به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، بیجار، شهری کهن در دل کردستان، تنها به‌خاطر قالی‌های محکم و بادوامش شناخته نشود؛ بلکه سرزمینی است که هنر از خاک آن جوانه‌زده و در رگ‌های فرهنگ مردمش جاری است، این شهر که پیشینه‌ای تاریخی غنی دارد و مرکز ولایت گروس محسوب می‌شود و همواره مهد استعدادهای هنری بوده است.
 
 هنر در بیجار، میراثی خانوادگی و عمیقاً ریشه‌دار است، بسیاری از خانواده‌های بیجاری، نسل‌هاست که با عشق به هنر، این میراث فرهنگی را حفظ و تقویت کرده‌اند.
 
 ریشه بازیگری و نمایش در بیجار به‌قدری عمیق است که بسیاری از چهره‌های شاخص سینما و تلویزیون ایران، اصالت خود را به این سرزمین نسبت می‌دهند، فرهاد اصلانی، هنرمندی مطرح در عرصه‌های نمایش، سینما و تلویزیون، در سال ۱۳۴۵ در بیجار به دنیا آمد.

این عشق به هنر، از کودکی در خانواده‌های بیجاری کشت می‌شود، بسیاری از هنرمندان و بازیگران خوش نقش کشوری یک ریشه قوی و اصالتی بزرگ در قوم گروس دارند، مردان و زنان هنرمندی که اگرچه در روستایی دور افتاده بیجار چشم به جهان گشودند؛ اما امروز در پایتخت ایران اسلامی در فیلم‌های سینمایی، سریال‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی چهره‌های محبوبی هستند.

این سابقه عظیم در هنرمندی و بازیگری نشان می‌دهد که هنرمندی در بیجار، صرفاً یک شغل نیست، بلکه بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت فرهنگی خانواده‌ها است.
 
 فرهنگ غنی و آداب و رسوم خاص مردم بیجار، زمینهٔ مناسبی برای رشد و شکوفایی ذوق هنری فراهم کرده است، این فرهنگ که در جشن‌ها و مراسم‌های محلی خودنمایی می‌کند، ذخیره‌گاهی از داستان‌ها، افسانه‌ها و شخصیت‌هایی است که الهام‌بخش هنرمندان برای خلق آثار ماندگار می‌شوند.
 
 هنرهای سنتی نیز در بیجار و کردستان به طور کلی، از دیرباز رواج داشته و با توجه به شرایط جغرافیایی منطقه، از تنوع بالایی برخوردار است و این هنرهای سنتی، علاوه بر مصرف محلی، نقش مهمی در شکل‌دهی به ذائقهٔ بصری و اجرایی نسل‌های جوان هنرمند داشته‌اند.
 
 شهرستان بیجار با داشتن بیش از ۶۰۰ اثر تاریخی و باستانی، یکی از قطب‌های کم‌نظیر میراث فرهنگی در غرب ایران محسوب می‌شود، این ثروت تاریخی، ذخیره‌گاهی بی‌بدیل برای هنرمندان تجسمی، نویسندگان و بازیگران برای درک عمیق‌تر از هویت ملی و فرهنگی است.
 
 افتتاح هم‌زمان آمفی‌تئاتر اداره فرهنگ و سالن نمایش امیرنظام بیجار در چارچوب پروژه‌های ملی، نقطه عطفی در تحول زیرساخت‌های فرهنگی منطقه است و این افتتاحیه تنها یک مراسم رونمایی نبود، بلکه تحقق یک تعهد ملی و استانی در قبال هنرمندان و مردم فرهنگ‌دوست بیجار است، این مرکز فرهنگی هنری بیجار، با داشتن سالن نمایش و کارگاه‌های مختلف هنری، گواهی بر علاقهٔ جدی مردم این شهر به توسعه هنر است.

این مراکز، بستری برای کشف و پرورش استعدادهای جوان فراهم می‌کنند و زنجیرهٔ انتقال هنر از نسلی به نسل دیگر را تقویت می‌نمایند، حتی در عرصهٔ سینما، حضور هنرمندان بیجاری قابل‌توجه است، برگزاری نمایشگاه‌هایی از آثار هنرمندان تجسمی این شهرستان و حضور فعال آنان در ارتقای جایگاه هنر کشور، نشان‌دهندهٔ عمق و گستردگی این عشق به هنر است.
 
