زورآباد در انتظار حق شهروندی؛
وقتی آسفالت و سطل زباله هنوز مطالبه است
سالها از الحاق شهرک گلشن دیواندره به محدوده شهری میگذرد، اما ساکنان این منطقه که آن را «زورآباد» مینامند، همچنان از نبود ابتداییترین خدمات شهری گلایه دارند؛
به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، دیواندره - شهرک گلشن، یکی از مناطق توسعهیافته حاشیه شهر دیواندره است که میان مردم با نام «زورآباد» شناخته میشود؛ منطقهای که قرار بود بخشی از بار تأمین مسکن شهر را بر دوش بکشد، اما امروز ساکنان آن میگویند توسعه در این شهرک تنها به ساخت خانهها محدود شده و خدمات شهری از این روند جا مانده است.
ورود به شهرک، تصویری از معابر خاکی و ناهموار را پیش روی هر رهگذری قرار میدهد؛ خیابانهایی که در روزهای گرم سال به کانون گردوغبار تبدیل میشوند و با نخستین بارندگی، رفتوآمد در آنها به سختی امکانپذیر است. این وضعیت نهتنها عبور خودروها را با مشکل مواجه کرده، بلکه تردد سالمندان، بیماران و دانشآموزان را نیز دشوار کرده است.کاک عثمان، یکی از ساکنان شهرک، در گفتوگو با خبرنگار سارال خبر میگوید: «با هر بارندگی، خیابانها پر از گلولای میشود و بچهها برای رفتن به مدرسه با مشکل روبهرو هستند. تابستان هم گردوغبار اجازه باز کردن پنجره خانه را نمیدهد و سلامت خانوادهها را تهدید میکند.»
به گفته ساکنان، با وجود گذشت سالها از قرار گرفتن این منطقه در محدوده شهری، هنوز خبری از آسفالت، جدولگذاری و ساماندهی اصولی معابر نیست. فرشته حیدری، یکی دیگر از اهالی، میگوید: آبهای سطحی پس از هر باران در کوچهها جمع میشود و عبور و مرور را با مشکلات بیشتری همراه میکند.
از زبالههای رهاشده تا محلهای بدون پارک
کمبود امکانات خدماتی، تنها به وضعیت معابر محدود نمیشود. نبود مخازن زباله در نقاط مختلف شهرک، ساکنان را ناچار کرده زبالههای خانگی را یا مسافت زیادی حمل کنند یا تا زمان جمعآوری، کنار کوچهها رها سازند؛ وضعیتی که علاوه بر ایجاد بوی نامطبوع، زمینه حضور سگهای بلاصاحب و تهدیدهای بهداشتی را فراهم کرده است.
یکی از بانوان ساکن منطقه گفت: گاهی مجبوریم زبالهها را چند خیابان دورتر ببریم. اگر هم کنار کوچه بگذاریم، تا رسیدن خودروی حمل زباله، محیط آلوده میشود.
در کنار این مشکلات، نبود فضای سبز و امکانات تفریحی نیز به یکی دیگر از دغدغههای خانوادهها تبدیل شده است. کودکان شهرک گلشن از داشتن یک پارک یا فضای بازی محروماند و خانوادهها برای استفاده از سادهترین امکانات تفریحی باید به دیگر نقاط شهر مراجعه کنند.
سعید کریمی، از دیگر ساکنان شهرک، معتقد است: احداث یک پارک کوچک میتواند هم فضای مناسبی برای بازی کودکان فراهم کند و هم به افزایش نشاط اجتماعی در محله کمک کند.
مدرسهای که هنوز ساخته نشده است
میان همه مطالبات، نبود مدرسه مهمترین دغدغه خانوادههای ساکن شهرک گلشن به شمار میرود. با وجود افزایش جمعیت، دانشآموزان این منطقه همچنان ناچارند هر روز مسیر قابل توجهی را برای حضور در مدارس سایر محلهها طی کنند؛ مسیری که در روزهای بارانی و فصل زمستان، دشوارتر و گاه مخاطرهآمیز میشود.
یکی از مادران ساکن شهرک میگوید: «هر روز با نگرانی فرزندم را راهی مدرسه میکنم. اگر مدرسهای در همین شهرک ساخته شود، هم امنیت بچهها بیشتر میشود و هم هزینه رفتوآمد خانوادهها کاهش پیدا میکند.»
کارشناسان حوزه مدیریت شهری نیز تأکید دارند توسعه پایدار تنها با احداث واحدهای مسکونی محقق نمیشود و تأمین همزمان زیرساختهای آموزشی، خدماتی، فرهنگی و رفاهی، لازمه شکلگیری یک محله استاندارد است.
امروز شهرک گلشن، نمادی از فاصله میان توسعه کالبدی و توسعه خدمات شهری است؛ منطقهای که جمعیت آن افزایش یافته، اما زیرساختهای اولیه هنوز متناسب با نیاز ساکنان گسترش پیدا نکرده است.
اهالی این شهرک میگویند مطالبه آنان فراتر از امکانات ویژه نیست؛ خواستهشان تنها برخورداری از حداقل خدماتی است که حق طبیعی هر شهروند در یک شهر محسوب میشود؛ خدماتی که تحقق آن میتواند «زورآباد» را از نامی که سالها بر آن مانده، به محلهای شایسته برای زندگی تبدیل کند.
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
برچسبها
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!