به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، سالروز تولد حکیم نامدار ایران شیخ‌الرئیس ابوعلی سینا، و روز پزشک بار دیگر ما را به تأملی جدی درباره جایگاه طبابت در جامعه فرا می‌خواند؛ روزی که نه صرفاً یک مناسبت تقویمی، بلکه یادآور حقیقتی عمیق است: اینکه پزشکی تنها یک حرفه نیست، بلکه رسالتی انسانی، اخلاقی و اجتماعی است که با جان انسان‌ها پیوند خورده و ستون سلامت جامعه را شکل می‌دهد.

در جهانی که هر روز پیچیده‌تر می‌شود، نقش پزشکان بیش از هر زمان دیگری آشکار است؛ آنان که با دانش، مهارت و تعهد، میان رنج و آرامش، میان بیم و امید، پلی می‌سازند و زندگی را از ورطه خطر به ساحل امن بازمی‌گردانند.

در میراث اسلامی نیز طبابت جایگاهی ممتاز دارد. روایات، علم پزشکی را هم‌سنگ علم دین دانسته‌اند؛ دانشی که حفظ جان انسان‌ها را بر عهده دارد و به همین دلیل، ارزش و قداست آن در فرهنگ ما ریشه‌ای دیرینه دارد. 

امام جعفر صادق(ع) در حدیثی ژرف، سه گروه را برای بقای هر جامعه ضروری می‌شمارند: فقیه پرهیزکار، زمامدار صالح و پزشک ماهر و مورد اعتماد. این تقسیم‌بندی، تصویری روشن از نقش پزشک ارائه می‌دهد؛ کسی که سلامت جسمانی مردم را پاس می‌دارد و آنان را برای انجام وظایف دنیوی و اخروی آماده می‌سازد. این نگاه، نشان می‌دهد که طبابت نه فقط یک تخصص، بلکه بخشی از ساختار حیاتی جامعه است.

این جایگاه تاریخی، طی قرن‌ها نه تنها تضعیف نشده، بلکه امروز بیش از گذشته اهمیت یافته است. پزشکان به دلیل ماهیت حساس کارشان و سوگندی که یاد کرده‌اند، همواره امین مردم بوده‌اند؛ رازدار دردها، همراه بیماران و تکیه‌گاه خانواده‌ها. اعتماد عمومی به پزشکان سرمایه‌ای است که طی نسل‌ها شکل گرفته و بی‌تردید یکی از ارزشمندترین دارایی‌های اجتماعی ماست.

با این حال، در سال‌های اخیر روایت‌هایی نادرست و گاه مغرضانه درباره جامعه پزشکی مطرح شده است؛ روایت‌هایی که با بزرگ‌نمایی خطاهای معدودی، تلاش می‌کنند چهره‌ای مخدوش از این قشر ارائه دهند. از درآمدهای نجومی تا داستان‌هایی که بیشتر شبیه افسانه‌اند تا واقعیت. اما پرسش اینجاست: چند درصد از پزشکان چنین شرایطی دارند؟ و آیا انصاف است که زحمات هزاران پزشک متعهد را قربانی رفتار نادرست چند نفر کنیم؟هیچ حرفه‌ای از خطا مصون نیست و هیچ صنفی از افراد نادرست خالی نیست؛ اما قضاوت درباره یک جامعه بزرگ بر اساس رفتار اقلیتی کوچک، نه اخلاقی است و نه عقلانی. هجمه‌های بی‌محابا علیه پزشکان، نه تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه اعتماد عمومی را تخریب می‌کند؛ اعتمادی که اگر آسیب ببیند، بازسازی آن سال‌ها زمان می‌برد و هزینه‌های سنگینی بر جامعه تحمیل می‌کند.

بی‌توجهی به این واقعیت، در نهایت به زیان همه ماست؛ زیرا پزشکان، سرمایه‌های انسانی هر جامعه‌اند و از دست دادن این سرمایه‌ها، خسارتی است که هیچ جایگزینی برای آن وجود ندارد.

فراموش نکنیم که پزشکان بارها و بارها وسیله شفای عزیزان‌مان بوده‌اند؛ آنان که در سخت‌ترین لحظات، امید را به خانه‌ها بازگردانده‌اند و لبخند سلامتی را بر چهره خانواده‌ها نشانده‌اند. جامعه پزشکی ایران نیز سرشار از طبیبان برجسته‌ای است که آوازه‌شان فراتر از مرزها رفته و نام ایران را در عرصه جهانی سربلند کرده‌اند؛ زنانی و مردانی که هر یک سرمایه‌ای ملی‌اند و احترام جهانی دارند.

در نهایت، بر ماست که با نگاه منصفانه و مسئولانه، رابطه میان پزشک و بیمار را پاس بداریم؛ رابطه‌ای که اساس آن اعتماد است و هرگونه شایعه‌پراکنی، بدبینی و هجمه غیرمنصفانه، این اعتماد را خدشه‌دار می‌کند.

پزشکی، حرفه‌ای است که با جان انسان‌ها سروکار دارد؛ پس شایسته است که با احترام، انصاف و قدرشناسی با این قشر برخورد کنیم.