به گزارش خبرنگار گروه ورزشی پایگاه خبری تحلیلی «کردتودی»، سال‌هاست نبود اسپانسر و محدودیت منابع مالی به مهم‌ترین پاسخ مسئولان و فعالان ورزشی برای توجیه مشکلات ورزش کردستان تبدیل شده است؛ اما پرسش اساسی اینجاست که در کنار کمبود اعتبار، سهم ضعف برنامه‌ریزی، نبود سازوکار شفاف حمایتی و توزیع ناعادلانه فرصت‌ها در وضعیت امروز ورزش استان چقدر است؟

ورزش کردستان بیش از وعده‌های تکراری، به مدیریت پاسخ‌گو و تصمیم‌هایی نیاز دارد که نتیجه آن در زندگی ورزشکاران و دسترسی مردم به امکانات ورزشی دیده شود.

کمبود منابع مالی در ورزش کردستان واقعیتی انکارناپذیر است؛ استانی که استعدادهای فراوانی در رشته‌های مختلف دارد، اما بسیاری از ورزشکاران و مربیان آن برای ادامه مسیر حرفه‌ای خود با مشکلات مالی، کمبود امکانات و دشواری تأمین هزینه‌های مسابقات روبه‌رو هستند.

 با این حال، پذیرفتن این واقعیت نباید به معنای پایان پرسشگری باشد. وقتی یک مشکل سال‌ها تکرار می‌شود، باید علاوه بر ریشه‌های آن، عملکرد مدیرانی را نیز بررسی کرد که مسئولیت یافتن راه‌حل را بر عهده دارند.

نبود اسپانسر زمانی به مسئله‌ای مزمن تبدیل می‌شود که برای رفع آن، برنامه‌ای پایدار و قابل ارزیابی وجود نداشته باشد، صنایع، معادن و واحدهای اقتصادی کردستان می‌توانند در توسعه ورزش استان نقش مؤثری ایفا کنند؛ اما این مشارکت به سازوکار مشخص، تعامل هدفمند و تعریف منافع متقابل نیاز دارد و نمی‌توان هر سال از کمبود حامی مالی سخن گفت، بی‌آنکه مشخص شود برای جذب سرمایه‌گذاران چه اقداماتی انجام شده و نتیجه تلاش‌های گذشته چه بوده است.

در کنار این موضوع، نحوه هزینه‌کرد اعتبارات دولتی نیز باید زیر ذره‌بین قرار گیرد چون منابع عمومی محدودند و نمی‌توان بدون معیارهای روشن، آن‌ها را صرفاً بر اساس درخواست‌ها، ارتباطات یا تصمیم‌های موردی میان مجموعه‌های ورزشی توزیع کرد.

حمایت از باشگاه‌ها فی‌نفسه اقدامی منفی نیست، اما زمانی قابل دفاع است که قانونی، شفاف، هدفمند و مبتنی بر شاخص‌های مشخص باشد و پرسش این است که آیا جامعه ورزشی می‌تواند از معیارهای تخصیص حمایت‌ها آگاه شود و بداند هر تصمیم بر چه مبنایی اتخاذ شده است؟

از سوی دیگر، اداره کل ورزش و جوانان نمی‌تواند به صندوق دائمی تأمین هزینه‌های باشگاه‌های خصوصی تبدیل شود، باشگاه‌داری فعالیتی اقتصادی و ورزشی است و تداوم آن به برنامه مالی، مدیریت حرفه‌ای و درآمد پایدار نیاز دارد.

البته این مسئولیت بخش خصوصی، وظیفه دستگاه ورزش برای تسهیل سرمایه‌گذاری، حمایت قانونی و ایجاد فرصت‌های برابر را از میان نمی‌برد و مرز میان مسئولیت دولت و بخش خصوصی باید روشن باشد تا نه منابع عمومی به محل تأمین هزینه‌های بی‌ضابطه تبدیل شود و نه باشگاه‌های توانمند و ورزشکاران مستعد از حمایت‌های قانونی محروم بمانند.

نکته مهم‌تر آن است که توسعه ورزش نباید به حمایت از چند تیم و نتیجه‌گیری در مسابقات محدود شود چون ورزش همگانی، زیرساخت‌های مناطق کم‌برخوردار، ورزش بانوان و پرورش استعدادهای پایه باید سهم مشخصی از برنامه‌ریزی و اعتبارات داشته باشند و موفقیت واقعی زمانی رقم می‌خورد که علاوه بر افتخارآفرینی قهرمانان، امکان ورزش کردن برای کودکان، نوجوانان و عموم مردم نیز فراهم باشد.

اکنون انتظار می‌رود متولیان ورزش کردستان به‌جای تکرار مشکلات شناخته‌شده، گزارشی روشن از برنامه‌های اجراشده، اعتبارات هزینه‌شده، معیارهای حمایت از باشگاه‌ها و اقدامات انجام‌شده برای جذب سرمایه ارائه کنند و انتشار شاخص‌های حمایتی و ارزیابی سالانه عملکرد می‌تواند نخستین گام برای افزایش اعتماد و جلوگیری از تصمیم‌های سلیقه‌ای باشد.

ورزش کردستان فقط از کمبود پول رنج نمی‌برد؛ این حوزه به شفافیت، برنامه‌ریزی و پاسخ‌گویی نیز نیاز دارد چون قهرمانان استان نباید قربانی کمبود امکانات شوند و بودجه عمومی نیز نباید بدون اولویت‌بندی و ارزیابی هزینه شود لذا مطالبه امروز روشن است: چه برنامه‌ای برای تغییر این وضعیت وجود دارد و چه کسی درباره نتایج آن پاسخ‌گو خواهد بود؟

انتهای خبر/