به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، کردستان را اگر از منظر استعدادهای ورزشی نگاه کنیم، با استانی فقیر روبه‌رو نیستیم؛ برعکس، این استان یکی از مناطق مستعد کشور در رشته‌های مختلف ورزشی است. از کشتی و وزنه‌برداری گرفته تا دوومیدانی، فوتبال، فوتسال، ورزش‌های رزمی، دوچرخه‌سواری و رشته‌های توپی، جوانان کردستان بارها توانایی خود را در میادین ملی و حتی بین‌المللی ثابت کرده‌اند.

اما یک سؤال جدی و غیرقابل اغماض وجود دارد:

چرا استانی با این حجم از استعداد، ظرفیت انسانی و علاقه‌مندی جوانان به ورزش، حتی یک تیم در بالاترین سطح لیگ‌های کشور ندارد؟

این سؤال دیگر فقط یک مطالبه ورزشی نیست؛ بحث بر سر نشاط اجتماعی، امید جوانان و آینده نسلی است که ورزش را تنها راهی برای سرگرمی سالم، پیشرفت و دیده‌شدن می‌داند.

امروز ورزش، به‌ویژه ورزش حرفه‌ای، فقط مدال گرفتن و قهرمانی نیست. وجود یک تیم قدرتمند و موفق می‌تواند به یک شهر و یک استان روحیه بدهد، جوانان را به سالن‌ها و ورزشگاه‌ها بکشاند، حس تعلق و هویت ایجاد کند و بخشی از شور و نشاطی باشد که جامعه امروز، بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد.

وقتی یک تیم متعلق به یک استان در سطح اول کشور رقابت می‌کند، فقط چند ورزشکار وارد زمین نمی‌شوند؛ هزاران جوان، خانواده و هوادار با آن تیم ارتباط برقرار می‌کنند. ورزشگاه و سالن به محلی برای تخلیه هیجان، شور اجتماعی و ایجاد امید تبدیل می‌شود.

اما سهم جوانان کردستان از این ظرفیت چیست؟

چرا باید جوان مستعد کردستانی برای دیدن یک تیم لیگ برتری، تشویق یک تیم بزرگ و تجربه فضای ورزش حرفه‌ای، چشمش به استان‌های دیگر باشد؟ چرا نباید خود کردستان تیمی داشته باشد که جوانانش به آن افتخار کنند و برای موفقیتش به ورزشگاه بروند؟

جوانی که استعداد دارد باید بداند مسیر پیشرفت در استان خودش نیز می‌تواند تا بالاترین سطح ادامه داشته باشد. باید بتواند از نزدیک قهرمان ببیند، الگو داشته باشد و باور کند که از همین زمین‌ها و سالن‌های کردستان نیز می‌توان به سطح اول ورزش کشور رسید.

اینجاست که نقش مسئولان پررنگ می‌شود.

مسئولان ورزش، مدیران استانی و مجموعه‌های اقتصادی کردستان دقیقاً چه برنامه‌ای برای ایجاد این امید و نشاط در میان جوانان دارند؟

نمی‌توان از نشاط اجتماعی، امید به آینده و توجه به جوانان سخن گفت، اما یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های ایجاد این نشاط یعنی ورزش را همچنان در حاشیه نگه داشت.

اگر مشکل، نبود بودجه است، چرا برای جذب سرمایه‌گذار و ورود صنایع و مجموعه‌های اقتصادی به ورزش حرفه‌ای برنامه‌ای جدی وجود ندارد؟

اگر مشکل، نبود زیرساخت است، چرا یک نقشه راه مشخص برای توسعه ورزش قهرمانی و حرفه‌ای در استان ارائه نمی‌شود؟

و اگر مشکل، ضعف در مدیریت و برنامه‌ریزی است، چرا باید هزینه آن را جوانان مستعد کردستانی پرداخت کنند؟

کردستان استعداد دارد، جوان دارد، علاقه‌مند دارد و مهم‌تر از همه، جامعه‌ای دارد که به شور، امید و نشاط نیاز دارد. اما سؤال اینجاست که مسئولان برای تبدیل این ظرفیت به یک جریان واقعی ورزشی چه کرده‌اند؟

چرا نباید کردستان در رشته‌هایی مانند فوتبال، فوتسال، بسکتبال، والیبال و دیگر رشته‌های مستعد، صاحب تیم‌هایی در سطح اول کشور باشد؟

چرا نباید صنایع، شرکت‌ها و مجموعه‌های اقتصادی استان، در کنار مسئولیت‌های اقتصادی خود، بخشی از مسئولیت اجتماعی‌شان را صرف حمایت از ورزش و جوانان کنند؟

و چرا استانداری، اداره‌کل ورزش و جوانان، نمایندگان مجلس و مدیران اقتصادی استان نباید یک‌بار برای همیشه، دور یک میز بنشینند و برای ایجاد حداقل یک تیم لیگ برتری، برنامه‌ای مشخص، عملیاتی و زمان‌بندی‌شده ارائه دهند؟

دیگر نمی‌توان فقط از «استعدادهای ورزشی کردستان» گفت و در عمل، بستری برای رشد و ماندگاری این استعدادها فراهم نکرد.

مطالبه امروز جامعه ورزش کردستان روشن است:

مسئولان بگویند چرا کردستان با این همه استعداد، ظرفیت و جوان ورزشکار، حتی یک تیم لیگ برتری ندارد؟

اما مهم‌تر از پاسخ به این سؤال، زمان عمل است.

مردم و جوانان کردستان دیگر وعده و گزارش‌های کلی نمی‌خواهند. آن‌ها حق دارند بدانند چه برنامه‌ای برای ورزش حرفه‌ای استان وجود دارد و چه زمانی قرار است نتیجه آن را در زمین مسابقه، سکوهای ورزشگاه و شور و نشاط جوانان ببینند.

کردستان باید صاحب تیم لیگ برتری شود؛ نه به‌عنوان یک امتیاز ویژه، بلکه به‌عنوان یک مطالبه جدی برای توسعه ورزش، ایجاد نشاط اجتماعی و امیدبخشی به جوانان.

حالا نوبت مسئولان است که به جای تکرار ظرفیت‌ها، برای بالفعل کردن آن‌ها قدم بردارند.

نویسنده: مهتاب محمدی