به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی کرد امروز، شعر، پیش از آنکه مجموعه‌ای از واژه‌ها و وزن و قافیه باشد، زبان احساس انسان است، زبانی که گاهی یک بیت آن می‌تواند به‌اندازه یک کتاب سخن بگوید، در میان شاعران معاصر ایران، نام استاد شهریار جایگاهی ویژه دارد، شاعری که توانست میان زبان فاخر ادبیات فارسی، عاطفه انسانی، فرهنگ بومی و زندگی مردم پیوندی ماندگار ایجاد کند.
 
 
 شهریار، صدای ماندگار شعر ایران
 اواخر شهریور، سالروز درگذشت استاد شهریار، در تقویم فرهنگی ایران به‌عنوان روز شعر و ادب فارسی گرامی داشته می‌شود، مناسبتی که می‌تواند فرصتی برای توجه دوباره به شعر، ادبیات و نقش آن در حفظ هویت فرهنگی جامعه باشد.
 
 
 شهریار و شعر مردم
 شهریار از آن دسته شاعرانی است که شعرش فقط در میان اهل ادبیات باقی نماند، بخشی از ماندگاری او به این دلیل است که توانست احساسات عمومی انسان را با زبانی صمیمی و قابل‌لمس بیان کند، عشق، دلتنگی، مادر، وطن، خاطرات کودکی، ایمان و رنج‌های انسانی، در شعرش رنگ‌وبوی ویژه‌ای دارند.
 
 
 شعر شهریار به مخاطب اجازه می‌دهد خودش را در میان واژه‌ها پیدا کند، شاید راز ماندگاری بسیاری از سروده‌های او همین باشد، اینکه مخاطب احساس می‌کند شاعر، بخشی از زندگی خودش را روایت کرده است.
 
 
 زبان فارسی، خانه فرهنگ
 روز شعر و ادب پارسی را نمی‌توان تنها مناسبتی برای تجلیل از شاعران دانست، این روز یادآور اهمیت زبان فارسی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین پایه‌های هویت فرهنگی ایرانیان است.
 
 زبان فارسی در طول قرن‌ها، حامل اندیشه، تاریخ، فلسفه، عرفان، عشق و تجربه‌های اجتماعی مردم این سرزمین بوده است، از فردوسی و مولانا و سعدی و حافظ گرفته تا شاعران معاصر، هر نسل بخشی از این میراث را به نسل بعد منتقل کرده است، در چنین نگاهی، پاسداشت شعر، در واقع پاسداشت بخشی از حافظه فرهنگی جامعه است.
 
 شعر در عصر شبکه‌ها
 امروز شعر با چالش تازه‌ای روبه‌روست، نسل جدید بیشتر از هر زمان دیگری با شبکه‌های اجتماعی، پیام‌های کوتاه و محتوای تصویری سروکار دارد، سرعت زندگی افزایش‌یافته و فرصت مطالعه آثار ادبی کاهش پیدا کرده است، اما این شرایط الزاماً به معنای پایان عصر شعر نیست.
 
 
 اتفاقاً شعر می‌تواند در همین فضای جدید، شکل تازه‌ای از حضور را تجربه کند، یک بیت کوتاه می‌تواند در تلفن همراه هزاران نفر دست‌به‌دست شود، یک شعر می‌تواند با یک تصویر یا ویدئو دوباره شنیده شود و یک شاعر می‌تواند بدون واسطه با مخاطبان نسل جدید ارتباط برقرار کند، مسئله اصلی، حذف شعر نیست، مسئله این است که چگونه باید شعر را با زبان و ابزار زمانه به نسل امروز معرفی کرد.
 
 
 شهریار، پلی میان نسل‌ها
 شهریار را می‌توان یکی از چهره‌هایی دانست که شعر معاصر را به عاطفه عمومی جامعه نزدیک کرد، وی در کنار سرودن شعر فارسی، در ادبیات ترکی آذربایجانی نیز آثار ماندگاری پدید آورد و همین ویژگی، دامنه ارتباط او با مخاطبان را گسترده‌تر کرد.
 
 
 برای نسل امروز، شهریار فقط نامی در کتاب‌های ادبیات نیست، وی نمونه‌ای از شاعری است که نشان داد می‌توان ریشه‌های فرهنگی را حفظ کرد و درعین‌حال با احساسات مشترک انسان‌ها سخن گفت، این نگاه می‌تواند برای جامعه امروز نیز الهام‌بخش باشد، اینکه تفاوت‌های زبانی و فرهنگی نه الزاماً دیوار، بلکه می‌توانند پلی برای شناخت بیشتر یکدیگر باشند.
 
 
 شعر، پناهگاه احساس
 در روزگاری که بسیاری از انسان‌ها گرفتار سرعت، اضطراب و روزمرگی شده‌اند، شعر همچنان می‌تواند فرصتی برای مکث باشد، گاهی انسان برای بیان یک احساس پیچیده، به ساعت‌ها توضیح نیاز دارد، اما یک مصرع درست می‌تواند همان احساس را در چند کلمه بیان کند.
 
 
 شعر به انسان یادآوری می‌کند که در میان هیاهوی زندگی، هنوز می‌توان ایستاد، فکر کرد، احساس کرد و زیبایی را دید، از همین منظر، بزرگداشت شهریار فقط بزرگداشت یک شاعر نیست، احترام به بخشی از روح فرهنگی جامعه است.
 
 
 میراثی برای فردا
 اگر قرار است روز شعر و ادب فارسی تنها به برگزاری مراسم و نصب بنر محدود نشود، باید نگاه ما به ادبیات عمیق‌تر شود، کودکان و نوجوانان باید با شعر ارتباط برقرار کنند، کتاب شعر دوباره جای خود را در زندگی روزمره پیدا کند و شاعران معاصر نیز فرصت بیشتری برای دیده‌شدن داشته باشند.
 
 
 زبان فارسی زمانی زنده می‌ماند که در زندگی مردم جریان داشته باشد، در کتاب، مدرسه، رسانه، خانه، فضای مجازی و گفت‌وگوی نسل‌ها، شهریار رفت، اما شعرش ماند، زیرا شعر، اگر از دل مردم برخاسته باشد، با رفتن شاعر پایان نمی‌یابد.
 
 روز شعر و ادب پارسی، فرصتی برای بازگشت به ریشه‌هاست، فرصتی برای اینکه در میان هیاهوی زندگی مدرن، ارزش زبان و ادبیات را فراموش نکنیم، شهریار به ما یادآوری کرد که شعر می‌تواند هم زیبا باشد و هم مردمی، هم ریشه در گذشته داشته باشد و هم با آینده سخن بگوید، امروز، بهترین بزرگداشت برای شهریار و دیگر بزرگان ادب فارسی، فقط ستایش نام آنان نیست، خواندن، فهمیدن و زنده نگه‌داشتن شعر فارسی است.
 
 
نویسنده: زهرا بهمنی، شاعر و نویسنده