- گروه : اجتماعی
- شماره : 2167
روایت یک محرومیت؛
گلشن دیواندره؛ توسعه آمد، خدمات هرگز نرسید
سالها از احداث شهرک گلشن دیواندره میگذرد، اما ساکنان این منطقه همچنان از ابتداییترین خدمات شهری مانند آسفالت، مدرسه، فضای سبز و مخازن زباله محروم هستند و خواستار پایان وعدههای بینتیجهاند.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، بسیاری از شهرها، ایجاد شهرکهای جدید با هدف پاسخگویی به نیاز مسکن و کاهش تمرکز جمعیت در هسته مرکزی انجام میشود؛ اما موفقیت چنین طرحهایی تنها به ساخت خانهها وابسته نیست.
توسعه زمانی معنا پیدا میکند که زیرساختهای آموزشی، خدماتی، رفاهی و شهری نیز همزمان با اسکان مردم فراهم شود، شهرک گلشن دیواندره که در میان مردم با نام «زورآباد» شناخته میشود، نمونهای از مناطقی است که به باور ساکنان، این اصل اساسی در آن نادیده گرفته شده است.
امروز با ورود به این شهرک، نخستین تصویری که پیش روی هر رهگذری قرار میگیرد، خیابانهایی است که هنوز رنگ آسفالت به خود ندیدهاند، کوچههایی خاکی و ناهموار که در روزهای گرم سال، گردوغبار را به خانههای مردم میفرستند و با نخستین بارندگی به مسیرهایی گلی و لغزنده تبدیل میشوند.
اهالی میگویند سالهاست وعده آسفالت معابر را شنیدهاند، اما همچنان این مطالبه در حد حرف باقی مانده است؛ موضوعی که علاوه بر کاهش کیفیت زندگی، هزینههای اقتصادی قابل توجهی نیز به خانوادهها تحمیل کرده است.
کاک عثمان، یکی از ساکنان این شهرک، میگوید: بعد از هر بارندگی، عبور خودروها با مشکل مواجه میشود و کودکان برای رسیدن به مدرسه ناچارند از میان گلولای عبور کنند. در تابستان هم شرایط تفاوت چندانی ندارد؛ گردوخاک به حدی است که نمیتوان پنجره خانه را باز گذاشت.
به گفته ساکنان، فرسودگی خودروها، دشواری رفتوآمد سالمندان و بیماران و افزایش مشکلات تنفسی برای کودکان، تنها بخشی از پیامدهای این وضعیت است.
آنچه بیش از همه موجب گلایه مردم شده، این است که شهرک گلشن سالهاست در محدوده شهری قرار گرفته، اما هنوز از خدماتی بهرهمند نشده که در بسیاری از محلات دیگر، جزو بدیهیترین امکانات محسوب میشود.
زیرساختهای ناقص؛ از زبالههای رهاشده تا نبود فضای سبز
مشکلات شهرک گلشن تنها به وضعیت نامناسب معابر محدود نمیشود. نبود امکانات اولیه خدمات شهری، چهره این منطقه را با چالشهای دیگری نیز روبهرو کرده است.
یکی از مهمترین این مشکلات، کمبود مخازن جمعآوری زباله است؛ مسئلهای که علاوه بر ایجاد نارضایتی عمومی، سلامت محیط زندگی ساکنان را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
در بسیاری از کوچههای شهرک، اثری از سطل زباله دیده نمیشود و همین موضوع باعث شده برخی خانوادهها زبالههای خود را تا فاصلهای طولانی حمل کنند یا ناچار شوند آنها را در گوشه معابر رها کنند تا خودروی حمل زباله از راه برسد.
یکی از بانوان ساکن منطقه در این باره میگوید: «گاهی برای پیدا کردن یک مخزن زباله باید چند خیابان را طی کنیم. اگر هم زبالهها را کنار کوچه بگذاریم، تا زمان جمعآوری، بوی نامطبوع فضا را فرا میگیرد و سگهای بلاصاحب اطراف آن جمع میشوند.
به اعتقاد شهروندان، تأمین مخازن زباله هزینه سنگینی برای مدیریت شهری ندارد، اما میتواند بخش مهمی از مشکلات بهداشتی و زیستمحیطی منطقه را برطرف کند.
