شرایط تمرین قهرمان دومیدانی کشور چگونه است؟ چه امکاناتی در اختیار شماست؟

 من به مدت ۱۲ سال بر روی خاک و شن به تمریناتم ادامه داده‌ام، با همهٔ بی امکاناتی رشته‌ام در شهرستان کنار آمده‌ام، در سال ۱۴۰۰ زمین استادیوم شهید علیزاده دهگلان را آسفالت کردند که بهتر بود آسفالت نمی‌شد، به دو دلیل، در اول به دلیل اینکه آسفالت از استاندارد قابل‌قبولی برخوردار نبود، آسفالتی که هیچ‌گونه کیفیتی را دارا نیست.

 و دوم اینکه پیست تمرینی من تارتان نیست، در واقع پیست ورزشگاه شرایط لازم را برای تمرین در جهت شرکت در مسابقات را ندارد، این پیست بیشتر از منفعتش، ضرر و آسیب را به دنبال خواهد داشت، وقتی پیستی غیر قابل استاندارد باشد، بدون شک آسیب‌پذیر نیز خواهد بود.

 دوندگان استقامت و سرعت نیازمند آن هستند که سه بار در هفته را در پیست تارتان با کفش‌های میخی تمرین کنند، اما برای دوندگان دهگلانی این شرایط باوجود پیگیری‌های فراوان شهرستانی در استان مهیا نشده است، متأسفانه دوندگان دهگلانی با یک جفت کفش عادی در حال تمرین و آماده‌سازی خود برای مسابقات جهانی هستند.

 در این زمینه نیز ورزشکاران حوزه دومیدانی پیگیر این جریان بوده و چندین بار با فرماندار، نماینده مجلس و مدیرکل ورزش استان برای پیست تمرینی تارتان، ارتباط گرفته‌ایم و البته این موضوع از طریق نماینده مجلس در صحن مجلس مطرح شد، اما به‌عنوان سؤالی بدون جواب به حال خود رها شده است.

 آیندهٔ ورزش به‌خصوص دومیدانی را در دهگلان، چگونه ارزیابی می‌کنید؟

 اگر با همین رویه، روبه‌جلو برویم، در آینده‌ای نزدیک چیزی از ورزش، به جز نامش باقی نخواهد ماند، بدون تردید ورزش دهگلان از این بیشتر پیشرفت نخواهد کرد.

 ورزش دهگلان نیازمند حمایت و پشتیبانی مسئولان ورزشی استانی و ملی است، تا وقتی که در عرض ۲ سال ورزش شهرستان ۵ مدیر را تجربه کند، پیشرفتی در ورزش شهرستان مشاهده نخواهیم کرد.

دلیل پیشرفت شما در مقایسه با بی امکاناتی ورزش شهرستان در چیست؟

 من در نبود امکانات و زیرساخت ورزشی رشته‌ام که صفر است، توانستم با تلاش به هدفم برسم، همان‌طور که عرض کردم، مربی و مشوق اصلی من پدرم بود، ولی با حمایت‌های بی‌چون و چرایش، لحظه‌ای از همراهی من غافل نشد.

 حمایت‌های والدینم موجب شد، باوجوداینکه شهرستان سنندج با در اختیار داشتن دو پیست تارتان، اما من که در پیست تارتان نشده و با کمترین امکانات ورزشی تمرین کردم، بتوانم بر تمامی حریفانم پیشی گرفته و جلو باشم، مسلماً بیشتر از داشتن یک پیست مناسب، داشتن یک حامی که همه‌جوره هوایمان را داشته باشد، خیلی مهم‌تر است.

 چه کسانی از شما حمایت به عمل آوردند؟

 در ورزش دومیدانی که من فعالیت داشته و دارم، در شرایط سخت و طاقت‌فرسایی که داشته‌ام، افرادی از جمله والدینم از من حمایت کردند که سبب شد تا من به این جایگاه برسم، مدیرعامل باشگاه ورزشی سیروان با حمایت‌های دلسوزانه و همیشگی‌شان، مشوق و حامی من در این سال‌های تنهایی که هیچ حمایت‌کننده‌ای نداشتم، بودند.

 فرماندار و معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری نیز به‌صورت مداوم از من در همه حال حمایت کرده‌اند و باانرژی مضاعفی که از سوی آنها دریافت کرده‌ام، مصمم برای کسب عنوان‌های نخست به مسابقه می‌رفتم، احساس می‌کنم با کسب مقام سوم کشوری توانسته‌ام گوشه‌ای از زحمات آنها را جبران کنم.

 در طول یک سال اخیر، شرکت لاستیک کردستان با حمایت‌هایی که از تیم بسکتبال دختران دهگلان داشته است، توانسته این تیم را در سطح کشوری مطرح کند، در حال حاضر تیم بسکتبال دختران لیلاخ به تیمی قدر در استان و حتی ملی ظاهر شده است.

 امیدوارم که شرکت‌های بزرگی نظیر شرکت لاستیک کردستان بتوانند از ورزشکاران و تیم های ورزشی حمایت کنند و این روند در سایر رشته‌های ورزشی همچنان تداوم یابد.

برنامهٔ شما در آینده چیست؟

 همان‌طور که در شهر، استان و کشورم توانسته‌ام افتخار کسب کنم، تمام تلاشم را به کار خواهم برد تا در عرصهٔ بین‌المللی و جهانی نیز برای کشور و دیار عزیزم افتخارآفرین باشم، با این کار شاید بتوانم گوشه‌ای از زحمات دلسوزانه پدرم را جبران کنم و پاسخ لطف و محبت‌های مردم شهرم را نیز بدهم.

 چه توصیه‌ای برای نوجوانان و جوانان شهرتان دارید؟

 توصیهٔ من به هم سن و سال‌هایم این است که به ورزش اهمیت دهند، راز سالم ماندن در زندگی همان ورزش است، ورزش آن‌قدر مهم است که ما وقتی نماز می‌خوانیم و عبادت می‌کنیم، در حال ورزش‌کردن نیز هستیم.

 برای ورزش‌کردن یک دلیل کافی است، اما برای ورزش‌نکردن هزاران دلیل وجود دارد، جوانان اگر ورزش را سرلوحهٔ زندگی خویش قرار دهند، بدون شک، جوانی به سمت مواد مخدر و اعتیاد نخواهند رفت.

سخن آخر...

 محرومیت جامعه ورزش زنان به‌ویژه دوومیدانی از داشتن امکانات اولیه، به میزان بالایی به دومیدانی کاران شهرستانی که قهرمانان بسیاری را در این رشته در خود جای‌داده است، آسیب می‌رساند، دونده‌ای مستعد و نخبهٔ ورزشی که زمین تمرینی مناسب ندارد و در خیابان‌ها و پارک‌ها به تمرین می‌پردازد چگونه می‌تواند مدال افتخار را بر گردن خود بیاویزد.

 یا شاید مسئولان در راستای صرفه‌جویی در مدیریت قهرمانان و یا زمین‌گیر کردن آنان این رویهٔ را پیش گرفته‌اند، درهرصورت همین مسئولان، مسئول شکوفانشدن بسیاری از استعدادهایی هستند که وجود دارند، اما جرات شروع را به دلیل شرایط نامناسب در خود نمی‌بینند، خواهند بود.