به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی کرد امروز، در میان دشت لیلاخ، روستای رامول به واسطه مراتع گسترده، پوشش گیاهی مناسب و گل‌های شهدزا، به یکی از کانون‌های مهم زنبورداری منطقه تبدیل شده و سالانه ده‌ها تن عسل از کندوهای آن برداشت می‌شود؛ محصولی که زنبورداران آن را طبیعی و حاصل ظرفیت‌های بکر منطقه می‌دانند.

 رامول، خانه زنبورها در دل دشت لیلاخ

 روستای رامول تنها یک روستای کشاورزی در شهرستان دهگلان نیست، این روستا به دلیل موقعیت جغرافیایی و شرایط اقلیمی مناسب، ظرفیت قابل‌توجهی در حوزه زنبورداری و تولید فرآورده‌های زنبورعسل دارد.

 رامول که در منطقه‌ای کوهستانی قرار گرفته، از مراتع گسترده‌ای برخوردار است و پوشش گیاهی متنوع آن، زمینه مناسبی برای فعالیت زنبورها فراهم کرده است، وجود گیاهان و گل‌های شهدزا موجب شده زنبورداران بتوانند در این منطقه محصولی باکیفیت تولید کنند و نام عسل رامول در میان مصرف‌کنندگان منطقه شناخته شود.

 این ظرفیت طبیعی در کنار تجربه زنبورداران، باعث شده زنبورداری در رامول از یک فعالیت سنتی فاصله گرفته و به سمت تولید حرفه‌ای و اقتصادی حرکت کند.

 از کندو تا سفره، روایت تولید عسل

 اشرف علیخانی، زنبوردار نمونه استان کردستان، درباره فرایند تولید عسل و ظرفیت کندوهای منطقه اظهار داشت: زنبور نقاب به‌عنوان ملکه سال شناخته می‌شود و از نژاد کارنیکای اتریش است، میانگین برداشت از هر کندوی طبیعی حدود پنج تا هفت کیلوگرم عسل است، اما برخی کندوها می‌توانند بین ۱۵ تا ۲۰ کیلوگرم عسل تولید کنند و این نشان‌دهنده وضعیت مناسب ملکه و فعالیت مطلوب کلنی است.

 این اعداد اگر در کنار تعداد قابل‌توجه زنبورداران شهرستان قرار گیرد، تصویری روشن از ظرفیت اقتصادی این حوزه در دهگلان ارائه می‌دهد، ظرفیتی که می‌تواند علاوه بر تأمین بخشی از نیاز بازار، زمینه اشتغال و درآمد پایدار برای خانواده‌های روستایی ایجاد کند.

 مراتع رامول، سرمایه طبیعی زنبورداران

 علیخانی معتقد است یکی از مهم‌ترین دلایل کیفیت عسل تولیدشده در رامول، ظرفیت طبیعی منطقه است، وی با اشاره به کوهستانی بودن روستا و برخورداری آن از مراتع گسترده عنوان می‌کند: رامول از نظر مرتع، بخش قابل‌توجهی از ظرفیت شهرستان را در اختیار دارد و پوشش گیاهی مناسب و وجود گل‌های شهدزا، شرایط مطلوبی برای پرورش زنبورعسل ایجاد کرده است.

 وی اذعان داشت: همین ویژگی‌ها باعث شده عسل تولیدشده در این منطقه طبیعی و ارگانیک باشد و کیفیت آن موردتوجه مصرف‌کنندگان قرار گیرد، در واقع زنبورداری در این منطقه بیش از آنکه تنها به تجهیزات و کندو وابسته باشد، به طبیعت و پوشش گیاهی گره‌خورده است، طبیعتی که هر ساله بخشی از ظرفیت خود را در قالب محصولی شیرین و مغذی به سفره مردم می‌رساند.

وقتی باورهای غلط، بازار عسل را تهدید می‌کند

 اما در کنار ظرفیت‌های تولید، یکی از مشکلات مهم بازار عسل، تشخیص عسل طبیعی از نمونه‌های تقلبی است، موضوعی که به اعتقاد زنبورداران می‌تواند به تولیدکنندگان واقعی آسیب وارد کند.

 علیخانی با اشاره به میزان ساکاروز عسل طبیعی می‌گوید: عسل طبیعی باید میزان ساکاروز پایینی داشته باشد و عسل تولیدشده در رامول حتی با ساکاروز زیر یک نیز عرضه می‌شود، یکی از مشکلات اصلی بازار عسل، ناآگاهی مصرف‌کنندگان است و معتقدم بسیاری از مردم هنوز شناخت دقیقی از عسل طبیعی ندارند.

 به گفته این زنبوردار، همین ناآگاهی فرصت مناسبی برای دلالان و افراد سودجو ایجاد کرده تا محصولاتی را با عنوان عسل وارد بازار کنند که حتی ممکن است حاصل فعالیت واقعی زنبورها نباشد.

 شکرک عسل نشانه تقلبی بودن نیست

 یکی از باورهای رایج میان مصرف‌کنندگان این است که عسل شکرک‌زده یا رس‌کرده، تقلبی است، اما زنبورداران این باور را نادرست می‌دانند.

