کُردتودی اخبار کردستان، ایران و جهان

رد پنجه‌های فقر؛

روایتی از دردهای حاشیه نشینان سنندج/ شهروندان: در نگاه و عمل مسئولین، نایسری وجود ندارد

رد پنجه‌های فقر، نایسر سنندج، عاری از هر گونه امکانات

رد پنجه‌های فقر، زخم زندگی ، شیار کوچه‌ها و نگرانی و دلواپسی مادران و پدران مناطق حاشیه نشین نایسر لایق این مردمان نیست چرا که وقتی به چهره شان نگاه می کنیم دیگر نمی توانیم از دردهایی بگوییم که نتوانیم برایشان درمان پیدا کنیم.

به گزارش کُردتودی، ما حاشيه نشين هستيم ، مادرم ميگويد :پدرت هم حاشيه نشين بود ، در حاشيه به دنيا آمد ،در حاشيه جان کند يعني زندگي کرد و در حاشيه مُرد ، من هم در حاشيه به دنيا آمده ام ، ولي نميخواهم در حاشيه بميرم، برادرم در حاشيه بيمارستان بود ،خواهرم هميشه مريض است ،هميشه گريه ميکند  کمي هم ميخندد، مادرم ميگويد سرنوشت ماراهم در حاشيه صفحه تقدير نوشته اند  او هر شب ستاره بخت مرا که در حاشيه آسمان سوسو ميزند به من نشان ميدهد، ولي من ميگويم :اين ستاره من نيست و ....

 

این متن دلنوشته را قیصر امین پور می گوید،  شاید به ظاهر بنگریم و کمی غصه در دل داشته باشیم اما بگوییم شعر است و با بی خیالی از کنار آن بگذریم، اما در عمق این شعر می توانیم به مناطق حاشیه نشین برویم و عمق محرومیت ها را در انجا نظاره گر باشیم.

 


در محله ی حاشیه نشین نایسر، منطقه ای  که شاید در یکی دو سال اخیر همه درباره ی آن نوشتند و گفتند اما  عمق محرومیتهای آن اصلا نای کم نشدن ندارد.

 

 

از خاکی بودن کوچه هایی که سد راه دانش آموزان است تا مادرانی که به دلیل زخم زندگی نای حرف زدن ندارند و پدرانی که دیگر بار زندگی کمرشان را راست نگه نمی دارد.

 


چه بگویم از درد، دردی که نام آشنای این محلات است، دردی که همانند بچه هایشان از ابتدای ورود به این دنیا با آنها بزرگ شده است و عجین گرفته اند.

 


شاید برچسب حاشیه نشینی را از همان اوایل زندگی تحمیلشان کرده اند و چه بخواهند و چه نخواهند کوله بارشان همانند ستاره بختشان به حاشیه برود اما هستند در میانه ی این بچه های بزرگ شده که دیگر تاب شنیدن لقب حاشیه ای را ندارند و می خواهند بزرگ شوند و محله ی خود را بزرگتر نشان دهند، می خواهند بگویند درست است که خانه هایشان همانند بزرگی دیگر خانه های اعیان و مسئولین حاشیه ندیده نیست اما می توانند در حاشیه ی آن هم بخندند و شاد باشند اما دلم تاب نیاوردن این دردها را بر زبان ندارد و می خواهم بنویسم از زجرها، مشکلات، گوشه نشینی ها، سختی ها و هر آنچه دل انسان را به درد می آورد تا بلکم درد مسئولی به درد آید و بیاید تا از نزدیک این مشکلات را ببیند و با آنها دست و پنجه نرم کند.

 


پا به آن مسیر که می گذاریم از همان ابتدای ورود جاده ی خاکی و آسفالت نشده ی این منطقه توجهم را به خود جلب می کند جلوتر که می روم مادر و پدرانی با بچه هایی که در آغوش گرفته اند قدم در این مسیر می گذارند و می گویند که چه بگویم هر چند سالها از گذشتن مدرسه ی فرزندانمان گذشته است اما شلوغی این مسیر و وجود معتادین و بزهکاران در این منطقه بچه هایمان را ترسانده است و مجبوریم خودمان آنها به دبستان برسانیم به راستی آیا مسئول آسیب های اجتماعی این منطقه را دیده است !

