- گروه : فرهنگی
- شماره : 2201
شنیدن، پلی میان انسانها و آرامش اجتماعی است؛
هنر فراموششده انسانها
در جهانی که همه برای حرفزدن، دیدهشدن خود تلاش میکنند، کمتر کسی فرصت میکند واقعاً گوش دهد، شنیدن، فقط دریافت صدا نیست، احترامگذاشتن به انسانها، درککردن احساسات و ساختن جامعهای آرامتر است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، زندگی امروز پر از صداست، صدای اخبار، شبکههای اجتماعی، پیامها، تبلیغات و هزاران سخنی که هر روز به گوش ما میرسد، اما در میان اینهمه صدا، یک مهارت مهم که مهارت شنیدن است، در حال کمرنگشدن میباشد.
بسیاری از ما صدای دیگران را میشنویم، اما همیشه آن را درک نمیکنیم، گاهی هنگام صحبت یک دوست، همکار یا حتی اعضای خانواده، بهجای گوشدادن واقعی، تنها منتظر فرصتی هستیم تا پاسخ خود را بیان کنیم.
شنیدن واقعی یعنی اینکه برای چند لحظه از دنیای خودمان فاصله بگیریم و به دنیای فرد مقابل وارد شویم، یعنی تلاش کنیم بفهمیم او چه میگوید، چه احساسی دارد و چه نیازی پشت سخنانش پنهان شده است.
شنیدن، فراتر از یک واکنش ساده
بسیاری تصور میکنند شنیدن یک عمل طبیعی است و نیاز به یادگیری ندارد، اما واقعیت این است که شنیدن مؤثر یک مهارت مهم زندگی است.
یک مدیر موفق کسی نیست که فقط دستور بدهد، بلکه کسی است که صدای کارکنان و دغدغههای آنان را بشنود، یک مسئول موفق کسی نیست که تنها سخنرانی کند، بلکه فردی است که مشکلات مردم را بادقت بشنود و برای حل آنها اقدام کند.
یک خانواده موفق نیز خانوادهای نیست که در آن همیشه همه صحبت کنند، بلکه خانوادهای است که اعضای آن برای شنیدن حرفهای یکدیگر زمان بگذارند، گاهی یک جمله ساده مانند، من حرفت را میفهمم، میتواند فاصلههای بزرگی را میان انسانها از بین ببرد.
یکی از آسیبهای مهم جوامع امروز، کاهش گفتوگوی واقعی میان انسانهاست، بسیاری از اختلافات، سوءتفاهمها و فاصلههای اجتماعی زمانی شکل میگیرد که افراد احساس میکنند دیده یا شنیده نمیشوند.
وقتی جوانی از دغدغههای خود صحبت میکند و پاسخی دریافت نمیکند، وقتی شهروندی از مشکلی میگوید و احساس میکند صدایش به جایی نمیرسد، بهمرور اعتماد اجتماعی کاهش پیدا میکند.
شنیدن صدای مردم، یکی از مهمترین پایههای مدیریت صحیح جامعه است، مسئولان، مدیران و نهادهای مختلف زمانی میتوانند تصمیمهای درستتری بگیرند که واقعیتهای جامعه را از زبان مردم بشنوند.
در عصر فناوری، نیاز ما به شنیدن بیشتر شده است
شاید تصور شود در عصر ارتباطات، انسانها بیشتر از گذشته با یکدیگر در ارتباط هستند، اما ارتباط زیاد همیشه به معنای شنیدن بیشتر نیست.
امروز ممکن است افراد ساعتها در فضای مجازی حضور داشته باشند، اما فرصت گفتوگوی عمیق با نزدیکترین افراد زندگی خود را پیدا نکنند.
فناوری ابزار ارتباط است، اما جایگزین توجه انسانی نمیشود. هیچ پیام کوتاهی نمیتواند جای یک گفتوگوی صمیمی و هیچ واکنشی در فضای مجازی نمیتواند جای یک گوش شنوا را بگیرد.
شنیدن، آغاز همدلی و تغییر
اگر میخواهیم جامعهای آرامتر، خانوادهای صمیمیتر و روابطی انسانیتر داشته باشیم، باید دوباره شنیدن را تمرین کنیم، شنیدن یعنی قضاوتنکردن قبل از پایان حرف دیگران، شنیدن یعنی پذیرفتن اینکه ممکن است فرد مقابل هم حرفی برای گفتن داشته باشد، شنیدن به معنای احترامگذاشتن به تجربهها، نگرانیها و احساسات دیگران است.
رسانهها نیز بیش از هر زمان دیگری نیازمند شنیدن هستند، خبرنگار موفق تنها کسی نیست که خبر تولید میکند، بلکه کسی است که در میان مردم حضور دارد، دغدغههای آنان را میبیند و صدای آنان را به گوش مسئولان میرساند.
رسالت رسانه، تنها انتشار خبر نیست، بلکه ایجاد پل ارتباطی میان مردم و مسئولان است، این پل زمانی محکم خواهد بود که بر پایه شنیدن واقعی بنا شود.
در دنیایی که همه به دنبال بیان خود هستند، شاید زیباترین رفتار انسانی این باشد که لحظهای سکوت کنیم و واقعاً گوش دهیم، زیرا شنیدن، آغاز فهمیدن و فهمیدن، آغاز تغییر است.
نویسنده: محمد خالدیان فعال رسانهای
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!