 هنرمندی در بیجار، ریشه در خاک تاریخی و فرهنگی این سرزمین دارد، خانواده‌ها به‌عنوان اولین مدرسه هنر، این میراث ارزشمند را حفظ کرده‌اند و نسل‌های جوان را برای ادامهٔ این سنت درخشان آماده می‌سازند، این اصالت فرهنگی، بیجار را به یکی از گنجینه‌های پنهان هنر ایران تبدیل کرده است.

در همین راستا با محمدحسین میرزایی، هنرمندی که ریشه در خاک بارور بیجار و فرهنگ غنی کردستان دارد، به گفتگوی تفصیلی پرداختیم که بخشی از آن را در این گزارش مطالعه می‌کنید.

کردتودی؛ آقای میرزایی، لطفاً برای آشنایی بیشتر، خودتان را به مخاطبان معرفی کنید
 
 میرزایی: سپاسگزارم، من محمدحسین میرزایی، متولد اول فروردین ۱۳۷۰ در شهر بیجار، استان کردستان هستم و اکنون در کرج زندگی می‌کنم.
 در یک خانوادهٔ بسیار پرجمعیت با ۶ برادر و یک خواهر بزرگ شدم و مهم‌تر از همه، خانواده‌ام اهل هنر هستند و این عشق به هنر، از خانه آغاز شد.

کردتودی؛ چه زمانی و چگونه وارد عرصهٔ نمایش شدید؟
 
 میرزایی: سفر حرفه‌ای من در سال ۱۳۸۹ آغاز شد، اولین قدم جدی‌ام در دنیای نمایش، همکاری با جناب آقای جعفر ولدخانی بود، در نمایش «نیرنگ‌های اسکاپن»، نقش «سیلوستر» را بازی کردم و این نمایش، اقتباسی از اثر کلاسیک مولیر است که در ژانر کمدی قرار می‌گیرد، آن تجربه، دریچه‌ای شد که من را به دنیایی عمیق‌تر از هنر بازیگری کشاند.

کردتودی؛ پس از آن، چه مسیری را طی کردید؟
 
 میرزایی: پس از آن اولین تجربه، فعالیت‌هایم را به‌صورت جدی‌تری ادامه دادم، یکی از کارهایی که به‌عنوان نقطه عطف در مسیرم می‌دانم، همکاری با جناب آقای کاظم نوربخش بود، ما در نمایش کُردی «ئوره» با هم کار کردیم و آقای نوربخش خودش اهل بیجار است و از سال‌ها پیش در عرصهٔ نمایش و سینما فعالیت دارد.

کردتودی؛ علاوه بر نمایش، در سینما و فیلم‌های کوتاه هم حضور داشته‌اید؛ دربارهٔ آن‌ها بیشتر بگویید!
 
 میرزایی: بله علاوه بر صحنه، در چندین فیلم کوتاه هم همکاری داشتم؛ از جمله «مرداب» و «در پناه نگاهت»، این تجربه‌ها به من کمک کردند تا با زبان سینما بیشتر آشنا شوم و بازی‌ام را در فضاهای مختلف تقویت کنم.

 
 کردتودی؛ یکی از مهم‌ترین نقاط عطف کاری شما، حضور در کلاس‌های آقای هومن سیدی بود، این تجربه چگونه بود؟
 
 میرزایی: کلاس‌های بازیگری آقای هومن سیدی برای من واقعاً متحول‌کننده بود، پس از اتمام دوره، خوشبختانه برای بازی در سریال «خانگی وحشی» انتخاب شدم، در این سریال، نقش یک «مأمور بازپرس» را بازی کردم که هم نویسنده و هم کارگردان آن، خود جناب سیدی بودند، این همکاری، یکی از ارزشمندترین تجربه‌های کاری من تاکنون بود.
 
 کردتودی؛ اخیراً در سریال «دونیمه ماه» به کارگردانی احمد معظمی هم حضور داشتید، دربارهٔ این پروژه چه می‌توانید بگویید؟
 
 میرزایی: بله، «دونیمه ماه» یک سریال تاریخی - اجتماعی بسیار پیچیده و جذاب است که سه دهه از تاریخ معاصر ایران را پوشش می‌دهد.
 من در این سریال، نقش «کاوه» را بازی کردم، چالش اصلی این نقش، این بود که باید هم به زبان کُردی و هم به فارسی صحبت می‌کردم، این موضوع، علاوه بر اصالت‌بخشی به شخصیت، نشان‌دهندهٔ تنوع فرهنگی و زبانی کشورمان هم بود، تهیه‌کننده این اثر نیز جناب آقای مصری پور بودند.