 علیخانی تأکید کرد: رس بستن یا شکرک زدن می‌تواند یکی از ویژگی‌های طبیعی عسل باشد و برخلاف تصور برخی مصرف‌کنندگان، نمی‌توان صرفاً بر اساس این ویژگی درباره تقلبی بودن عسل قضاوت کرد، وی همچنین بر خام بودن عسل تأکید دارد و می‌گوید عسل طبیعی نباید حرارت ببیند یا مواد افزودنی به آن اضافه شود.

 وی تشریح کرد: حرارت دادن عسل می‌تواند آنزیم‌های موجود در آن را از بین ببرد و محصولی که با عنوان عسل طبیعی عرضه می‌شود، دیگر ارزش غذایی موردانتظار را نداشته باشد، این موضوع نشان می‌دهد آگاهی مصرف‌کننده، یکی از حلقه‌های مهم زنجیره تولید و مصرف عسل است، چراکه هرچه شناخت مردم بیشتر باشد، بازار برای محصولات بی‌کیفیت و تقلبی محدودتر خواهد شد.

 یکی دیگر از نکاتی که زنبورداران درباره آن هشدار می‌دهند، شیوه نگهداری عسل است، علیخانی معتقد است عسل طبیعی نیازی به نگهداری در یخچال ندارد و دمای اتاق برای نگهداری آن کفایت می‌کند.

 وی ادامه داد: مصرف‌کنندگان باید در کنار توجه به کیفیت محصول هنگام خرید، شرایط مناسب نگهداری آن را نیز رعایت کنند، در واقع عسل طبیعی محصولی است که می‌تواند مدت زیادی ماندگاری داشته باشد، اما نحوه فراوری، بسته‌بندی و نگهداری آن نیز در حفظ کیفیت نهایی اهمیت دارد.

 ۳۰۰ زنبوردار در شهرستان دهگلان

 مجتبی اسدی، رئیس جهاد کشاورزی شهرستان دهگلان، با اشاره به ظرفیت‌های این شهرستان در حوزه زنبورداری افزود: دهگلان و به‌ویژه روستای رامول، منطقه‌ای بکر و مستعد برای پرورش زنبورعسل است، تعداد زنبورداران شهرستان حدود ۳۰۰ نفر است که به‌صورت عمده و خرده به شکل مستقیم در حوزه زنبورداری و تولید عسل فعالیت دارند.

 اسدی در ادامه بیان نمود: زنبورداران منطقه از شیوه‌های سنتی عبور کرده‌اند و امروز با روش‌های حرفه‌ای‌تر به پرورش زنبور و تولید فرآورده‌های مختلف زنبورعسل مشغول هستند، این تغییر رویکرد می‌تواند نقطه عطفی برای صنعت زنبورداری دهگلان باشد، صنعتی که در صورت حمایت، آموزش و ایجاد بازار مناسب، ظرفیت رشد بیشتری نیز خواهد داشت.

 فقط عسل نیست، زنبورها گنجینه‌ای از محصولات هستند

 فعالیت زنبورداران به برداشت عسل محدود نمی‌شود، مهیار علیخانی، زنبوردار موفق ساکن روستای رامول، اضافه کرد: علاوه بر عسل، محصولاتی مانند ژل رویال، گرده گل، بره‌موم و زهر زنبور نیز از زنبورستان‌ها برداشت می‌شود.

 علیخانی با اشاره به فعالیت‌های پاییزی زنبورداران یادآور شد: در این فصل، ملکه‌های جوان جایگزین ملکه‌های پیر می‌شوند تا چرخه تولید و فعالیت کلنی‌ها باقدرت بیشتری ادامه پیدا کند، این تنوع محصولات نشان می‌دهد زنبورداری می‌تواند فراتر از تولید یک محصول، به یک زنجیره اقتصادی کامل تبدیل شود، زنجیره‌ای که از تولید عسل آغاز شده و به فرآورده‌های متنوع و دارای ارزش اقتصادی می‌رسد.

 سالانه ۱۰۰ تن عسل در دهگلان تولید می‌شود

 سالانه حدود ۱۰۰ تن عسل از زنبورستان‌های شهرستان دهگلان تولید و روانه بازار مصرف می‌شود، این میزان تولید، ظرفیت قابل‌توجهی برای شهرستان محسوب می‌شود و نشان می‌دهد زنبورداری می‌تواند یکی از بخش‌های مهم اقتصاد کشاورزی و روستایی دهگلان باشد.

 بااین‌حال، تداوم و توسعه این ظرفیت نیازمند حمایت از زنبورداران، آموزش تخصصی، مقابله با عسل‌های تقلبی، توسعه بسته‌بندی و برندینگ، ایجاد بازار فروش مطمئن و معرفی عسل طبیعی منطقه به مصرف‌کنندگان است.

 زنبورداری در دهگلان، به‌ویژه در روستای رامول، تنها داستان تولید عسل نیست، روایت پیوند طبیعت، اشتغال، کشاورزی و اقتصاد روستایی است، سالانه ۱۰۰ تن عسل از زنبورستان‌های شهرستان روانه بازار می‌شود و حدود ۳۰۰ زنبوردار در این عرصه فعالیت دارند.

 اگر این ظرفیت با حمایت اصولی و افزایش آگاهی مصرف‌کنندگان همراه شود، عسل رامول می‌تواند از یک محصول محلی به یک برند شناخته‌شده در بازار تبدیل شود، محصولی شیرین که ارزش واقعی آن، از دل طبیعت دشت لیلاخ و تلاش زنبورداران دهگلان به دست می‌آید.

 انتهای خبر/