به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»،هنوز سپیده سر نزده است؛ اما جاده بیدار است. صدای موتور اتوبوس‌ها، رفت‌وآمد خودروهای شخصی، همهمه زائران و نور چراغ‌هایی که تاریکی را پس می‌زنند، خبر از آغاز روزی دیگر در مسیر اربعین می‌دهند، در میانه این رفت‌وآمد بی‌وقفه، موکب سه‌راهی دیواندره، بیجار و سنندج، پیش از آنکه یک ایستگاه خدماتی باشد به مأمنی برای آرام گرفتن دل‌هایی تبدیل شده است که مقصدشان کربلاست.

اینجا، جغرافیا رنگ می‌بازد و زمان معنای همیشگی خود را از دست می‌دهد. شب و روز، تنها دو واژه در تقویم‌اند؛ چرا که خدمت، ساعت نمی‌شناسد.

از نخستین زائر بامدادی تا آخرین کاروان نیمه‌شب، چراغ این موکب خاموش نمی‌شود و خادمانش، بی‌آنکه خستگی را به زبان بیاورند، تنها به یک چیز می‌اندیشند؛ اینکه هیچ رهروی، این مسیر را با دلی خسته ترک نکند.

اربعین، هر سال صحنه‌ای تازه از همبستگی ملت‌ها را به نمایش می‌گذارد؛ اما آنچه این حماسه را ماندگار می‌کند، نه فقط انبوه جمعیت، بلکه حلقه‌های بی‌شمار خدمتی است که بی‌هیاهو در امتداد این مسیر شکل می‌گیرد، موکب سه‌راهی نیز یکی از همان حلقه‌هایی است که بی‌ادعا، بار سنگین این حرکت عظیم را بر دوش گرفته است.

اینجا کسی از خود سخن نمی‌گوید، نام‌ها در میان ازدحام زائران گم می‌شوند و آنچه باقی می‌ماند، تصویری است از دستانی که مدام در حرکت‌اند؛ دستی که ظرف غذا تعارف می‌کند، دستی که استکان چای را به رهگذری می‌رساند، دستی که ویلچر سالمندی را به حرکت درمی‌آورد و دستی که شانه کودکی خسته را می‌گیرد، شاید راز شکوه اربعین نیز همین باشد؛ آنجا که «من»ها در «ما»ی بزرگ خدمت، بی‌صدا محو می‌شوند.

کردستان، سال‌هاست که مهمان‌نوازی را نه در شعار، بلکه در عمل معنا کرده است، مردمانی که فرهنگشان با کرامت و احترام به میهمان گره خورده، امروز همان میراث را در مسیر اربعین به نمایش گذاشته‌اند.

موکب سه‌راهی، تنها یک سازه موقت نیست؛ ترجمان هویتی است که ریشه در تاریخ این سرزمین دارد؛ هویتی که باور دارد خدمت به زائر حسین(ع)، افتخاری است که باید با تمام توان از آن پاسداری کرد.