محمدتقی احمدی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی، پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»،  با اشاره به دیدگاه‌های مختلف درباره مذاکره با آمریکا، اظهار کرد: یکی از مهم‌ترین دلایل شکل‌گیری اختلاف‌نظرها در این حوزه، یکسان دانستن دو مفهوم متفاوت «مذاکره راهبردی» و «مذاکره تاکتیکی» است؛ در حالی که اگر این دو مفهوم از یکدیگر تفکیک شوند، بسیاری از اختلافات موجود نیز برطرف خواهد شد.

وی افزود: بخشی از جریان‌های سیاسی با استناد به تجربه‌های گذشته، از جمله بدعهدی آمریکا در برجام و همچنین اقدامات خصمانه این کشور علیه جمهوری اسلامی ایران، هرگونه مذاکره با آمریکا را مردود می‌دانند و آن را مغایر با مصالح کشور ارزیابی می‌کنند، در مقابل، گروهی دیگر معتقدند که مذاکره در برخی شرایط می‌تواند به عنوان ابزاری برای کاهش تهدیدها و تأمین منافع ملی مورد استفاده قرار گیرد.

این کارشناس مسائل سیاسی گفت: واقعیت این است که این دو نگاه الزاماً در تعارض با یکدیگر نیستند، بلکه هر یک ناظر بر سطح متفاوتی از موضوع مذاکره هستند و مخالفت با مذاکره راهبردی به معنای مخالفت با تغییر مبانی، اصول و آرمان‌های انقلاب اسلامی است، اما مذاکره تاکتیکی ناظر بر استفاده از ظرفیت دیپلماسی برای حل مسائل محدود و مشخص، بدون عدول از اصول اساسی نظام است.

احمدی با بیان اینکه مذاکره راهبردی با آمریکا نمی‌تواند منافع جمهوری اسلامی ایران را تأمین کند، تصریح کرد: تجربه نشان داده است که آمریکا در تعامل با ایران همواره سیاست فشار، تحریم و مطالبه امتیازات بیشتر را دنبال کرده و حتی در زمان مذاکرات نیز اقدامات خصمانه خود را متوقف نکرده است، از همین رو، تصور اینکه اختلافات بنیادین میان جمهوری اسلامی ایران و آمریکا از طریق یک مذاکره فراگیر و راهبردی حل شود، با واقعیات سیاسی سازگار نیست.

وی افزود: مذاکره‌ای که با هدف تغییر روابط بنیادین، عقب‌نشینی از اصول یا پذیرش خواسته‌های طرف مقابل انجام شود، نه‌تنها دستاوردی برای کشور نخواهد داشت، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز افزایش فشارها و مطالبات جدید دشمن نیز باشد.

این تحلیلگر مسائل سیاسی در ادامه با اشاره به مفهوم مذاکره تاکتیکی گفت: در مقابل، مذاکره تاکتیکی ابزاری در اختیار دستگاه دیپلماسی است که می‌تواند در موضوعات مشخص، محدود و از موضع اقتدار برای تأمین منافع کشور مورد استفاده قرار گیرد.

احمدی بیان داشت: چنین مذاکراتی به معنای تغییر نگاه راهبردی جمهوری اسلامی نسبت به آمریکا نیست، بلکه صرفاً روشی برای مدیریت برخی مسائل، کاهش هزینه‌ها یا دفع تهدیدهای مقطعی محسوب می‌شود.

وی خاطرنشان کرد: استفاده هوشمندانه از دیپلماسی در چارچوب سیاست‌های کلان نظام، نه تنها منافاتی با اصول انقلاب ندارد، بلکه در بسیاری از مواقع می‌تواند به تقویت موقعیت جمهوری اسلامی ایران نیز منجر شود. آنچه اهمیت دارد، حفظ خطوط قرمز، عدم اعتماد به طرف مقابل و حرکت بر اساس منافع ملی است.

احمدی با تأکید بر اینکه آمریکا نیز در بسیاری از موارد با نگاه تاکتیکی وارد مذاکرات می‌شود، افزود: جمهوری اسلامی ایران نیز باید با شناخت دقیق رفتار و اهداف طرف مقابل، از ظرفیت مذاکره صرفاً به عنوان یک ابزار استفاده کند، نه اینکه آن را راه‌حل نهایی همه اختلافات بداند.

این کارشناس مسائل سیاسی همچنین درباره فضای داخلی کشور گفت: بخش قابل توجهی از اختلافات پیرامون موضوع مذاکره ناشی از سوءبرداشت از دیدگاه‌های یکدیگر است، مخالفان مذاکره راهبردی در واقع نگران حفظ استقلال، عزت و آرمان‌های انقلاب هستند و موافقان مذاکره تاکتیکی نیز به دنبال بهره‌گیری از ظرفیت دیپلماسی برای کاهش هزینه‌ها و تأمین منافع کشورند.

احمدی تصریح کرد: اگر این دو دیدگاه به درستی تبیین شوند، نه تنها تعارضی میان آنها وجود نخواهد داشت، بلکه هر دو می‌توانند مکمل یکدیگر باشند؛ زیرا یکی از اصول و خطوط قرمز صیانت می‌کند و دیگری در همان چارچوب به دنبال مدیریت هوشمندانه مسائل و افزایش قدرت چانه‌زنی کشور است.

وی در پایان با اشاره به اصول «عزت، حکمت و مصلحت» در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران گفت: هرگونه مذاکره باید در چارچوب این اصول و با حفظ اقتدار ملی انجام شود. آنچه می‌تواند قدرت جمهوری اسلامی ایران را افزایش دهد، حفظ وحدت داخلی، پرهیز از دوقطبی‌سازی جامعه و بهره‌گیری همزمان از مقاومت، دیپلماسی و عقلانیت در مسیر تأمین منافع ملی است.

انتهای خبر/