کردتودی، اشاره کردید که خانواده‌تان اهل هنر هستند، به نظر شما، چه عاملی باعث شده خانواده‌های بیجاری به طور خاص، زمینه‌ساز ظهور هنرمندان متعددی شوند؟
 
 میرزایی: این موضوع ریشه در فرهنگ غنی منطقه گروس دارد، بیجار که در گذشته «گروس» نامیده می‌شد، همواره مرکزی تمدنی و ادبی بوده است.
 در خانواده‌های ما، هنر جزئی از زندگی روزمره است؛ از قصه‌های شب تا آوازهای محلی و مراسم‌های سنتی. این محیط، ذوق هنری را از کودکی در وجود فرد می‌پروراند، من خوش‌شانس بودم که در چنین خانواده‌ای بزرگ شدم.

 
 کردتودی، شهرستان بیجار به‌عنوان «مهد تئاتر کردستان» شناخته می‌شود، این عنوان چه بار معنایی دارد و چگونه بر شکل‌گیری شخصیت هنری شما تأثیر گذاشته است؟
 
 میرزایی: به قول بزرگان فرهنگ و هنر کهن دیار گروس، این دیار مهد و خاستگاه تئاتر کردستان است.

این فقط یک عنوان نیست، بلکه واقعیتی است که در سالن‌های تئاتر، کارگاه‌ها و حتی خیابان‌های شهر لمس می‌شود، بیجار قطب تولید تئاتر در کردستان است.

این فضای پرنشاط، انگیزه‌ای بی‌پایان برای جوانانی مثل من بود تا وارد این عرصه شوند، حضور اساتیدی مانند جعفر ولدخانی و کاظم نوربخش، این مسیر را برای ما هموارتر کرد.
 
 کردتودی؛ تأثیر فرهنگ و آداب و رسوم گروس بر آثار هنری شما چگونه است؟ آیا این تأثیر صرفاً در قالب زبان کُردی محدود می‌شود؟
 
 میرزایی: اثر فرهنگ گروس فراتر از زبان است، آداب و رسوم، داستان‌های کهن، و حتی معماری منطقه، همگی الهام‌بخش هنرمندان هستند، وقتی در فیلم «دونیمه ماه» به زبان کُردی صحبت می‌کردم، تنها یک دیالوگ را ادا نمی‌کردم؛ بلکه روحیهٔ یک فرهنگ را منتقل می‌کردم.

فرهنگ گروس، با ترکیبی از اعتقادات، ارزش‌های اخلاقی و اجتماعی، بستری غنی برای خلق شخصیت‌های عمیق و اصیل فراهم می‌کند.

کردتودی؛ با توجه به حضور چهره‌های برجسته‌ای مانند فرهاد اصلانی و دیگر هنرمندان از بیجار، آیا احساس رقابت یا الهام‌گیری از آن‌ها دارید؟
 
 میرزایی: قطعاً الهام‌گیری، فرهاد اصلانی که در سال ۱۳۴۵ در بیجار متولد شد، الگویی برای بسیاری از ما است، حضور چنین چهره‌هایی نشان می‌دهد که از این شهر کوچک می‌توان به قله‌های هنری دست یافت، این موضوع حس مسئولیت‌پذیری را در من تقویت می‌کند تا بتوانم سهمی در ارتقای جایگاه هنر بیجار داشته باشم.

کردتودی؛ در نهایت، چه پیامی از سوی هنرمندان بیجاری مانند خودتان برای جامعه هنری کشور و جهان دارید؟
 
 میرزایی: پیام ما این است که هنر اصیل، از ریشه‌های فرهنگی و محلی سرچشمه می‌گیرد، بیجار با داشتن بیش از ۷۵۰۰ سال تاریخچه فرهنگی، گنجینه‌ای بی‌بدیل است، ما از این گنجینه الهام می‌گیریم تا هنری خلق کنیم که هم اصیل باشد و هم جهانی، امیدوارم جهان هنر، به این میراث غنی توجه بیشتری داشته باشد.

کردتودی، پیامی برای علاقه‌مندان به هنر و جوانانی که می‌خواهند وارد این عرصه شوند، دارید؟
 
 میرزایی: هنر مسیری است پر از فراز و نشیب، اما اگر عشق واقعی در کار باشد، هیچ مانعی جلوی شما را نمی‌گیرد، من از یک شهر کوچک مثل بیجار آمدم، اما با پشتکار و عشق به هنر، توانستم در پروژه‌های ملی حضور پیدا کنم، به جوانان می‌گویم هرگز از ریشه‌های خود فاصله نگیرید، فرهنگ و زبان شما، بزرگ‌ترین سرمایه‌تان است.

انتهای خبر/