به گزارش خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی کردتودی، کردستان را اگر درست ببینیم، تنها یک نقطه مرزی روی نقشه نیست؛ سرزمینی است با مردمی سخت‌کوش، مرزهایی پرظرفیت، طبیعتی کم‌نظیر و نسلی جوان که بیش از هر چیز به فرصت کار و ساختن آینده نیاز دارد.

در چنین سرزمینی، امنیت فقط یک واژه سیاسی یا نظامی نیست؛ امنیت، پیش‌شرط زندگی و توسعه است. وقتی یک منطقه ناامن معرفی شود، نخستین چیزی که عقب‌نشینی می‌کند، سرمایه است؛ سرمایه‌گذاری به تعویق می‌افتد، تولیدکننده محتاط می‌شود، گردشگر مقصد دیگری انتخاب می‌کند و کارآفرین برای راه‌اندازی کسب‌وکار، سراغ منطقه‌ای می‌رود که آینده آن را باثبات‌تر می‌بیند.

اینجاست که رفتار جریان‌های ضدانقلاب، بیش از هر چیز به خود مردم کردستان آسیب می‌زند.

جریانی که ادعای دفاع از مردم کورد را دارد، اگر با اقدامات خود تصویر ناامنی از مناطق کردنشین ایجاد کند، در عمل چه چیزی را هدف گرفته است؟ کارخانه‌ای که می‌تواند برای جوانان شغل ایجاد کند؟ سرمایه‌ای که می‌تواند یک منطقه محروم را به مسیر توسعه وارد کند؟ گردشگری که می‌تواند درآمد هزاران خانواده را افزایش دهد؟

واقعیت این است که هزینه ناامنی را نه در شعارها، بلکه در زندگی مردم می‌توان دید؛ در جوانی که فرصت شغلی پیدا نمی‌کند، در کارآفرینی که برای سرمایه‌گذاری مردد می‌شود و در روستایی که به جای رونق اقتصادی، با مهاجرت نیروی جوان مواجه می‌شود.

این در حالی است که کردستان ظرفیت‌های مهمی در حوزه‌های کشاورزی، معدن، گردشگری، صنایع‌دستی، تجارت مرزی و انرژی دارد؛ ظرفیت‌هایی که اگر با امنیت، زیرساخت و سرمایه همراه شوند، می‌توانند چهره اقتصادی استان را تغییر دهند.

اما در برابر این ظرفیت‌ها، مردم کردستان یک سرمایه بزرگ‌تر نیز دارند؛ وفاداری به سرزمین و ایستادگی در برابر ناامنی.

مردم این مناطق در بزنگاه‌های مختلف نشان داده‌اند که اجازه نمی‌دهند هویت کوردی آنان دستاویزی برای ناامن کردن خانه و زندگی‌شان شود. آنان هم کورد هستند، هم ایرانی و میان این دو هویت تعارضی نمی‌بینند.

شاید همین جا باید مرز میان «دفاع از مردم» و «استفاده ابزاری از مردم» را روشن کرد.

دفاع واقعی از مردم کورد یعنی دفاع از امنیت آنان، دفاع از کارگر و کاسب، دفاع از سرمایه‌گذار، دفاع از جوانی که می‌خواهد در شهر و روستای خود بماند و زندگی بسازد.

نمی‌توان مدعی دلسوزی برای یک منطقه بود و همزمان با رفتارهایی که فضای آن را ناامن می‌کند، مسیر توسعه‌اش را بست.

کردستان بیش از هر چیز به فرصت نیاز دارد؛ فرصت سرمایه‌گذاری، فرصت اشتغال، فرصت گردشگری و فرصت دیده‌شدن ظرفیت‌های واقعی خود.

مردم این سرزمین سال‌هاست هزینه ناامنی را پرداخته‌اند و امروز حق دارند سهم خود را از توسعه، رفاه و آرامش مطالبه کنند.

اگر قرار است کسی از کردستان دفاع کند، باید اجازه دهد کردستان ساخته شود؛ زیرا آینده این سرزمین نه در صدای اسلحه، بلکه در صدای کارخانه، مدرسه، بازار، دانشگاه و زندگی آرام مردم آن ساخته خواهد شد.

با همه این تلاش‌ها، ضدانقلاب تاکنون نتوانسته است مردم این مناطق را بازیچه نقشه‌های خود کند. هر بار که با روایت‌سازی، ایجاد هراس یا تحریک احساسات قومی تلاش کرده میان مردم و سرزمینشان فاصله بیندازد، این مردم بوده‌اند که با هوشیاری، صبوری و ایستادگی، مسیر خود را از مسیر جریان‌های خشونت‌طلب جدا کرده‌اند؛ مردمی که خوب می‌دانند هزینه ناامنی را پیش از هرکس خودشان خواهند پرداخت.

مردم کردستان نشان داده‌اند که هویت و مطالباتشان را به دست جریان‌هایی که بیرون از اراده مردم برایشان نسخه می‌پیچند، نخواهند سپرد. نقشه‌های شوم ممکن است بارها تکرار شوند، اما تا امروز نتوانسته‌اند اراده این مردم را به خدمت افکار و اهداف خود درآورند؛ چراکه مردم این دیار بیش از هر چیز، امنیت، عزت، آبادانی و آینده فرزندانشان را می‌خواهند و برای حفظ این سرمایه‌ها ایستاده‌اند.

یادداشت از محمود صادقی