- گروه : فرهنگی
- شماره : 1187
«کردتودی» گزارش میدهد؛
هنرمندی که با مردم نفس میکشد
نوید احمدی هنرمند مریوانی است که هنر را نه برای دیدهشدن بلکه برای بیان دردها و امیدهای مردم انتخاب کرده است و از مسیر ورودش به دنیای هنر تجربههای متفاوتش در بازیگری و کارگردانی و مسئولیتی که برای هنرمند قائل است سخن میگوید
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «کُردامروز»، در دلِ شلوغیِ جهان هنر، جایی میان نور صحنه و تاریکی پشتپرده هنرمندانی هستند که مسیرشان نه با شهرت، بلکه با عشق، تجربه و ماندگاری تعریف میشود.
هنرمندانی که هر قدمشان روی صحنه حاصل سالها تلاش، مطالعه و زیستن در نقشهایی است که گاه لبخند بر لب مردم مینشاند و گاه آینهای از دردهای جامعه میشود.
نوید احمدی از همین جنس هنرمندان است؛ هنرمند مریوانی که از سالهای نوجوانی پا به دنیای تئاتر گذاشت و آرامآرام از دل تجربههای کوچک به جایگاهی رسید که امروز نامش با تعهد، دغدغهمندی و نگاه انسانی گره خورده است.
وی از آن دست هنرمندانی است که هنر را نه وسیلهای برای دیدهشدن، بلکه ابزاری برای گفتگو با مردم میداند؛ گفتگویی صمیمی، صادقانه و بیپرده.
این گزارش روایت مسیری است که وی طی کرده؛ مسیری پر از فراز و فرود، تجربه و یادگیری و البته عشق به صحنهای که برایش خانه دوم شده است.
لطفاً خودتان را معرفی کنید و بفرمایید چگونه وارد دنیای بازیگری شدید؟
نوید احمدی هستم بازیگر، کارگردان و نویسنده در حوزهٔ تئاتر و سینما. فعالیت حرفهایام را از سال ۱۳۸۹ آغاز کردم از همان سالهای نخست علاقه و انگیزهام به اندازهای بود که مطمئن شدم هنر مسیر اصلی زندگی من است و در سالهای ۱۳۹۰ و ۱۳۹۱ دورههای کامل بازیگری را در تهران گذراندم و آموزشهای تخصصی دیدم و نخستین تجربه جدیام بازیگری عروسکی بود تجربهای که به من آموخت چگونه بدون استفاده از چهره و بدن احساس را منتقل کنم و همین موضوع دریچهای تازه به دنیای بازیگری برایم گشود.
در طول فعالیت هنریتان چه آثاری خلق کردهاید و کدامیک بازخورد بیشتری داشته است؟
در این سالها آثار متعددی را تجربه کردهام از جمله: نمایشهای «آژاوه» و «تاجر امارات» و همچنین دو اثر سینمایی «ده نگی دهول له دورو خوشه» و «مجید و کرونا» به کارگردانی رضا اسدی و نمایشهای خیابانیام بهویژه «دله خورپه ولات» و «مرثیه پدران گمنام» بیشترین بازخورد را از مردم داشتند، زیرا به موضوعات اجتماعی و خانوادگی میپرداختند و مخاطبان در آنها بخشی از واقعیت زندگی خود را میدیدند.
اولین تجربه بازیگری شما چه تأثیری بر مسیر هنریتان گذاشت؟
اولین تجربه حرفهای من بازیگری عروسکی بود و در این نوع بازیگری باید بدون استفاده از چهره و بدن احساس را منتقل کرد و همین موضوع باعث شد مفهوم «جانبخشی» را عمیقتر درک کنم و آن تجربه به من فهماند که بازیگری تنها اجرای دیالوگ نیست؛ بلکه خلق جهانی تازه است حتی اگر ابزار تو تنها یک عروسک باشد.
به چه نوع نقشهایی علاقه بیشتری دارید؟
نقشهای اجتماعی و طنز برایم جذابیت بیشتری دارند و در نقشهای اجتماعی میتوانم دغدغهها و دردهای مردم را بازتاب دهم و وقتی مخاطب در نقش من خودش را میبیند احساس میکنم رسالت هنریام را انجام دادهام و نقشهای طنز نیز برایم اهمیت دارند، زیرا خنداندن مردم در روزگار سخت کاری ارزشمند و مسئولیتی بزرگ است.
