به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، عید قربان، فقط یک روز در تقویم نیست؛ روزی است که دل انسان در برابر عظمت خدا سر تعظیم فرود می‌آورد و می‌آموزد که برای رسیدن به آرامش، باید از خواستن‌های کوچک و دلبستگی‌های بی‌پایان عبور کرد این عید، عید اشک و لبخند است؛ اشک از شوق بندگی، و لبخند از یقین به رحمت بی‌پایان پروردگار.

قربان، یادآور لحظه‌ای است که حضرت ابراهیم (ع) با تمام وجود، میان عشق به فرزند و فرمان خدا ایستاد و راه تسلیم را برگزید چه صحنه باشکوهی است آن لحظه‌ای که انسان، عزیزترین دارایی خود را در کف اخلاص می‌گذارد و تنها یک چیز برایش می‌ماند: رضای محبوب. عید قربان، روایت همین عشق است؛ عشقی که در آن، دل از زمین کنده می‌شود تا به آسمان برسد.

در این روز، تنها قربانی کردن یک حیوان معنا ندارد؛ اصلِ قربانی، دل کندن از هر چیزی است که ما را از خدا دور می‌کند باید از غرور، از کینه، از حرص، از خودخواهی، و از هر بت پنهانی که در دل و جانمان جا خوش کرده است، عبور کنیم عید قربان، دعوتی است به پاک شدن، سبک شدن و دوباره متولد شدن.

چه زیباست که در این روز، دل‌ها به یاد مهربانی خدا آرام می‌گیرند خدا از ما قربانی می‌خواهد، اما نه برای نیاز خودش؛ برای آن‌که ما را از بند تعلقات آزاد کند او می‌خواهد ما را به خویشتنِ روشن و پاکمان برگرداند قربان، عید بازگشت است؛ بازگشت به ایمان، به صداقت، به محبت، و به آن آرامش گمشده‌ای که در هیاهوی دنیا از یاد برده‌ایم.

این عید، تنها عیدِ حاجیان نیست؛ عید همه دل‌هایی است که می‌خواهند از خاک جدا شوند و با یاد خدا آرام بگیرند در سرزمین منا، در میان زمزمه‌های دعا و اشک، انسان احساس می‌کند که هنوز می‌شود پاک شد، هنوز می‌شود از نو آغاز کرد، و هنوز می‌شود به آغوش رحمت خدا پناه برد.

عید قربان، عید شکستن بت‌های درون است عید رها شدن از اسارت نفس است و چه زیباست که انسان، در روزی که باید قربانی کند، خودش را به خدا بسپارد؛ با همه دل‌تنگی‌ها، با همه خستگی‌ها، با همه امیدها.

این عید بزرگ، به ما یادآوری می‌کند که راه رسیدن به خدا، از دلِ صداقت می‌گذرد؛ از اشک‌های بی‌ریا، از نیت‌های پاک، و از دل‌هایی که حاضرند برای عشق حقیقی، از خواسته‌های خود بگذرند.

نویسنده: حنیفه خالدی فعال رسانه‌ای