- گروه : اجتماعی
- شماره : 2181
روایت زنان هنرمندی که با عشق میبافند؛
گرههای امید بر تار و پود فرش دیواندره
فرش دیواندره، روایتگر هنر و تلاش زنان بافندهای است که با وجود عشق به این هنر، از پایین بودن دستمزد، نبود بیمه و کمبود حمایتها گلایه دارند.
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، کوچههای قدیمی شهر هنوز بوی اصالت میدهند؛ کوچههایی که دیوارهای کاهگلی و پنجرههای قدیمیشان، روایتگر سالها زندگی، تلاش و نجابت مردمان این دیار است.
خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی کرد امروز ، پیچوخم این محلههای قدیمی را یکی پس از دیگری پشت سر میگذارد تا به کارگاهی برسد که صدای کوبیده شدن شانه بر تار و پود قالی، آهنگ زندگی را در آن طنینانداز کرده است.
درِ کارگاه که گشوده میشود، نخستین چیزی که نگاه را به خود جلب میکند، ردیف دارهای قالی است که زنان با دستانی پرتوان و چشمانی خیره به نقشه، گرههایی از جنس امید بر تارهای فرش میزنند. سکوت کارگاه تنها با نوای برخورد شانهها و زمزمه آرام بافندگان شکسته میشود؛ نوایی که از عشق، صبر و سالها تجربه حکایت دارد.
اینجا فرش تنها یک کالای دستبافت روایت زندگی زنانی است که رنج و هنر را در هم تنیدهاند تا میراثی ماندگار برای این سرزمین خلق کنند.
از نوجوانی پای دار قالی تا دغدغه معیشت
آفتاب فرجی، یکی از بافندگان این کارگاه، دستانش بیوقفه بر تار و پود قالی حرکت میکند و همزمان از سالهایی میگوید که هنر فرشبافی را در کنار مادرش آموخته است.
وی در گفتگو با خبرنگار ما گفت : از همان سالهای نوجوانی کنار مادرم پای دار قالی نشستم و کمکم با نقشها، رنگها و ظرافتهای این هنر آشنا شدم. فرشبافی برای ما فقط یک شغل نیست؛ بخشی از زندگی و هویت ماست.
فرجی که تاکنون دهها تخته فرش بافته است، مهمترین دغدغه امروز بافندگان را پایین بودن دستمزدها و نبود بیمه میداند بیان داشت:ساعتهای طولانی پشت دار قالی کار میکنیم. بسیاری از روزها در دو شیفت مشغول بافت هستیم اما درآمد حاصل از این همه زحمت، متناسب با سختی کار نیست.
این بانوی فرشباف ادامه میدهد: فرشبافی، کاری طاقتفرساست و سلامت جسم را به مرور تحت تأثیر قرار میدهد. با این حال، نه امنیت شغلی داریم و نه از بیمهای برخورداریم که در آینده پشتوانهای برای ما باشد. پایین بودن دستمزدها نیز انگیزه ادامه کار را از بسیاری از بافندگان گرفته است.
فرش دیواندره؛ میراثی برخاسته از عشق زنان کرد
اسما نوری، دیگر بافنده این کارگاه، هنگام گره زدن تارهای قالی از پیشینه فرش دیواندره سخن میگوید؛ هنری که سالهاست نام این شهرستان را در میان علاقهمندان فرش دستباف مطرح کرده است.
وی معتقد است فرش دیواندره تنها حاصل مهارت دست نیست، بلکه آمیزهای از عشق، ذوق، صبوری و رنج زنان کرد این سرزمین است.
نوری عنوان کرد: هر نقش و هر گره این فرش، روایتگر فرهنگ، اصالت و هنر زنان این منطقه است. سالهاست که بانوان دیواندرهای با کمترین امکانات، این هنر ارزشمند را زنده نگه داشتهاند.
