به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، گاهی مرگ پایان زندگی نیست؛ بلکه آغاز دوباره حیات برای انسان‌هایی است که چشم‌انتظار فرصتی برای ادامه نفس کشیدن هستند.

 اهدای عضو، یکی از بزرگ‌ترین جلوه‌های ایثار و انسان‌دوستی است که در سال‌های اخیر توانسته جان هزاران بیمار نیازمند پیوند را نجات دهد، اما همچنان تا رسیدن به جایگاه مطلوب فرهنگی و اجتماعی فاصله زیادی وجود دارد.

سالانه شمار زیادی از بیماران در کشور به دلیل نارسایی قلب، کبد، کلیه و دیگر اعضای حیاتی، در صف انتظار پیوند قرار می‌گیرند؛ بیمارانی که بسیاری از آنان تنها امیدشان، دریافت عضوی سالم از فردی دچار مرگ مغزی است، با این حال، نبود آگاهی کافی و برخی باورهای نادرست سبب شده بسیاری از خانواده‌ها در لحظات سخت و بحرانی، رضایت به اهدای عضو عزیزان خود ندهند.

پزشکان معتقدند مرگ مغزی به معنای پایان قطعی حیات فرد است و برخلاف کما، امکان بازگشت بیمار وجود ندارد، در چنین شرایطی، اعضای بدن فرد می‌تواند جان چند انسان دیگر را نجات دهد و حتی کیفیت زندگی بسیاری از بیماران را بهبود بخشد.

یکی از متخصصان حوزه پیوند اعضا در گفتگو با خبرنگار کردتودی اظهار کرد: هر فرد مرگ مغزی می‌تواند جان هشت بیمار را نجات دهد و به ده‌ها نفر دیگر زندگی دوباره ببخشد، اما متأسفانه هنوز درصد قابل توجهی از خانواده‌ها با اهدای عضو موافقت نمی‌کنند.

وی افزود: مهم‌ترین دلیل این موضوع، ناآگاهی عمومی و شوک عاطفی خانواده‌ها در زمان مواجهه با حادثه است، اگر فرهنگ‌سازی از قبل انجام شود، خانواده‌ها تصمیم‌گیری آگاهانه‌تری خواهند داشت.

این متخصص‌حوزه پیوند اعضا در بسیاری از کشورهای جهان، اهدای عضو به یک فرهنگ عمومی تبدیل شده و افراد با دریافت کارت اهدای عضو، رضایت خود را برای این اقدام انسان‌دوستانه اعلام می‌کنند. در ایران نیز طی سال‌های اخیر اقدامات مؤثری برای ترویج این فرهنگ صورت گرفته، اما همچنان نیازمند فعالیت گسترده رسانه‌ها، مدارس، دانشگاه‌ها و نهادهای فرهنگی هستیم.

امیر ساجدی کارشناس مسائل اجتماعی در گفتگو با خبرنگار کردتودی عنوان داشت: روایت زندگی افرادی که با دریافت عضو دوباره به زندگی بازگشته‌اند، می‌تواند نقش مهمی در افزایش اعتماد عمومی داشته باشد.

وی افزود: مادری که فرزندش با پیوند قلب دوباره لبخند زده، یا جوانی که پس از سال‌ها دیالیز توانسته به زندگی عادی بازگردد، نمونه‌هایی واقعی از تأثیر معجزه‌آسای اهدای عضو هستند.

ساجدی خاطر نشان کرد: در کنار تمام این موضوعات، خانواده‌هایی که در سخت‌ترین لحظات زندگی، رضایت به اهدای عضو عزیز خود می‌دهند، در حقیقت بزرگ‌ترین تصمیم انسانی را می‌گیرند؛ تصمیمی که غم فقدان را به نوری از امید برای دیگران تبدیل می‌کند.

فرهنگ اهدای عضو، بیش از هر چیز نیازمند گفتگو، آگاهی و اعتماد است، شاید اگر هر کدام از ما لحظه‌ای خود را جای بیماران چشم‌انتظار پیوند بگذاریم، بهتر بتوانیم اهمیت این اقدام انسان‌دوستانه را درک کنیم؛ اقدامی که می‌تواند حتی پس از پایان زندگی، ادامه‌بخش حیات دیگران باشد.

انتهای خبر/