روشنی، در ادامه گفت: در واقع اهمیت پلاتو آنجایی حساس و مهم می‌شود که یک گروه هنری و تئاتری، برای اینکه بتوانند پروژه یا فعالیت خود را به بهترین نحو ممکن به اجرا برسانند و در یک جشنواره یا حتی یک نمایش ارائه دهند، سالن پلاتو و با این مراکز فرهنگی و هنری نقش بسزایی در کیفیت خروجی این آثار هنری خواهند داشت.

 وی اضافه کرد: در سال‌های اخیر با رشد چشمگیر گروه‌های نمایشی و جذب علاقه‌مندان بیشتر به هنرنمایش از جمله شهرستان دهگلان، هنرمندان رشته نمایش با مشکل کمبود چنین فضاهایی همانند پلاتو تمرین و همچنین سالن اجرا یا تماشاخانه روبرو بوده و هستند.

 روشنی ادامه داد: ازآنجاکه متولیان این رشته هنری توان تأمین این‌گونه امکانات را به‌اندازه کافی ندارند، موجب ورود بخش خصوصی به این حوزه شده است، اما بخش خصوصی هم تا به الان هیچ اقدامی را در راستای ساخت سالن پلاتو صورت نداده است.

 رضا سیفی، از پیشکسوت های نمایش و تئاتر شهرستان دهگلان تشریح کرد: وجود هنرمندان و هنرجویان مستعد در حوزه تئاتر و هنرنمایش و گروه‌های هنری بهترین دلیل شد تا به فکر ایجاد سالن پلاتو در دهگلان بیفتیم، سال‌هاست که تلاش می‌کنیم این شهر صاحب سالن پلاتو شود و هنرمندان و هنرجویان آن بتوانند با فراغ‌بال از این ظرفیت استفاده کنند و به فعالیت‌های هنری خود بپردازند.

 سیفی در ادامه اذعان داشت: تئاتر، یک کالای فرهنگی یارانه‌دار است، یعنی خودش نمی‌تواند به‌صورت انفرادی به‌تنهایی روی پای خودش بایستد و باید حمایت شود، در ایران نیز سال‌هاست این مجوزها را به افراد و گروه‌ها می‌دهند و هنرمندان خودشان باید به سمت حرفه‌ای شدن بروند، اما مشکلاتی همچنان در مسیر راه وجود دارد که نمی‌توان از آنها فارغ شد.

 وی با انتقاد از عدم حمایت مسئولان از هنرمندان تصریح کرد: متأسفانه عدم حمایت مسئولان از هنرمندان، باعث شده که بسیاری از آنان یا به تهران بروند و یا پس از گذشت چند ماه سر از کشورهای خارجه سر دربیاورند، اینجا در دهگلان، حمایتی از هنرمند و یا بازیگر تئاتر نمی‌شود، مسئولان حدود ۱۵ سال است که یک پروژه‌ای را زخمی کرده و به حال خود رهایش کرده‌اند.

 سخنی با مسئولان؛

 در کمال تعجب و ناباوری هنوز شهر دهگلان نتوانسته برای حمایت از قشر هنرمندان سالن مجزایی را برای فعالیت آنان در نظر بگیرد، این در حالی است که بزرگ‌ترین و بااستعدادترین بازیگران تئاتر و تلویزیون از همین شهر کوچک از خاک برخاسته و اکنون در حوزه هنر فعالیت می‌کنند، البته همچنان با اندک امکاناتی که آن هم خود آن را از قبل داشته‌اند.

 هنرمندانی چون رضا سیفی که بیش از سی‌سال تجربه حضور در بزرگ‌ترین جشنواره‌های تئاتر و نمایش را در کارنامه‌اش دارد، اما مدتی است به دلیل بیماری توان حضور در خاک صحنه را ازدست‌داده است، این وظیفه‌ای بس مهم روی دوش مسئولان است که با حمایت از این سرمایه‌های مهم سرزمینمان ایران، ازبین‌رفتن چنین نسل‌های بااستعداد جلوگیری کنند.

 انتهای خبر/