کنار این کمبود، فقدان فضای سبز نیز یکی دیگر از دغدغههای جدی خانوادههاست. در شهرکی که جمعیت آن هر سال افزایش مییابد، هنوز خبری از پارک، بوستان یا زمین بازی استاندارد نیست.
کودکان این منطقه ناچارند اوقات فراغت خود را در کوچههای خاکی سپری کنند و خانوادهها برای استفاده از کوچکترین امکانات تفریحی، مسیر قابل توجهی تا سایر نقاط شهر طی کنند.
سعید کریمی، یکی از ساکنان شهرک، معتقد است ایجاد یک پارک محلی میتواند بخشی از مشکلات اجتماعی منطقه را کاهش دهد. او میگوید کودکان امروز از ابتداییترین حق خود یعنی داشتن فضایی امن برای بازی محروم هستند و نبود چنین فضاهایی، نشاط اجتماعی را نیز از محله گرفته است.
در کنار همه این مسائل، نبود جدولگذاری مناسب و ساماندهی آبهای سطحی باعث شده پس از هر بارندگی، آب در معابر جمع شود و مشکلات رفتوآمد بیش از گذشته افزایش یابد.
مدرسهای که هنوز در حد مطالبه باقی مانده است
شاید مهمترین مطالبه ساکنان شهرک گلشن، احداث مدرسه باشد؛ مطالبهای که مستقیماً با امنیت و آینده فرزندان این منطقه گره خورده است.
با وجود افزایش تعداد خانوارها و حضور دهها دانشآموز در این شهرک، هنوز هیچ مدرسهای در آن احداث نشده و دانشآموزان برای تحصیل ناچارند هر روز مسیر نسبتاً طولانی را تا مدارس سایر محلههای شهر طی کنند.
این رفتوآمد در روزهای بارانی و فصل زمستان به یکی از نگرانیهای جدی خانوادهها تبدیل میشود؛ چرا که کودکان باید از معابر خاکی و گاه لغزنده عبور کنند و پس از آن نیز مسافت قابل توجهی را تا مدرسه طی کنند.
یکی از مادران ساکن شهرک میگوید: «هر روز با نگرانی فرزندم را راهی مدرسه میکنم. اگر مدرسهای در همین محله ساخته شود، هم امنیت دانشآموزان بیشتر میشود و هم هزینه رفتوآمد خانوادهها کاهش پیدا میکند.»
کارشناسان حوزه مدیریت شهری نیز بارها تأکید کردهاند که توسعه پایدار تنها با احداث واحدهای مسکونی محقق نمیشود. هر شهرک جدید باید همزمان از زیرساختهای آموزشی، فرهنگی، درمانی، خدماتی و رفاهی برخوردار باشد؛ در غیر این صورت، سکونت در چنین مناطقی به جای ایجاد رفاه، مشکلات تازهای برای شهروندان به همراه خواهد داشت.
شهرک گلشن امروز به نمادی از همین ناهماهنگی در برنامهریزی شهری تبدیل شده است؛ منطقهای که رشد جمعیت در آن از توسعه خدمات عمومی پیشی گرفته و نتیجه آن، انباشته شدن مطالبات مردم در حوزههای مختلف است.
ساکنان این شهرک تأکید میکنند خواسته آنان امکانات ویژه یا پروژههای پرهزینه نیست. آنها تنها انتظار دارند از حداقل حقوق شهروندی برخوردار شوند؛ خیابانهایی که با نخستین بارش باران غیرقابل عبور نشود، مخازن زبالهای که سلامت محیط را حفظ کند، پارکی برای بازی کودکان و مدرسهای که امنیت و آرامش خانوادهها را تأمین کند.
اکنون این پرسش جدی مطرح است که اگر شهرک گلشن بخشی از محدوده رسمی شهر دیواندره محسوب میشود، چرا هنوز بسیاری از ابتداییترین خدمات شهری به آن نرسیده است؟
پاسخ به این سؤال، بیش از هر چیز، نیازمند اقدام عملی دستگاههای مسئول است؛ چرا که مردم این منطقه سالهاست به جای شنیدن وعدههای تازه، چشمانتظار تحقق مطالباتی هستند که در هر شهر توسعهیافتهای، جزو بدیهیترین حقوق شهروندان به شمار میرود.
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
برچسبها
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!
