مفاخری ادامه داد: آتش‌بسِ واقعی با توقف برای مذاکره متفاوت است، آتش‌بسِ واقعی یعنی توافق پایدار با ضمانت‌ها و مسیر اجرا، اما آنچه رخ‌داده، بیش از هر چیز یک توقف درگیری برای ورود به مذاکره است، مذاکره‌ای که طرف مقابل ناچار شده روی چارچوبی بنشیند که از سمت ما آمده و پذیرفته شده، اما رژیم متجاوز صهیونیستی از سوی دیگر چوب، لای چرخ همین به‌اصطلاح آتش‌بس می‌گذارد.

وی اذعان کرد: اگر واقع‌بینانه به مسئله بنگریم، شواهد متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد آمریکا به اهداف خود نرسیده است، نخست اینکه طرحی که مبنای مذاکرات قرار گرفته، از سوی ایران ارائه شده و طرف مقابل پذیرفته درباره آن گفت‌وگو کند، این خودش یک امتیاز راهبردی است و دوم اینکه اصرار برای توقف درگیری از سوی طرف مقابل بوده است.

 مفاخری گفت: اگر به ادعاهای اولیه آمریکا نگاه کنیم، چه در آغاز تنش و چه حتی در مواضع متأخر، یک فاصله معنادار با وضعیت فعلی می‌بینیم، آنها با اهداف حداکثری وارد شدند، اما در نهایت به جایی رسیدند که حاضر شدند درباره یک طرح ده‌گانه پیشنهادی ایران مذاکره کنند، این تغییر رفتار، در ادبیات سیاسی به‌وضوح نشانه عقب‌نشینی است.

مفاخری با اشاره به اینکه باوجود سوابق دشمن در مذاکرات، آیا می‌توان به این روند امیدوار بود، افزود: تجربه نشان داده که در تعامل با چنین طرف‌هایی، باید هم‌زمان با مذاکره، آمادگی کامل در میدان را حفظ کرد، یا بهتر است بگوییم، دست روی ماشه باید باقی بماند، این یک اصل در سیاست واقع‌گرایانه است، نقش مردم بسیار تعیین‌کننده است، حضور و پشتیبانی اجتماعی، پشتوانه اصلی قدرت ملی است، تا زمانی که شرایط به‌صورت قطعی تثبیت نشده، این حضور باید تداوم داشته باشد.

 وی اضافه کرد: تحولات اخیر، ایران را وارد مرحله جدیدی کرده است، ایرانِ پس از این درگیری، دیگر ایرانِ قبل از آن نیست، این تغییر هم در سطح منطقه‌ای، از جمله در معادلاتی مانند تنگه هرمز و هم در حوزه قدرت نظامی و بازدارندگی قابل‌مشاهده است، ایران توانایی تأثیرگذاری بر معادلات کلان منطقه را دارد و این مسئله، محاسبات طرف‌های مقابل را به‌طورجدی تغییر داده است.

 مفاخری تصریح کرد: فضای افکار عمومی بین امید و نگرانی در نوسان است، مهم‌ترین نکته این است که هیچ‌چیز هنوز قطعی و نهایی نشده، بنابراین، نه یأس و ناامیدی و نه شادی زودهنگام، معنا دارد، نه باید به سمت اغراق و حماسه‌سازی بیش از حد رفت که گویی همه‌چیزتمام شده و نه باید دچار این تصور شد که اتفاق منفی قطعی رخ‌داده است، فضای تحلیل باید واقع‌بینانه، متوازن و مبتنی بر داده باشد، ما در یک مرحله حساس اما نه در نقطه پایان قرار داریم.

کارشناس سیاسی تشریح نمود: عواملی که باعث این تغییر وضعیت شد، ابتدا قدرت نظامی ایران که توانست معادله بازدارندگی را به نفع خود تغییر دهد و حضور و پشتیبانی مردم که به این قدرت، عمق و مشروعیت بخشید، ضمن اینکه تهدید ایران مبنی بر گسترش درگیری و به آتش کشیده‌شدن منطقه، از سوی طرف مقابل کاملاً جدی تلقی شد، همین عامل باعث شد آنها حاضر شوند شروط پیشنهادی ایران را به‌عنوان مبنای مذاکره بپذیرند.

 وی در پایان خاطرنشان کرد: تحولات اخیر را نمی‌توان به‌سادگی در قالب پایان جنگ یا آغاز صلح خلاصه کرد، آنچه رخ‌داده، تغییر فاز تقابل از میدان به میز مذاکره است، آن هم در شرایطی که نشانه‌هایی از برتری نسبی ایران در تحمیل چارچوب گفت‌وگو دیده می‌شود، باید مراقب بود، مسیر پیش‌رو همچنان مبهم و حساس است، آمریکا می‌داند، ملت ایران در طول چند باری که دشمن به تعهداتش پشت‌پا زده، تجارب زیادی را کسب نموده است.

 انتهای خبر/