به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، بهار امسال بود که پرده از پروژه‌ای نیمه‌کاره و رها شده برداشته شد که بیش از ۹ سال قبل کلنگ آن بر زمین زده شده بود و تا همین روزی که مطالبات مردمی در مورد آن منعکس شد، خبری از پیگیری مسئولان برای اتمام پروژه وجود نداشت.

پروژه‌ای با بیش از ۶۰ درصد پیشرفت فیزیکی و قدمت ۹ساله در بیجار که قرار نبود اولویت مدیران قرار گیرد و فرصت طلایی احیای آن، ازکف‌رفته بود و عملاً دولت نیز برنامه‌ای برای آن نداشت، با تهیه گزارش خبری مناسب و تولید فیلم از مصاحبه و انعکاس مطالبات مردمی منطقه، بالاخره به مراحل پایانی نزدیک شد.

باید یادآور شد که در دولت سیزدهم رئیس‌جمهور شهید آیت‌الله رئیسی به همه مدیران تأکید کردند که هیچ پروژه جدیدی را تعریف نکنند و اصرار داشتند که موضوع احیای کلیه پروژه‌های بیش از ۵۰درصد را اولویت کاری خود قرار دهند؛ اما همان روزها نیز این پروژه رنگ مدیری به خود ندید و تا سال ۱۴۰۴ کسی سراغ آن نیامده بود.

 حکایت امروز ما، پروژه‌ای آموزشی است که بیش از ۵۰درصد پیشرفت داشت و از سال ۱۳۹۵ که سنگ بنای مدرسه تخت در منطقه‌ای به همین نام کلنگ‌زنی شد، ولی با انجام عملیات سفت‌کاری، دیگری همتی برای اتمام پروژه در کالبد آن باقی نمانده بود و تا دیروز هم خبری از ساخت و ساز و ادامه پروژه نبود.

موضوع پروژه‌های نیمه کار، دستاورد بزرگ و قابل‌توجه دولت گذشته بود و بدون هیچ پشتوانه مالی کلنگ‌زنی می‌شد، بدون پشتوانه اداری و پشتیبانی مناسب، رها می‌شد و در نهایت، دولت بعدی با صندوق خالی، بدهی سرسام‌آور، در نظر مردم ناکارآمد و ناتوان جلوه داده می‌شد، پروژه مدرسه چند کلاسه و مدرن آن روزهای تحول و شکوفایی اقتصادی، آن چنان در قلب تاریخ دفن شد که حتی مدیران وقت، یادی از آن نکردند و مردم منطقه تخت بیجار، خواستار رسیدگی مسئولان هستند.

 بهترین آینده‌نگری برای نسل نوجوان و جوان، توجه به تقویت زیرساخت‌ها و اماکن آموزشی و تربیتی، وظیفه مسئولان امروز نیز جلوگیری از اتلاف هزینه و حفظ بیت‌المال، هدفی ارزشمند که در مکتب جمهوری اسلامی ایران رشد و نمو پیدا کرده است و درگذشته نیز دیدیم که برخی از مدیران با همان توان و اختیارات پروژه‌هایی با طول عمرهای بیش از ۱۰ سال و پیشرفت ۵۰ تا ۶۰ درصد را به سر منزل مقصود و بهره‌برداری رساندند و ملت از آن بهره‌مند شدند.

بارزترین پروژه‌ای که می‌توانست در گذشته و با کمترین هزینه ممکن برای خدمت به مردم به مرحله اتمام و بهره‌برداری نزدیک شود و به هر دلیلی رها شده و امروز با افزایش قیمت مصالح ساختمانی و کارگری، به این سادگی‌ها نمی‌توان آن را تکمیل کرد و تحویل داد، هر سالی هم که می‌گذرد هم عمر سازه بدون استفاده تلف می‌شود و هم تکمیل پروژه نیازمند هزینه برای تعمیرات زیر ساخت گذشته است.

به‌راستی نقش مدیران جهادی و خستگی‌ناپذیر در تحقق کارهای بزرگ همواره مؤثر بوده است، نامه‌نگاری و دستور مدیرکل و تأیید یا عدم تأیید درخواست، پروسه‌ای اداری است که اگر قرار بود کاری از پیش برد، امروز نباید چنین پروژه‌ای نیمه‌کاره رها می‌شد و باید با ذره‌بین به دنبال سرنخی از مدیری یا مسئولی بگردیم تا به داد این پروژه برسد.

