کُردتودی اخبار کردستان، ایران و جهان

مصاحبه اختصاصی با صلاح الدین رحیمی ، فیلم ساز برجسته ی سنندجی؛

باید از تهاجم فرهنگی در هنر فیلم سازی جلوگیری کرد

فیلم سازی . رحیمی فیلم ساز سنندجی

سید صلاح الدین رحیمی یکی از فیلم سازان موفق سنندجی به گفتگو با خبرنگار کردتودی نشست ، که در ادامه به این گفتگو خواهیم پرداخت.

به گزارش کُردتودی، سید صلاح الدین رحیمی دارای مدرک کارشناسی ارشد تاریخ ایران باستان، و یکی از فیلم سازان موفق سنندجی به گفتگو با خبرنگار ما نشست ، که در ادامه به این گفتگوی خواهیم پرداخت.

 

در ابتدا خودتان را معرفی بفرمایید و عنوان کنید که چه اتفاقی باعث شد به رشته ی فیلم سازی علاقه مند شوید؟

 

سید صلاح الدین رحیمی هستم ، در سال 1381 وارد دانشگاه شدم و از همان ابتدا به حوزه های فرهنگی و هنری علاقه ی بسیاری داشتم ، همین مساله باعث شد که در کانون فرهنگی دانشگاه فعالیت خودم را آغاز کنم. اولین فیلم کوتاهم را که 10 دقیقه بود در همان دوره ی تحصیلم در دانشگاه ، با موضوع ، اعتیاد در مناطق روستایی ساختم ، داستان یک پیرمرد که به اعتیاد دچار بود و به همراه او یک پرنده و یک سگ زندگی می کرد ، به خاطر مصرف دائم مواد مخدر توسط پیرمرد پرنده ی در قفس نیز مبتلا به اعتیاد و دود این مخدر ها شده بود ، پیرمرد پس از چندی می میرد و به دنبال آن ، در نقطه اوج فیلم ، پرنده و در ادامه ،زندگی می میمیرد.

 

از همان ابتدا بر این عقیده بودم که اعتیاد نه تنها بر خود انسان بلکه بر محیط اطراف غیر انسانی و نیز بر روی جامعه تاثیر گذار است. این فیلم کوتاه در جشنواره ی دانشجویی رسانه در سال 1382 موفق به کسب مقام دوم شد و در چندین جشنواره ی دیگر نیز مقام اورد. این فیلم گرچه داستانی کوتاه را به همراه داشت اما به جهت نشان دادن عمق مساله اعتیاد در جوامع روستایی ، به شدت مورد استقبال قرار گرفت.

 

از چه تکنیک یا سبک خاصی در فیلم سازی استفاده میکنید ؟ نگاه تان نسبت به دنیای فیلم سازی چگونه است؟

 

اغلب کارها و ساخته های من حالت مستند دارند و داستانی هستند ، من با یک دید و نگاه نوین و فرای نگاه دیگران به جریان ها نگاه میکنم و آن را ساخته و پرداخته و به بیننده نشان می دهم، دید واقع گرایانه یا رئالیسمی در فیلم سازی ، برای من ،موجب شد که مانند سایر رسانه ها وارد موضوعات نشوم، اغلب رسانه ها به صورت غیر کارشناسی وارد موضوعی می شوند و به حجم بالا، به تکرار ان در رسانه می پردازند که این امر موجب دلزدگی و باختن حساسیت ان موضوع می شود. راهکار بعدی من در مورد فیلم سازی این است که صرفا به بیان مشکلات در فیلم سازی نپردازم ، باید راه حل مساله را نیز خودمان بیابیم ،انتقاد صرف، متاسفانه روحیه ی امیدواری را در اجتماع ، دیر یا زود از بین خواهد برد . باید در انتها خودمان ذهن بیننده را به سوی راهکار سوق دهیم ، به طور مثال در سینمای اروپایی و غربی ، از تکنیک انتهای باز (open ending) استفاده می شود که از نظر فیلم سازی و دادن پیام اخلاقی به بیننده ، یک فاجعه است ،چرا که بیننده هر مدل پایانی که ذهنش با ان درگیر باشد ، براحتی برای فیلم متصور میشود ، این ممکن است حتی با خود سناریوی مثبت فیلم در تضاد باشد. هم اکنون در سینمای ایران بخشی از کارگردانان در دام این تکنیک انتهای باز در فیلم سازی افتاده اند.

