به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، بر فراز دامنه‌های سرسبز آبیدر، جایی که شهر سنندج زیر نگاه کوهستان نفس می‌کشد، سازه‌ای نیمه‌جان سال‌هاست در سکوت ایستاده است؛ ساختمانی عظیم که قرار بود روزی ویترین گردشگری کردستان باشد، اما اکنون به روایتی تلخ از وعده‌های ناتمام، تعلل مدیریتی و فرصت‌سوزی مزمن بدل شده است.

«هتل لاله سنندج» که زمانی با عنوان یکی از مهم‌ترین پروژه‌های مصوب سفر استانی دولت نهم معرفی می‌شد، امروز پس از حدود ۲۰ سال هنوز به بهره‌برداری نرسیده و همچنان میان اختلافات سرمایه‌گذاران، نبود تصمیم‌گیری قاطع و انبوهی از وعده‌های تکراری سرگردان مانده است.

سال ۱۳۸۵، زمانی که کلنگ احداث این هتل پنج‌ستاره در کمربندی سبز آبیدر به زمین خورد، بسیاری آن را نقطه آغاز تحول گردشگری در کردستان می‌دانستند. پروژه‌ای با ۱۲۰ اتاق، زیربنای ۳۲ هزار متر مربع و موقعیتی کم‌نظیر که قرار بود چهره اقامتی سنندج را متحول کند و این شهر را به یکی از مقاصد مهم گردشگری غرب کشور بدل سازد.

در همان سال‌ها، مسئولان وقت از ایجاد زیرساخت‌های نوین گردشگری سخن می‌گفتند و رسانه‌های رسمی نیز این پروژه را یکی از طرح‌های شاخص توسعه غرب ایران معرفی می‌کردند؛ اما امروز، پس از گذشت نزدیک به دو دهه، آن وعده‌ها تنها در آرشیو خبرها باقی مانده‌اند.

اکنون آنچه بر دامنه آبیدر دیده می‌شود، نه یک هتل مجلل، بلکه سازه‌ای نیمه‌تمام و خاموش است که سال‌هاست به حال خود رها شده و هر بار با تغییر مدیران، تنها وعده‌ای تازه برای «تعیین تکلیف» آن مطرح می‌شود.

براساس اعلام مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی کردستان، از سال ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۸ حدود ۲۷ میلیارد تومان تسهیلات برای اجرای این پروژه پرداخت شده است؛ رقمی که با احتساب ارزش روز، اکنون به چند صد میلیارد تومان می‌رسد.

با این حال، خروجی این حجم از منابع مالی و حمایت‌های دولتی، پروژه‌ای است که تنها حدود ۷۰ درصد پیشرفت فیزیکی دارد و همچنان از بهره‌برداری فاصله‌ای طولانی دارد.

این وضعیت، پرسش‌های جدی را پیش روی افکار عمومی قرار داده است؛ چگونه پروژه‌ای که سال‌ها از تسهیلات بانکی، بهترین موقعیت مکانی و امتیازات دولتی برخوردار بوده، هنوز به سرانجام نرسیده است؟ چرا طی این سال‌ها گزارشی شفاف از نحوه هزینه‌کرد منابع ارائه نشده و چرا هیچ مدیری بابت این تعلل طولانی پاسخگو نبوده است؟

آنچه بیش از نیمه‌تمام ماندن پروژه، افکار عمومی را آزرده کرده، نوع مواجهه مسئولان با این پرونده است؛ پروژه‌ای که سال‌ها میان جلسات اداری، نامه‌نگاری‌های بی‌نتیجه و تعارف‌های مدیریتی معطل مانده و عملاً هیچ تصمیم قاطعی برای آن اتخاذ نشده است.

در تازه‌ترین اظهارنظرها، پویا طالب‌نیا مدیرکل میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی کردستان، صریح‌تر از گذشته از مقاومت مالکان پروژه برای واگذاری آن انتقاد کرده و گفته است: با وجود بازپرداخت حدود ۴۰ میلیارد تومان اقساط بانکی، شرکای پروژه همچنان حاضر به فروش یا واگذاری آن به سرمایه‌گذاران توانمند نیستند.

این اظهارات بار دیگر نگاه‌ها را متوجه وضعیت مبهم حقوقی و مدیریتی پروژه کرده است؛ پروژه‌ای که به اعتقاد بسیاری، سال‌هاست در وضعیت نوعی «گروگان‌گیری اقتصادی» قرار گرفته و منافع عمومی در آن قربانی اختلافات و منافع خصوصی شده است.

منتقدان می‌گویند اگر سرمایه‌گذار توان تکمیل پروژه را نداشته، چرا طی این سال‌ها دستگاه‌های مسئول از ابزارهای قانونی برای خلع ید، تعیین تکلیف مالکیت یا جذب سرمایه‌گذار جدید استفاده نکرده‌اند؟

واقعیت آن است که هتل لاله دیگر صرفاً یک پروژه اقتصادی نیست؛ این سازه نیمه‌تمام به نمادی از ناکارآمدی ساختار نظارتی و ضعف تصمیم‌گیری در استان تبدیل شده است.

در تمام این سال‌ها، استانداری، بانک‌های عامل، دستگاه‌های نظارتی، نهادهای قضایی و متولیان حوزه گردشگری بارها درباره این پروژه سخن گفته‌اند، اما هیچ‌گاه تصمیمی قاطع و عملی برای پایان دادن به این بلاتکلیفی اتخاذ نشده است.

اگر پروژه‌ای با این حجم از سرمایه‌گذاری عمومی و تسهیلات بانکی، پس از دو دهه همچنان نیمه‌کاره باقی مانده، معنایی جز شکست نظارت و نبود پیگیری مؤثر ندارد.

امروز مسئولان از نیاز بیش از هزار میلیارد تومان اعتبار برای تکمیل پروژه سخن می‌گویند؛ رقمی سنگین که اگر در همان سال‌های ابتدایی برخوردی جدی با تعلل‌ها صورت می‌گرفت، شاید هرگز به این میزان افزایش پیدا نمی‌کرد.

در استانی که سال‌ها از کمبود زیرساخت‌های اقامتی و ضعف سرمایه‌گذاری در حوزه گردشگری رنج برده، رها شدن پروژه‌ای چون هتل لاله تنها یک ناکامی عمرانی نیست؛ این پروژه نماد آشکار فرصت‌سوزی در یکی از مستعدترین مناطق گردشگری غرب کشور است.

سنندج امروز بیش از هر زمان دیگری به زیرساخت‌های گردشگری نیاز دارد؛ شهری که با طبیعت کم‌نظیر، فرهنگ غنی و ظرفیت‌های تاریخی خود می‌تواند سهم مهمی در اقتصاد گردشگری کشور داشته باشد، اما همچنان با پروژه‌های نیمه‌تمام و سرمایه‌های معطل دست‌وپنجه نرم می‌کند.

اکنون افکار عمومی منتظر تصمیمی روشن است؛ یا دستگاه‌های مسئول با قاطعیت برای تعیین تکلیف این پروژه وارد عمل شوند، یا صریحاً اعلام کنند که اراده‌ای برای پایان دادن به این بن‌بست وجود ندارد.

هتل لاله سنندج امروز دیگر فقط یک ساختمان نیمه‌کاره نیست؛ این پروژه به نمادی از سال‌ها تعارف مدیریتی، نبود نظارت مؤثر و قربانی شدن منافع عمومی در سایه بی‌تصمیمی تبدیل شده است.

انتهای خبر/