دانش‌آموزانی که حق تحصیل در محیط آموزشی مناسب دارند و نباید به دلیل برخی کم‌کاری‌ها و کم‌توجهی‌ها، از درس خواندن و آینده‌ای که حق آنها است، محروم بمانند.

امّا امروز که بهمن‌ماه ۱۴۰۴ است، این پروژه‌ای که سال‌ها بر زمین‌مانده بود به بیش از ۹۰ درصد پیشرفت رسیده است و با اعلام مسئولان مربوطه در بهار و تابستان ۱۴۰۵ مراحل نما و ظریف‌کاری آن به پایان خواهد رسید و دانش‌آموزان منطقه تخت می‌توانند در مدرسه جدید، سال تحصیلی جدید را آغاز کنند.

پیش‌تر خانواده‌ها عنوان داشتند که مدرسه قدیمی منطقه جای نشستن ندارد

احمد اکبر یکی از والدین منطقه تخت می‌گوید: دولت‌ها ازیک‌طرف تشویق به فرزندآوری می‌کنند و از طرف دیگر، برای تحصیل و رفاه دانش‌آموزان هیچ برنامه‌ای ندارند، نمونه کامل و واضح آن را می‌بینید، یک پروژه آموزشی که نیاز جدی منطقه تخت به شمار می‌رود، سال‌ها بلاتکلیف مانده است.

 وی افزود: مدرسه تاریخی منطقه تخت، دیگر ظرفیت جذب دانش‌آموز ندارد و عملاً گویی در روستا زندگی می‌کنیم، دانش‌آموزان به‌صورت درهم و بی‌نظم در یک کلاس جا شده‌اند و هر کسی برای خودش سازی می‌نوازد، مگر می‌شود ۲ یا سه‌پایه را در یک کلاس درس‌آموزش داد و انتظار موفقیت هم داشت.

 این شهروند بیجاری توضیح داد: اولین سالی که فرزندم چنین محیط بی‌کیفیت آموزشی را تجربه کرد، هم بسیار افت تحصیلی داشت و هم به علت محیط شلوغ و بی‌نظم، از نظر اخلاقی و رفتاری به سمت ناهنجاری پیش می‌رفت که خوشبختانه با هوشیاری مادرش، در یکی از مدارس مرکز شهر ثبت‌نام کرد.

 وی ادامه داد: درست است که مشکلات مالی زیادی داریم تا فرزندمان درست درس بخواند و درست تربیت شود، ولی آیا نباید کسی از دولت روحانی بازخواست کند که چرا پروژه‌ای را شروع کردی، به خدا واگذار کردی و رفتی و امسال باز آمدی که مرا را بدبخت‌تر و ناامیدتر از قبل کنی؟

مدرسه جدید حق دانش‌آموزان منطقه تخت است

اکرم قاسمی یکی از والدین دارای دو دانش‌آموز ساکن منطقه تخت، می‌گوید: خیلی از خانواده‌های ساکن منطقه تخت دوست دارند فرزندانشان در مدرسه خوب، باکیفیت محیط آموزشی و دبیران عالی تحصیل کنند، این مدرسه نیمه کار باید به بهره‌برداری برسد، زیرا حق دانش‌آموزان ما است.

 وی افزود: موضوع تحصیل دانش‌آموزان در مدرسه مناسب و باکیفیت و کمیت لوازم آموزشی، دغدغه همه مردم است، نباید به علت اینکه منطقه تخت در حاشیه شهر بیجار قرار دارد، فرزندان دهه ۸۰ به بعد، باید تصور کنند که در روستا درس می‌خوانند و حقی در شهرنشینی ندارد.

 قاسمی با اشاره به اینکه دو دانش‌آموز دختر دبستانی و متوسطه اول دارد، ادامه داد: برای بسیاری از والدینی که دو یا سه دانش‌آموز دارند، به علت مشکلات مالی به حاشیه شهرهای آمده‌اند و نمی‌توانند هزینه سرویس را تأمین کنند و با پیاده‌روی هر روزه، عملاً شرایط زندگی سخت‌تر شده است.