 

بهترین اثر تولیدی شما در حوزه فیلم سازی کدام اثر بوده است؟ کدام جرقه ی ذهنی در شما باعث آغاز تولید این اثر شد؟

 

اثری که در روستای نران ساخته شد، که به یکی از هم دوره ای های میرزا کوچک خان جنگلی ، با نام سنجر خان پرداخته ام ، شخصیتی که در جنگ جهانی اول مقابل روس ها ایستادگی کرد و حتی نامه ای را نیز به میرزا کوچک خان به جهت یاری او و رهانیدنش از دست رضا خان ، به او می نویسد ،این فیلم که یک فیلم مستند داستانی است ، اولین اثر در حوزه ی تاریخی کردستان در مورد شخصیت سنجر خان می باشد که به صورت نیمه بلند تهیه شده است. این فیلم زمان 35 دقیقه ای را به خود اختصاص داده است.

 

این فیلم با بودجه ای در حدود 6 میلیون تومان به تهیه کنندگی ، حوزه هنری تهران و کردستان و به کار گیری 20 نفرعوامل ساخت ، با اولین حضور در جشنواره فیلم کوتاه تهران حضور یابد . این فیلم همزمان در روستای نران نیز به نمایش در آمده است.

 

هنر فیلم سازی در ایران، سپس استان کردستان را چگونه می نگرید ؟ آیا در استان پتانسیل های بالقوه نیز دیده شده اند؟

 

در ایران در حوزه ی فیلم بلند ، در چند سال اخیر متاسفانه ، فیلم های مطرح بسیار اندک شده اند ، فیلم سازانی که بتوانند با قدرت عباس کیارستمی و امثالهم فعالیت کنند ، کمرنگ شده اند ،به قول برخی فیلم سازان ، فیلم های این دوره آپارتمانی هستند و اغلب در مورد مسائل ازدواج و زناشوئی می باشند که نه تنها دارای پیام های سازنده نیستند ، بلکه در برخی تولیدات نیز فرهنگ های غربی و اشاعه ی آنها در فرهنگ اصیل خانواده ی ایرانی ، در فیلم های ذکر شده ، کاملا قابل مشاهده است .جریان روشنفکری غربی وارد سینمای ایران شده است ، به تصویر کشیدن زندگی های لاکچری و فرهنگ های غربی ، که حتی ممکن است مانند برخی از تولیدات که نامشان را اینجا ذکر نمیکنیم ، اقدام به قهرمان سازی از کسانی می کنند که روابط نامشروع را به آسانی می پذیرد و همین مساله باعث لطمه خوردن بنیان خانواده در سینما می شود .سینما یک مکان خانوادگی است ، رسانه ای که باید آموزه های مختلفی را از بعد های فرهنگی ، ملی و یا حتی دینی به مردم و به خصوص خانواده ها بیاموزد. فیلم های با تفکر غربی ، به اصطلاح بفروش هستند و صرفا برای این تولید می شوند که منتقدین در جشنواره های خارجی را تحت تاثیر قرار دهند و عملا مخاطبین داخلی برایشان اهمیتی ندارند.همیشه به خاطر داشته باشیم ، فیلمی که بر روی پرده سینما اکران می شود ، باید مناسب خانواده ی ایرانی باشد ، چرا که ما فرهنگی متفاوت نسبت به سایر کشورهای جهان داریم.اسطوره های منفی فیلم به راحتی توسط کودکان ما قابل الگوپردازی هستند و باعث دور شدن کودک از ریشه های تربیتی می شود.

 

برخی از فیلم سازان صرفا فیلم های گیشه ای تولید می کنند که در نهایت به امور تجاری بیشتر پرداخته و فیلم بیشتر فروش داشته باشد ،ما در حوزه ی فرهنگی سبد کالای بسیار تهی و اندکی داریم ، عملا خانوار ها توجهی به غذای روح و افکار خود نمی کنند ، تنها چیزی که من در مورد سینمای ایران متصور می شوم این است که در آینده ، عاملی بسیار مهم است که در سرنوشت فرهنگی مردم نقش بسیار مهمی را ایفا خواهد کرد.

