به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، تحولات اخیر در تنگه هرمز و بازگشت ناوشکن‌های آمریکایی پس از اخطار جمهوری اسلامی ایران را باید فراتر از یک رویداد مقطعی تحلیل کرد. این رخداد در واقع بخشی از یک پازل بزرگ‌تر در معادلات ژئوپلیتیکی منطقه خلیج فارس است که نشان می‌دهد قواعد بازی در حال تغییر است و قدرت‌های فرامنطقه‌ای دیگر نمی‌توانند همانند گذشته بدون هزینه در این پهنه حساس راهبردی حضور داشته باشند.

در سال‌های گذشته، حضور نظامی ایالات متحده در خلیج فارس همواره با هدف نمایش قدرت و اعمال نوعی هژمونی دریایی صورت گرفته است. اما آنچه امروز مشاهده می‌شود، شکل‌گیری نوعی بازدارندگی فعال از سوی ایران است؛ بازدارندگی‌ای که نه صرفاً بر پایه تجهیزات نظامی، بلکه مبتنی بر ترکیبی از قدرت میدانی، اشراف اطلاعاتی و اراده سیاسی تعریف می‌شود.

بازگشت ناوشکن‌های آمریکایی را باید در همین چارچوب تحلیل کرد. این اقدام در واقع نشان‌دهنده آن است که معادله «هزینه-فایده» برای طرف مقابل تغییر کرده است. زمانی که یک قدرت نظامی بزرگ تصمیم می‌گیرد از یک موقعیت حساس عقب‌نشینی کند، به این معناست که هزینه‌های ماندن از منافع احتمالی آن پیشی گرفته است. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که مفهوم اقتدار خود را به‌طور عینی نشان می‌دهد.

از منظر رسانه‌ای نیز این رخداد اهمیت ویژه‌ای دارد. در دنیای امروز، جنگ‌ها صرفاً در میدان‌های نظامی رخ نمی‌دهند، بلکه بخش مهمی از آن‌ها در عرصه روایت‌ها و ادراک‌سازی شکل می‌گیرد. بازگشت ناوشکن‌های آمریکایی، اگر به‌درستی روایت شود، می‌تواند به تقویت تصویر بازدارندگی ایران در سطح افکار عمومی داخلی و بین‌المللی منجر شود. در مقابل، اگر این رخداد به‌درستی تبیین نشود، ممکن است در هیاهوی رسانه‌ای طرف مقابل کمرنگ جلوه داده شود.

نکته مهم دیگر، پیام این رویداد برای کشورهای منطقه است. بسیاری از دولت‌های حاشیه خلیج فارس در سال‌های اخیر تلاش کرده‌اند امنیت خود را به حضور قدرت‌های فرامنطقه‌ای گره بزنند. اما چنین رخدادهایی نشان می‌دهد که امنیت پایدار در منطقه، بیش از هر چیز نیازمند همکاری‌های درون‌منطقه‌ای و اتکا به ظرفیت‌های بومی است. وقتی یک قدرت خارجی در برابر اخطار ایران عقب‌نشینی می‌کند، این پیام به‌وضوح مخابره می‌شود که معادلات امنیتی منطقه بدون در نظر گرفتن نقش ایران قابل تعریف نیست.

از سوی دیگر، این اتفاق می‌تواند در چارچوب جنگ اراده‌ها نیز مورد بررسی قرار گیرد. در بسیاری از بحران‌های بین‌المللی، آنچه تعیین‌کننده است نه صرفاً میزان تجهیزات نظامی، بلکه میزان ایستادگی و قاطعیت طرفین است. ایران در سال‌های اخیر نشان داده که در دفاع از منافع خود، از سطحی از قاطعیت برخوردار است که می‌تواند محاسبات طرف مقابل را تغییر دهد. بازگشت ناوشکن‌های آمریکایی را می‌توان یکی از نمودهای عینی این تغییر در محاسبات دانست.

با این حال، نباید از این نکته غافل شد که بهره‌برداری از چنین رخدادهایی نیازمند مدیریت هوشمندانه رسانه‌ای است. در شرایطی که فضای رسانه‌ای جهانی تا حد زیادی در اختیار جریان‌های غربی است، هرگونه ضعف در روایت‌سازی می‌تواند به تحریف واقعیت‌ها منجر شود. بنابراین، ضروری است که رسانه‌های داخلی با تولید محتوای دقیق، مستند و اقناع‌کننده، این‌گونه دستاوردها را به‌درستی برای افکار عمومی تبیین کنند.

در نهایت، بازگشت ناوشکن‌های آمریکایی از تنگه هرمز را باید به‌عنوان یک «نشانه» تلقی کرد؛ نشانه‌ای از تغییر تدریجی موازنه قدرت، افزایش وزن راهبردی ایران در منطقه و شکل‌گیری نوعی بازدارندگی که می‌تواند از بروز تنش‌های پرهزینه جلوگیری کند. این رخداد اگرچه به‌تنهایی تعیین‌کننده همه معادلات نیست، اما بدون تردید بخشی از روندی است که آینده امنیتی منطقه را تحت تأثیر قرار خواهد داد.

اقتدار، مفهومی نیست که صرفاً در بیانیه‌ها و شعارها معنا پیدا کند؛ بلکه در میدان عمل و در لحظات حساس خود را نشان می‌دهد. آنچه در تنگه هرمز رخ داد، نمونه‌ای از همین تجلی اقتدار است؛ اقتداری که اگر با عقلانیت، تدبیر و روایت‌سازی صحیح همراه شود، می‌تواند به سرمایه‌ای راهبردی برای کشور تبدیل شود.

نویسنده: رویا احمدی کارشناس رسانه‌ای