 این شهروند بیجاری توضیح داد: دولت روحانی بارها به مردم وعده داده که به فکر رفاه حال مردم است، در طول هشت‌ساله مدیریت آبکی اصلاح‌طلبان، عملاً ما مردم حاشیه‌نشین از زندگی ناامید شده‌ایم و دیگر در صحنه‌های انتخابات شرکت نمی‌کنیم، چرا باید برای کسی برویم پای صندوق که اصلاً به فکر ما نبوده و نیست.

  
  چه کسی مسئول این بی‌مدیریتی است؟

 عباس هدایتی یکی از ساکنین منطقه تخت می‌گوید: چه کسی مسئولیت عدم مدیریت و عدم توجه به سرمایه ملی است، چند میلیارد پول و بودجه شهرستان، صرف پروژه‌ای فرهنگی آموزشی شد که امروز به‌جای آن هدف والایی که برایش کلنگ‌زنی شده بود، به آینه دغ و ناامیدی تبدیل شده است.

 وی افزود: روزی که این پروژه را در این منطقه کلنگ‌زنی کردند، امیدوار شدیم که بله حداقل یک سال دیگر فرزندانمان این مسیر طولانی را برای رفتن به مدرسه مرکز شهر طی نخواهند کرد و دیگر نگران تهیه سرویس مدرسه و استرس راه و غیره را نخواهیم داشت، ولی هر روز بر ناامیدی ما افزوده شد.

 هدایتی توضیح داد: مردم منطقه تخت که بیش از ۳۰۰ خانوار را در دل خود جا داده است که بیشتر آنها کارگر هستند و توان مالی مناسبی برای تهیه سرویس مدرسه و یا هزینه ایاب و ذهاب هر روز دانش‌آموز یا دانش‌آموزانشان را ندارند، این هزینه‌ها در کنار گرانی و غیره، فشار زیادی را بر ما وارد می‌سازد.

 وی با اشاره به اینکه در طول این سال‌ها، این پروژه هیچ پیشرفتی نداشته است، ادامه داد: انتظار زیادی نیست که از مسئولین بخواهیم این پروژه را به سرانجام برسانند، مدرسه‌ای که یکی از واجبات امروز منطقه تخت است و نباید در فراموشی تاریخ، ساکت بماند.

  
 درس نمی‌خوانم فقط بازی

 المیرا کوشا یکی از دانش‌آموزان مدرسه فرسوده تخت هم می‌گوید: پدرم در این مدرسه درس‌خوانده و می‌گوید، همان زمان هم که دانش‌آموز بوده این مدرسه فرسوده بود و عملاً درس نمی‌خواندیم و فقط سرگرم بازی بودیم، تازه آن زمان قرار بود مدرسه را تخریب و یک مدرسه جدید بسازند که گویا فراموش شده است.

وی افزود: در این مدرسه فعلی تخت که دوره ساخت آن پیش از انقلاب است، عملاً ما درس نمی‌خوانیم، تمام ساعات را به تفریح می‌گذرانیم، چون در یک کلاس درس، سه مقطع دانش‌آموز حضور دارد و هر کدام که درس را اشتباه جواب دهد؛ می‌خندیم!
  
  این دانش‌آموز مقطع ابتدایی می‌گوید: پدر و مادر هر دو کارگری می‌کنند و توان مالی برای هزینه تحصیل در شهر را نداریم، چون هزینه سرویس و غیره خیلی تمام می‌شود، شاید چند سال دیگر درس بخوانم و بعد از آن ترک تحصیل کنم، چون هیچی یاد نگرفته‌ام و عملاً معلم هم فقط نمره می‌دهد تا از دست ما راحت شود.

 کوشا گفت: یک درخواست داشتم از آقای رئیسی که متأسفانه دیگر در میان ما نیست، خیلی دوست داشتم که ایشان به داد ما دانش‌آموزان بی‌بضاعت تخت برسد، زیرا در تلویزیون دیده بودم که با مردم فقیر و بچه‌های روستایی ارتباط صمیمی دارد و برای رفع مشکلات ما مردم شب و روز ندارد، امیدوارم رئیس‌جمهور بعدی خیلی زود به فکر ما باشد.

انتهای خبر/