیستن باشد، اما آنچه مسیر زندگی را تعیین می‌کند، نحوه برخورد ما با این رنج‌هاست، بزرگ‌ترین پیروزی انسان، نه در انتقام، بلکه در توانایی عبور از کینه و انتخاب بخشش است.

 بسیاری تصور می‌کنند بخشیدن یعنی نادیده‌گرفتن اشتباه دیگران یا چشم‌پوشیدن از حق خود، درحالی‌که حقیقت چیز دیگری است، بخشش پیش از آنکه لطفی به دیگران باشد، هدیه‌ای به خود انسان است، زمانی که کینه را در دل نگه می‌داریم، ذهن و روح خود را اسیر گذشته می‌کنیم، هر بار که خاطره تلخی را مرور می‌کنیم، بار دیگر همان درد را تجربه خواهیم کرد.

 بخشیدن به معنای فراموش‌کردن حقیقت نیست، بلکه به معنای رهاکردن باری است که سال‌ها بر دوشمان سنگینی کرده است، انسان بخشنده، آرامش را انتخاب می‌کند، آرامشی که هیچ انتقامی قادر به ایجاد آن نیست.

 اگر فرهنگ بخشش در خانواده‌ها، مدارس، محیط‌های کاری و جامعه گسترش یابد، بسیاری از اختلاف‌ها پیش از آنکه به بحران تبدیل شوند، حل خواهند شد، بسیاری از کدورت‌ها تنها با یک گفت‌وگوی صادقانه، یک عذرخواهی و یک بخشش صمیمانه پایان می‌یابند.

 جامعه‌ای که مردم آن توانایی بخشیدن داشته باشند، جامعه‌ای با خشونت کمتر، اعتماد بیشتر و همدلی عمیق‌تر خواهد بود، چنین جامعه‌ای به‌جای تولید دشمن، دوست می‌سازد و به‌جای گسترش نفرت، امید را میان مردم زنده نگه می‌دارد.

 شاید یکی از بزرگ‌ترین برداشت‌های اشتباه این باشد که بخشیدن را نشانه ضعف بدانیم، در حقیقت، بخشیدن از دشوارترین تصمیم‌هایی است که یک انسان می‌تواند بگیرد، انتقام گرفتن گاهی آسان‌تر از کنترل خشم است، اما بخشیدن نیازمند بلوغ فکری، شجاعت و اعتمادبه‌نفس است.

 انسان‌های بزرگ تاریخ، همواره بخشش را نشانه اقتدار دانسته‌اند، کسی که بر احساسات خود غلبه می‌کند، بسیار نیرومندتر از کسی است که تنها به دنبال پاسخ‌دادن به بدی‌هاست، بخشش، هنر مدیریت احساسات و انتخاب آینده‌ای بهتر است.

 گاهی سخت‌ترین بخشش، بخشیدن خودمان است، بسیاری از انسان‌ها سال‌ها خود را بابت یک اشتباه سرزنش می‌کنند و فرصت دوباره زندگی‌کردن را از خود می‌گیرند، روز جهانی بخشیدن یادآور این حقیقت نیز هست که انسان حق دارد از اشتباهاتش درس بگیرد و دوباره برخیزد.

 اگر بتوانیم خود را ببخشیم، پذیرش دیگران نیز آسان‌تر خواهد شد، کسی که با خودش در صلح باشد، کمتر دیگران را قضاوت می‌کند و بیشتر به دنبال درک‌کردن خواهد بود.

 شاید امروز بهترین زمان باشد تا به فهرست دلخوری‌های خود نگاهی دوباره بیندازیم، شاید تماس کوتاهی، پیامی ساده یا حتی تصمیمی درونی بتواند رابطه‌ای را که سال‌ها سرد شده، دوباره زنده کند، همه اختلاف‌ها قابل‌حل نیستند و همه زخم‌ها به‌سرعت التیام نمی‌یابند، اما تصمیم برای رهاشدن از کینه، آغاز یک مسیر تازه است، بخشش الزاماً به معنای بازگرداندن همه چیز به گذشته نیست، بلکه یعنی اجازه ندهیم گذشته، آینده ما را نیز اسیر خود کند.

 روز جهانی بخشیدن، دعوتی برای مهربان‌تر شدن با دیگران و حتی با خودمان است، جهان امروز بیش از هر زمان دیگری به گفت‌وگو، همدلی و گذشت نیاز دارد. اگر ما تنها یک کینه را کنار بگذاریم، یک سوءتفاهم را برطرف کنیم یا یک دل‌شکسته را مرهم باشیم، جهان اندکی روشن‌تر خواهد شد، شاید نتوانیم همه مشکلات دنیا را حل کنیم، اما می‌توانیم از قلب خود آغاز کنیم.

نویسنده: محمد خالدیان فعال رسانه‌ای