به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردتودی»، آیا می‌توان تاریخ یک ملت را با عمر یک دولت سنجید؟ آیا کشوری که عمر سیاسی آن هنوز به سه قرن نرسیده، صرفاً به دلیل قدرت نظامی و اقتصادی خود، حق دارد برای ملت‌هایی با هزاران سال پیشینه تمدنی تعیین تکلیف کند؟ این پرسشی است که در مواجهه با ادعای رهبری جهانی ایالات متحده آمریکا باید مطرح کرد.

آمریکا در سال ۱۷۷۶ اعلام استقلال کرد؛ یعنی تاریخ شکل‌گیری کشور مستقل آمریکا به حدود ۲۵۰ سال پیش بازمی‌گردد. اما ایران، سرزمینی کهن با پیشینه تمدنی چند هزارساله است؛ سرزمینی که امپراتوری هخامنشی در سده ششم پیش از میلاد در آن شکل گرفت و سنت‌های فرهنگی، ادبی، هنری و فکری آن در گذر قرن‌ها تداوم یافتند.

مقایسه این دو، صرفاً مقایسه دو عدد نیست؛ مقایسه میان عمر یک دولت مدرن و عمق تاریخی یک حوزه تمدنی است که قرن‌ها پیش از پیدایش ایالات متحده، در تاریخ جهان حضوری اثرگذار داشته است.

در چنین بستری، حتی دف نیز معنایی فراتر از یک ساز موسیقی پیدا می‌کند، دف در فرهنگ ایران و به‌ویژه کردستان، بخشی از میراث موسیقایی، آیینی و معنوی مردمانی است که هویت خود را در طول نسل‌ها حفظ کرده‌اند. صدای این ساز در محافل عرفانی و آیین‌های جمعی، روایتگر پیوند انسان با تاریخ، اجتماع و معنویت است. این میراث فرهنگی نه با فرمان یک دولت پدید آمده و نه با تغییر مرزهای سیاسی از میان می‌رود. ارزش آن حاصل تداوم زندگی و خلاقیت مردمانی است که پیش از شکل‌گیری بسیاری از دولت‌های امروزی، صاحب فرهنگ و سنت بوده‌اند.

 همان‌طور که آمریکا به گفته خودش از استقلال و منافع ملی خود دفاع می کند، ایران نیز حق دارد بر استقلال، هویت و حق تعیین سرنوشت خویش پافشاری کند. هیچ برتری نظامی یا اقتصادی نمی‌تواند به‌خودی‌خود برای کشوری حق قیمومیت بر دیگران ایجاد کند.

ایران برای اثبات ارزش خود نیازی به انکار دستاوردهای دیگران ندارد، کافی است تاریخ خود را بشناسد و بداند که قدرت روزآمد کشورها، معیار نهایی سنجش تمدن‌ها نیست.

پس پرسش نهایی این است: آیا پذیرش کدخدایی آمریکا بر جهان، درحالی‌که هیچ کشوری حق ذاتی برای سروری بر ملت‌های دیگر ندارد، چیزی جز تسلیم در برابر منطق قدرت است؟ جهان نه به کدخدا نیاز دارد و نه به رعیت؛ بلکه به نظمی نیازمند است که در آن، تاریخ ملت‌ها محترم شمرده شود.

انتهای خبر/