به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «کردامروز»، صدای انفجار که در کردستان پیچید، شهر برای لحظاتی در بهت فرو رفت؛ اما این بهت، دیری نپایید.

هنوز دود از برخی خانه‌ها به آسمان می‌رفت که درهای دیگری در همان شهر گشوده شد.

کردستان، این خطه استوار و ریشه‌دار، بار دیگر نشان داد در هنگامه آزمون، قامتش خم نمی‌شود؛ بلکه شانه‌هایش را برای تکیه‌گاه شدن وطنش مهیاتر می‌کند.

در محله‌هایی از سنندج که آسیب‌دیدگی خانه‌ها گزارش شد، نخستین واکنش‌ها نه از جنس هراس، که از جنس مسئولیت بود.

 تلفن‌ها یکی پس از دیگری به صدا درآمد؛ پیام‌ها رد و بدل شد و مردم اعلام کردند خانه‌هایشان را بی‌هیچ چشم‌داشتی در اختیار همشهریان خود می‌گذارند.

 گویی یک ندای مشترک در شهر پیچیده بود: «هیچ‌کس نباید در وطنش بی‌پناه بماند.»

پویش «اسکان رایگان» خیلی زود در فضای مجازی جان گرفت.

آگهی‌هایی ساده اما پرمعنا منتشر شد؛ جملاتی کوتاه که پشت هر کدام قلبی بزرگ ایستاده بود: «یک واحد خالی داریم»، «خانه‌مان کوچک است اما برای هم‌وطن جا دارد»، «تا هر زمان که لازم باشد بمانید». این واژه‌ها، در روزگار انفجار و اضطراب، حکم سپر داشت؛ سپری از جنس محبت.

در کوچه‌ها، همسایه‌ها پیش از آنکه نیروهای امدادی به‌طور کامل مستقر شوند، خود دست‌به‌کار شدند.

برخی به جابه‌جایی وسایل باقی‌مانده از خانه‌های آسیب‌دیده کمک کردند، برخی دیگر غذا و لباس فراهم آوردند و عده‌ای نیز پیگیر اسکان موقت خانواده‌ها شدند.

زنان محله، سفره‌هایی پهن کردند که بیش از نان و غذا، آرامش بر آن بود و مردان، دوشادوش یکدیگر ایستادند تا آوارِ اندوه را سبک‌تر کنند.

آنچه در این میان جلوه‌ای ویژه داشت، روحیه همبستگی مردمی بود که اجازه ندادند تلخی حادثه، برادری‌شان را کم‌رنگ کند.

کردستان، سال‌هاست که مفهوم مقاومت را نه‌فقط در میدان‌های رسمی، که در میدان زندگی روزمره معنا کرده است و این بار نیز، مقاومت در قالب مهربانی ظهور کرد؛ مقاومتی که با گشودن در خانه‌ها آغاز شد.

کودکانی که شب گذشته با صدای مهیب انفجار از خواب پریدند، امشب در خانه‌ای دیگر در کنار هم‌سالان تازه‌شان بازی می‌کنند.

 مادرانی که نگران سقف بالای سر خانواده‌شان بودند، اکنون در آغوش خواهرانه زنانی آرام گرفته‌اند که شاید تا دیروز تنها همشهری بودند و امروز همدل‌ترین تکیه‌گاه‌اند و این پیوندها، فراتر از نسبت‌های خونی، بر مدار ایمان و انسانیت شکل گرفته است.

بسیاری از شهروندان تأکید کرده‌اند که اسکان آسیب‌دیدگان را نه یک لطف، که وظیفه می‌دانند و این نگاه، نشان‌دهنده عمق سرمایه اجتماعی در این خطه است؛ سرمایه‌ای که در بزنگاه‌ها خود را آشکار می‌کند.

در روزگاری که دشمنان این مرز و بوم می‌کوشند با ایجاد رعب و ناامنی، انسجام داخلی را هدف قرار دهند، همین صحنه‌های مردمی، پاسخی روشن و قاطع است.

فضای مجازی نیز به صحنه‌ای برای تقویت این همبستگی تبدیل شد و کاربران با بازنشر آگهی‌های اسکان، دعوت از دیگران برای مشارکت و اعلام آمادگی‌های تازه، حلقه حمایت را گسترده‌تر کردند.

 هر بازنشر، پلی بود میان یک خانه امن و یک خانواده چشم‌انتظار. این هم‌افزایی مردمی، سرعت امدادرسانی را افزایش داد و نشان داد جامعه، پیش از هر سازوکار رسمی، خود توان سازمان‌دهی دارد.

کارشناسان اجتماعی معتقدند در شرایط بحران، آنچه بیش از امکانات مادی اهمیت دارد، اعتماد عمومی و روحیه همیاری است.

 امروز در کردستان، این دو مؤلفه به‌روشنی دیده می‌شود. وقتی شهروندی کلید خانه‌اش را به دست خانواده‌ای آسیب‌دیده می‌سپارد، در حقیقت کلید اعتماد را میان خود و جامعه می‌چرخاند و این اعتماد، پایه‌ای استوار برای عبور از هر طوفان.

بی‌تردید خسارت‌های واردشده به منازل مسکونی، نیازمند رسیدگی و بازسازی جدی است؛ اما آنچه در حافظه جمعی مردم ماندگار خواهد شد، تصویر درهایی است که بی‌هیچ تردیدی گشوده شد.

 تاریخ این سرزمین، بارها شاهد چنین لحظاتی بوده است؛ لحظاتی که مردم، پیش از هر عنوان و جایگاهی، تنها به صفت «هم‌وطن» بودن بسنده کرده‌اند.

امروز، در سایه تهدید و التهاب، کردستان روایتی دیگر از خود به نمایش گذاشته است؛ روایتی از شهری که زیر صدای جنگنده‌ها، صدای مهربانی را بلندتر کرد.

 خانه‌هایی که شاید دیروز تنها چهاردیواری خصوصی بودند، اکنون به سنگرهای همدلی بدل شده‌اند و این همدلی، پیامی روشن دارد: امنیت حقیقی، پیش از آنکه در آسمان جست‌وجو شود، در دل‌های به‌هم‌پیوسته مردم ریشه دارد.

کردستان ایستاده است؛ نه فقط با دیوارهایش، که با دل‌هایش و همین ایستادگیِ مردمی، بزرگ‌ترین پاسخ به هر تلاشی برای ایجاد هراس و تفرقه است.

انتهای خبر/