از نگاه شما مهمترین چالشهای بازیگری چیست؟
بازیگری چالشهای فراوانی دارد از جمله: دریافت حس واقعی، فرو رفتن در قالب شخصیت، فاصله گرفتن از خود، کنترل احساسات و هماهنگی با گروه. بازیگری یعنی تبدیل شدن به انسانی دیگر و این کار همیشه آسان نیست، اما زیباییاش در همین دشواری نهفته است.
چه چیزی شما را برای اجرای بهتر نقشها انگیزه میدهد؟
بزرگترین انگیزه من مردم هستند وقتی میبینم مخاطب با نقش ارتباط میگیرد، میخندد، گریه میکند یا به فکر فرو میرود احساس میکنم تلاش من معنا پیدا کرده است و عشق به هنر و میل به پیشرفت نیز همیشه مرا به اجرای بهتر نقشها سوق میدهد.
به نظر شما هنر بازیگری چه مسئولیتی بر دوش هنرمند میگذارد؟
بازیگری تنها سرگرمی نیست مسئولیت اجتماعی دارد و بازیگر باید آگاهی ایجاد کند، دردها را نشان دهد، زیباییها و زشتیهای جامعه را بازتاب دهد و در رفتار و گفتار خود الگو باشد و هنرمند شاید از مردم بالاتر نباشد، اما نگاه متفاوتی دارد و باید مراقب تأثیری باشد که بر جامعه میگذارد.
تفاوت نگاه شما بهعنوان بازیگر و کارگردان چیست؟
بازیگر تمام تمرکز خود را روی نقش میگذارد و باید در قالب شخصیت فرو برود، اما کارگردان باید همهچیز را از زاویهای گستردهتر ببیند از انتخاب متن تا هدایت بازیگران و طراحی صحنه. اگر بازیگر اشتباه کند این اشتباه در نگاه کارگردان دیده میشود و کارگردان مسئول کلیت اثر است و باید همه اجزا را در کنار هم مدیریت کند.
فرآیند کارگردانی یک اثر از نگاه شما چگونه است؟
کارگردانی مسیری دقیق و مرحلهبهمرحله است از انتخاب متن و تحلیل آن گرفته تا انتخاب بازیگران، طراحی صحنه و لباس، تمرینهای مداوم، اصلاح و بازبینی، اجرای نهایی یا فیلمبرداری و در نهایت نظارت بر تدوین.
کارگردان باید در تمام این مراحل حضور فعال داشته باشد و هیچ جزئیاتی را نادیده نگیرد.
چه توصیهای برای کسانی دارید که میخواهند همزمان بازیگر و کارگردان باشند؟
مطالعه، دیدن فیلمهای خوب، کسب تجربه، صبر و نترسیدن از شکست مهمترین توصیههای من است بازیگری و کارگردانی با مطالعه و مشاهده رشد میکند و هرچه بیشتر یاد بگیرید مسیرتان روشنتر میشود.
چه نوع آثار هنری بیشترین تأثیر را بر شما گذاشتهاند؟
آثار اجتماعی و طنز همیشه برای من الهامبخش بودهاند و آثاری که در آنها درد مردم یا لبخند مردم محور اصلی است به من یاد دادهاند که هنر باید در خدمت جامعه باشد.
نگاه شما به آینده کاریتان چیست؟
دوست دارم در سالهای آینده آثار عمیقتر و اثرگذارتری تولید کنم و هدفم این است که وقتی مردم نام من را میشنوند یاد آثاری بیفتند که برایشان معنا داشته و چیزی به زندگیشان افزوده است.
سخن پایانی شما...
هنر مسیری مقدس است بازیگری و کارگردانی فقط شغل نیست؛ تعهد و مسئولیت است و امیدوارم نسل جوان با عشق و پشتکار وارد این مسیر شود و هنر را برای رشد جامعه و مردم انتخاب کند.
انتهای خبر/
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!
