وقتی پیاده‌رو سد راه سالمند می‌شود

یک جدول بلند، کف نامناسب، خودروهای پارک‌شده روی پیاده‌رو یا نبود نیمکت در یک مسیر طولانی شاید برای بسیاری از شهروندان موضوع مهمی نباشد، اما برای سالمند می‌تواند معنای دیگری داشته باشد؛ ترس از زمین خوردن و در نهایت ترجیح ماندن در خانه.

و این در حالی است که بسیاری از مسئولان شهری سنندج پیش‌تر بر ضرورت مناسب‌سازی فضاهای شهری و دسترسی آسان به سیستم حمل‌ونقل تأکید کرده‌اند.

پاتوق‌هایی که می‌توانند تنهایی را کم کنند

در ادامه علیرضا احمدی کارشناس مسائل اجتماعی در گفتگو با کردتودی عنوان داشت: اهمیت مناسب‌سازی فضاهای شهری و اماکن عمومی، ارتقای کیفیت و کارآیی محیط شهری و دسترسی آسان به سیستم حمل و نقل برای اقشار جامعه خصوصا سالمندان مشهود است.

احمدی گفت: برای سالمند، پارک فقط فضای سبز نیست؛ جایی است برای دیدن آدم‌ها، حرف زدن، ورزش کردن و احساس اینکه هنوز بخشی از جامعه است.

 وی افزود: در سنندج نیز همین نگاه باعث شده پاتوق‌های محله‌ای برای سالمندان مورد توجه قرار گیرد ایده‌ای که اگر به‌درستی اجرا شود، می‌تواند سالمند را از خانه بیرون بکشد و ارتباط او را با همسالان و محله حفظ کند.

 در ادامه سمیه نصیری کارشناس مسائل فرهنگی خاطر نشان کرد: تنهایی سالمندان مسئله‌ای جدی است در سرای سالمندات سنندج، طبق گزارشی که پیش‌تر منتشر شده بود، از میان ۵۸ سالمند، شامل ۱۸ زن و ۴۰ مرد، تنها حدود ۱۰ درصد خانواده داشتند یا خانواده به دیدن آنها می‌آمد.

وی گقت: این عدد نشان می‌دهد مسئله سالمندی فقط مناسب‌سازی خیابان نیست؛ پشت درهای خانه‌ها و مراکز نگهداری، مسئله‌ای به نام ارتباط خانوادگی و اجتماعی هم وجود دارد.

سالمند فقط بیمار نیست

 نصیری در ادامه بیان داشت: یکی از اشتباهات رایج این است که سالمند را بیشتر با بیماری و نیاز درمانی تعریف کنیم، در حالی که سالمند، شهروندی است که همچنان نیاز به تفریح، ارتباط اجتماعی، ورزش، خرید، حضور فرهنگی و حتی تصمیم‌گیری درباره زندگی خود دارد.

 وی گفت: در سنندج مراکز روزانه توانبخشی نیز تلاش کرده‌اند سالمندان را از خانه‌نشینی و انزوا دور کنند، دبیرخانه شورای ملی سالمندان درباره مرکز جامع توانبخشی سالمندان سنندج گزارش کرده که ارائه خدمات روزانه به سالمندان به ایجاد نشاط و سرزندگی و رهایی آنان از عزلت و خانه‌نشینی کمک کرده است.

این کارشناس عنوان داشت: از طرف دیگر، شبکه خدمات سالمندی در سنندج شامل مراکز ارائه خدمات و ویزیت در منزل نیز هست؛ موضوعی که برای سالمندانی که جابه‌جایی برایشان دشوار است، اهمیت زیادی دارد.

سالمند را از متن جامعه خارج نکنیم

 مناسب‌سازی شهر زمانی موفق است که فقط به جدول و رمپ محدود نشود و برای حضور اجتماعی سالمند نیز برنامه وجود داشته باشد.

در همین زمینه، مسئولان شورای ملی سالمندان نیز بر ضرورت فراهم کردن امکان حضور اجتماعی سالمندان و استفاده از تجربه و ظرفیت آنان تأکید کرده‌اند. در استان کردستان نیز مسئولان، شهر دوستدار سالمند را نیازمند چشم‌انداز و برنامه‌ریزی دانسته‌اند.

این نگاه اهمیت زیادی دارد؛ چون اگر سالمند تنها به عنوان فردی نیازمند خدمات درمانی دیده شود، بخش بزرگی از مسئله نادیده گرفته می‌شود. سالمند باید در محله دیده شود، امکان ارتباط داشته باشد و احساس کند هنوز برای خانواده و جامعه نقش دارد.

اما یک شهر دوستدار سالمند را باید از نگاه خود سالمند سنجید؛ از مسیر خانه تا نانوایی، از پیاده‌رو تا ایستگاه اتوبوس، از پارک تا درمانگاه و از یک روز طولانی تا شبی که سالمند دوباره به خانه برمی‌گردد.

اگر سالمند بتواند بدون ترس از زمین خوردن راه برود، بدون وابستگی دائمی به فرزندش جابه‌جا شود، به خدمات درمانی دسترسی داشته باشد و در محله‌اش کسی را برای گفت‌وگو پیدا کند، آن وقت می‌توان گفت سنندج فقط برای سالمندان مناسب‌سازی نشده، بلکه برای زندگی سالمندان آماده شده است.

فعلاً سنندج در این مسیر قدم‌هایی برداشته، اما صدای سالمندان می‌گوید هنوز راه باقی است؛ راهی که مقصد آن نه فقط خیابان‌های مناسب‌تر، بلکه شهری است که سالمند در آن احساس نکند از زندگی جا مانده است.

انتهای خبر/