وی با اشاره به مشکلات پیش روی فعالان این حوزه تصریح میکند: نبود بیمه فرشبافی یکی از مهمترین دغدغههای ماست. بسیاری از بافندگان سالهای جوانی و توان جسمی خود را پای این هنر گذاشتهاند اما هیچ پشتوانهای برای آینده ندارند.
این بانوی هنرمند، نبود حمایت کافی از سوی مسئولان را از دیگر مشکلات فرشبافان عنوان میکند و میگوید: اگر حمایتهای لازم انجام شود، هم انگیزه بافندگان افزایش مییابد و هم این هنر اصیل میتواند جایگاه واقعی خود را در بازارهای داخلی و خارجی بازیابد.
کارگاهی که میتواند اشتغال بیشتری بیافریند
فریبا حسینی، صاحب کارگاه قالیبافی، هشت سال پیش با هدف ایجاد اشتغال برای بانوان دیواندرهای فعالیت خود را آغاز کرده است؛ کارگاهی که امروز برای ۲۰ نفر به صورت مستقیم فرصت شغلی ایجاد کرده و همچنان ظرفیت توسعه دارد.
وی میگوید: از ابتدای فعالیت تلاش کردیم بانوانی را که به دنبال شغل بودند، جذب کنیم تا ضمن حفظ هنر فرشبافی، درآمدی برای خانوادههایشان فراهم شود.
حسینی با اشاره به حمایتهای انجام شده اظهار میکند: تاکنون ۱۲۰ میلیون تومان تسهیلات از محل بسیج سازندگی برای توسعه کارگاه دریافت کردهایم که در ادامه فعالیت مجموعه مؤثر بوده است.
صاحب این کارگاه، مهمترین مطالبه بافندگان را برخورداری از بیمه میداند و میافزاید: بیشتر افرادی که در این کارگاه فعالیت میکنند، سالهاست فرش میبافند اما هنوز از بیمه محروم هستند؛ موضوعی که نگرانی جدی آنان برای آینده محسوب میشود.
وی ادامه داد: اگر حمایت مسئولان در زمینه تأمین سرمایه، پرداخت تسهیلات مناسب و رفع مشکلات تولید بیشتر شود، امکان توسعه کارگاه و ایجاد فرصتهای شغلی جدید برای بانوان شهرستان وجود دارد.
حسینی همچنین گرانی مواد اولیه را یکی از موانع اصلی تولید فرش دستباف عنوان میکند و میگوید: افزایش قیمت نخ، رنگ، چله و سایر ملزومات باعث بالا رفتن هزینه تولید شده است؛ در حالی که دستمزد بافندگان متناسب با این افزایش هزینهها رشد نکرده است.
به گفته وی، پایین بودن دستمزد، نبود بیمه و کمبود حمایتهای مؤثر، سه ضلع اصلی مشکلات فرشبافی در دیواندره هستند؛ مشکلاتی که اگر برطرف شوند، این هنر-صنعت میتواند نقش مهمی در اشتغال، رونق اقتصادی و جلوگیری از مهاجرت ایفا کند.
فرش دیواندره، حاصل گرههایی است که با صبوری و عشق بر تار و پود نقش میبندند؛ گرههایی که تنها نقوش رنگارنگ نمیآفرینند، بلکه روایتگر تلاش زنانی هستند که سالها بار اقتصاد خانواده را بر دوش کشیدهاند. حفظ این میراث ارزشمند، تنها با قدردانی از هنر آنها محقق نمیشود؛ بلکه نیازمند حمایت عملی، تأمین امنیت شغلی، بیمه، بهبود دستمزدها و رفع موانع تولید است.
شاید صدای برخورد شانه بر تارهای قالی، برای رهگذران تنها نوایی آشنا باشد، اما برای زنان این کارگاه، صدای زندگی است؛ صدایی که اگر امروز شنیده و حمایت شود، فردا همچنان در خانههای قدیمی دیواندره طنینانداز خواهد ماند و اصالت فرش این دیار را نسل به نسل زنده نگه خواهد داشت.
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!
