امیر علی کنعانی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی کردتودی امروز، اظهار کرد: همزمانی ادعای واشنگتن درباره تمایل به مذاکره با ایران و تداوم سیاست فشار و تحریم، بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آمریکا از مذاکره چه می‌خواهد و چرا مسیر دیپلماسی را با ابزارهای اقتصادی و فشارهای سیاسی همراه می‌کند؟

 این کارشناس گفت: این در حالی است که امریکا همزمان تلاش می‌کند فشار اقتصادی را به اهرمی برای بازگرداندن ایران به مسیر مذاکرات تبدیل کند؛ رویکردی که عملاً مذاکره را در شرایطی دنبال می‌کند که ابزار تحریم همچنان روی میز آمریکایی‌ها قرار دارد.

کنعانی با اشاره به این رویکرد اظهار کرد: وقتی یک طرف از مذاکره سخن می‌گوید اما همزمان فشار اقتصادی را افزایش می‌دهد، باید میان «گفت‌وگو برای رسیدن به توافق» و «مذاکره برای تحمیل خواسته‌ها» تفاوت قائل شد.

وی افزود: آمریکا تلاش می‌کند تحریم را به عنوان اهرم فشار وارد فرآیند مذاکره کند تا طرف مقابل را در شرایطی قرار دهد که هزینه نپذیرفتن خواسته‌های امریکا را بالا ببیند؛ بنابراین بخشی از رفتار آمریکا را باید در چارچوب راهبرد چانه‌زنی و افزایش قدرت مذاکره تحلیل کرد.

این کارشناس مسائل سیاسی با بیان اینکه تجربه سال‌های گذشته نیز نشان داده تحریم‌ها لزوماً به نتیجه سیاسی مورد انتظار آمریکا منجر نمی‌شوند، گفت: فشار اقتصادی اگر قرار باشد جایگزین اعتمادسازی و تعهدات واقعی شود، نه‌تنها روند مذاکره را تسهیل نمی‌کند بلکه می‌تواند فضای بی‌اعتمادی را عمیق‌تر کند.

کنعانی در ادامه بیان داشت: یکی از مشکلات اصلی در روابط ایران و آمریکا، فقدان اعتماد است، از نگاه ایران، مذاکره زمانی معنا دارد که نتیجه آن قابل اتکا باشد و طرف مقابل نتواند پس از دستیابی به توافق، با تغییر رویکرد سیاسی یا اعمال تحریم‌های جدید، تعهدات خود را کنار بگذارد.

وی تأکید کرد: امریکا باید میان «اعمال فشار» و «دیپلماسی واقعی» یکی را به عنوان مسیر اصلی خود انتخاب کند؛ زیرا نمی‌توان از یک سو از مذاکره و توافق سخن گفت و از سوی دیگر با افزایش فشار اقتصادی انتظار داشت طرف مقابل با اعتماد وارد گفت‌وگو شود.

این کارشناس مسائل سیاسی با اشاره به اینکه آمریکا در مذاکرات معمولاً تلاش می‌کند موضوعات مورد اختلاف را افزایش دهد، عنوان کرد: اگر مذاکرات از یک موضوع مشخص فراتر برود و مسائل هسته‌ای، موشکی، منطقه‌ای و سایر موضوعات همزمان روی میز قرار گیرد، احتمالاً هدف واشنگتن صرفاً حل یک اختلاف مشخص نیست، بلکه به دنبال ایجاد چارچوبی گسترده‌تر برای محدود کردن قدرت ایران است.

وی تصریح کرد: آمریکا اگر واقعاً به دنبال توافق است، باید نخست فضای اعتمادسازی را ایجاد کند چرا که ادامه تحریم‌ها در کنار دعوت به مذاکره این پیام را منتقل می‌کند که واشنگتن هنوز مذاکره را بخشی از سیاست فشار خود می‌داند.

این کارشناس مسائل سیاسی با بیان اینکه تحریم از نگاه آمریکا یک ابزار چانه‌زنی است، خاطرنشان کرد: آمریکا تصور می‌کند هرچه فشار اقتصادی بیشتر شود، قدرت چانه‌زنی آن در مذاکرات افزایش خواهد یافت، اما این محاسبه الزاماً درست نیست؛ زیرا افزایش فشار می‌تواند طرف مقابل را به سمت مقاومت بیشتر و کاهش انگیزه برای توافق سوق دهد.

وی گفت: تجربه مذاکرات گذشته نشان داده است که توافق پایدار نیازمند تعهدات متقابل است و نمی‌توان انتظار داشت یک طرف امتیازات خود را ارائه کند و طرف دیگر همچنان ابزار فشار را حفظ کند.

این کارشناس در پایان خاطرنشان کرد: پیام ایران روشن است چرا که جمهوری اسلامی از دیپلماسی و گفتگو فرار نمی‌کند، اما مذاکره تحت فشار و تهدید را نمی‌پذیرد و اگر آمریکا خواهان توافق است، باید از سیاست فشار فاصله بگیرد و نشان دهد که مذاکره را نه برای تحمیل خواسته‌ها، بلکه برای رسیدن به یک توافق متوازن دنبال می‌کند.

انتهای خبر/