 

در مورد فیلم سازان کردستانی نیز ، دو ارگان مربوطه داریم،که یکی انجمن هنری فیلم سازی و دیگری حوزه هنری استان کردستان می باشد، فیلم های تولیدی در استان کردستان (البته تولیدات در ژانر مستند )، به دلیل اینکه از طبیعت بکر و زیبای کردستان استفاده می کنند ، خود به خود باعث جلب نظرات به سمت فیلم های کردستانی می شوند.نبود عوامل مالی کمکی و اسپانسر ها و همچنین گرانی تجهیزات فیلم برداری و مواد اولیه خام، باعث کاهش بیش از پیش استقبال جوانان کردستانی از هنر فیلم سازی شده است.

 

کدام یک از آثار سینمای کردستان ، نظر شما را به خود جلب کرده است؟

 

آثار بسیار خوبی در سینمای کردستان ، شاخه فیلم کوتاه دیده می شود ، اما من به شخصه از آثار اقای سامان حسن زاده ، به عنوان اثر هایی که ، حرف های زیادی برای گفتن دارند ، یاد می کنم.در حوزه ی هنری و فیلم سازی یک تب داغ از سال 79 ،آغاز و حتی تا اواخر سال 86 بوجود امد که باعث استقبال صدها جوان از هنر فیلم سازی شد.

 

از آثار سینمای جهان کدام اثر را ترجیح داده و به صورت عمومی دیدگاهتان نسبت به تولیدات غربی سینما چیست؟

 

به راستی می توان عنوان کرد که سینما جهان تمام برگ های برنده اش را در حوزه سناریو رو کرده است و دیگر به مانند قدیم دهه 90 و تولیدات فاخر سینمای کلاسیک و آن بازیگران هنرمند ،تولیدات ندارد.اما اگر بخواهم اثری را معرفی کنم قطعا ،از تولیدات کارگردان مشهور جیم جالموش ،که اثرهایش در دوره هایی ، در آسیا بسیار پر فروش بوده است ، نام خواهم برد.

 

سینمای غرب به دو دسته کلی تقسیم می شود ، یکی تولیدات هالیوود که دارای ساختار از پیش تعریف شده و استفاده کردن از تکنولوژی روز برای تولید فیلم می باشد و دیگری تولیدات اروپایی است که بیشتر در حوزه درام شکل گرفته اند.دیدگاه پست مدرنیسم در فیلم سازی ، اخیرا دوچندان دنبال می شود و باعث شده است که ژانر اکشن در سینما رو به زوال گذاشته و جای خود را به ژآنر های اجتماعی و درام بدهد.براستی که ارضا کردن ذهن بیننده ی روشن فکر و متفکر امروز، بسیار دشوار تر از قبل شده است.

 

در انتها باید عنوان کرد که سینمای ایران نیز دست خوش تقلید و الگو برداری از فناوری و سناریوی غرب شده است، که نه تنها با مضامینش در حال نشر فرهنگی غربی در جامعه است بلکه به صورت بسیار نرم و ریز در حال الگو سازی قهرمانان جدیدی ، که حتی ممکن است ریشه های منفی اخلاقی داشته باشند ، برای جوانان ما هستند.هوشمندی در تولیدات فیلم های ایرانی ، تقابل و استفاده ی همزمان از اصول و ریشه های فرهنگی ، ملی و دینی در فیلم ها ، هم باعث حفظ ریشه های فرهنگی در کشور گشته و هم باعث جذب و حفظ مخاطب خواهد شد.

 

انتهای پیام/h.e

شنبه 4 خرداد 1398 | 11:51

کد خبر : 33023

منتشر کننده : ف.ف/n

هیچ نظری ثبت نشده است!

کردتودی نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی کند.
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.

نام *
 

کد امنیتی Captcha image
 
   

باقی مانده مهلت برجامی ایران به اروپا

گزارش و تحلیل:

آرشیو گزارش و تحلیل
 

کُردتودی را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید