به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، روستا در زبان فارسی تنها یک واژه جغرافیایی نیست؛ تصویری است از زندگی آرام، از خاکی که نفس می‌کشد، از خانه‌هایی که با نور صبح بیدار می‌شوند و از مردمانی که ریتم زندگی‌شان با طبیعت هماهنگ است. 

روستا یعنی جای زیست، جای ریشه، جای پیوند انسان با زمین. در فرهنگ ایرانی، روستا همیشه نماد صداقت، تولید، همدلی و اصالت بوده است جایی که زندگی نه در هیاهو، بلکه در سکوتی پرمعنا جریان دارد.

از همین معناست که روز ملی روستا و عشایر اهمیت می‌گیرد روزی برای دیدن دوباره ریشه‌هایی که هنوز زنده‌اند و هنوز می‌رویند. 

این روز فرصتی است برای احترام به مردمانی که بی‌وقفه کار می‌کنند تولید می‌کنند فرهنگ را حفظ می‌کنند و بخش مهمی از امنیت غذایی کشور را بر دوش دارند.

در روستا، هر صبح با صدای آب و بوی نان تازه آغاز می‌شود. زمین، شریک زندگی است دام، بخشی از خانواده؛ فصل‌ها، تقویم واقعی زندگی. 

در مریوان و سراسر کردستان روستاها نه فقط محل سکونت، بلکه بخشی از هویت جمعی مردم‌اند. زبان، موسیقی، آیین‌ها، همدلی‌ها و حتی سکوت شب‌های روستا همه بخشی از میراثی هستند که نسل‌ها آن را حفظ کرده‌اند.

در کنار روستا، عشایر روایت دیگری از زندگی ایرانی‌اند؛ روایتی که در آن حرکت، کوچ، نظم طبیعت و مسیرهای طولانی معنا پیدا می‌کند.

 چادرهای سیاه، گله‌های در حال حرکت، صدای نی، آیین‌های کهن و زندگی سیال عشایری همه نشان‌دهنده پیوند عمیق انسان با طبیعت است. 

عشایر نگهبانان یکی از اصیل‌ترین شیوه‌های زیست‌اند شیوه‌ای که در آن انسان و طبیعت در یک گفتگوی دائمی قرار دارند.

روز ملی روستا و عشایر، یادآور این حقیقت است که توسعه بدون توجه به روستا توسعه‌ای ناقص است. هر جاده‌ای که به یک آبادی می‌رسد هر مدرسه‌ای که در دل یک روستا روشن می‌شود هر درمانگاهی که در یک منطقه عشایری ساخته می‌شود در واقع سرمایه‌گذاری بر آینده‌ای پایدارتر است. 

این روز، فرصتی برای شنیدن صدای روستاییان و عشایر است صدایی که گاه در شلوغی سیاست‌ها گم می‌شود، اما همچنان حامل حقیقتی روشن است: ایران بدون روستا و عشایر، ایرانِ کامل نیست.

این یادداشت، ادای احترام به مردمانی است که با دستان پینه‌بسته با گام‌های آرام، با کوچ‌های طولانی، با خاک و فصل‌ها زندگی می‌کنند و معنای واقعی پایداری را می‌سازند.

 روز ملی روستا و عشایر روز دیدن دوباره این حقیقت است: ریشه‌های ایران، هنوز زنده‌اند و هنوز می‌رویند.

نویسنده: حنیفه خالدی فعال رسانه‌ای