 


در پایین تر از آن معتادی را می بینم که با سوزنی در دست و چرت دادن همیشگیش و لباسی مندرس عمق نگاه مردم را می بیند اما شاید خودش هم متوجه نباشد چرا که در دنیایی به سر می برد که شاید فقط تماشای روزگار می کند و خودش هم نمی داند که چطور به دام این گرفتاری ها مهلک شده است؟


به راستی نیروی انتظامی و مسئول هماهنگی مبارزه با مواد مخدر این چنین آسیب هایی را دیده و بررسی کرده است ؟

 


اما در بهبهه ی این مسائل که عمق ذهنم را متوجه خود کرده است کودکی در این میان می آید و می گوید و می خندد از او سوال می کنم از این افرادی که اینجا هستند نمی ترسی می گوید نه من همیشه از این مسیر می آیم و به آن عادت کرده ام آنقدر شیرین از لذت هایش سخن می گوید که ناگاه آینده اش در ذهنم متبلو می شود که آیا روزی حاشیه نشینی را نتیجه ی کارهایش در آینده نمی داند و شاید هم فرزندی بزرگ شد و این فرهنگ حاشیه نشینی و نبود و نرسیدن به این مناطق را انچنان متحول کند که هیچگاه فکر نمی کردیم که این چنین محلاتی با چنین مشکلاتی وجود داشته است؟

 

مسئولین در ارائه خدمات به محلات یک شهر تبعیض قائل می شوند


صباح یکی از ساکنان نایسر  است و با ابراز نارضایتی از تبعیضی که مسئولین شهری در ارائه خدمات قائل هستند می گوید: فاصله بهاران تا مرکز و فاصله نایسر تا مرکز شهر، چندان تفاوتی با هم نمی کند اما حجم رسیدگی شهرداری و سایر دستگاه های اجرایی استانی و شهری در طول این سال ها به منطقه بهاران قابل مقایسه با نایسر نیست.

 


وی ادامه میدهد: متاسفانه مناطق محرومی همچون نایسر جز در مواقعی که مسئولین به آنها نیاز پیدا می کنند، به قدوم مبارک ایشان متبرک نمی شود! به چشمانم شک می‌کنم. راستش را بخواهید هرچقدر حاشیه دیده‌ام یک طرف و نایسر هم یک طرف.

 

وی افزود: در نگاه و عمل مسئولین خصوصا شهرداری سنندج نایسری وجود ندارد چرا که هیچ عمل مثبت و رضایت بخشی برای توسعه این ناحیه شهری وجود ندارد.

 

 

به راستی اگر مسئولین بی درد کُردستان عمق درد این مناطق را جلوه گر باشند خواهند دید که این حاشیه نشینان همه گرفتاری ها را دارند اما هیچ امکاناتی از زندگی ندارند.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

انتهای پیام/

چهارشنبه 25 اردیبهشت 1398 | 08:39

کد خبر : 32948

منتشر کننده : م ر/a

شهروند پاسخ چهارشنبه 25 اردیبهشت 1398 | 16:31

0
2

نایسر بزرگترین اردوگاه فقرا در ایران است و وضعیت آن برای هیچ مسئولی مهم نیست. احتمالا بدلیل اینکه سر راه هیچکدام از مسیرهای درون شهری نیست و کوهها هم آن را احاطه کرده اند، مسئولین آن را نمی بینند و یا اصلا نمی خواهند ببینند. امیدوارم خداوند به حرمت این ماه مبارک رمضان، خودش حق این مردم رنجدیده را از مسئولین بی تفاوت، سهل انگار بگیرد. به دلیل غفلت و بی توجهی مسئولان، نایسر دارد اکنون به خاستگاه انواع جرمها، ناهنجاری ها و بزهکاری ها تبدیل می شود.

کردتودی نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی کند.
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.

نام *
 

کد امنیتی Captcha image
 
   

پیشنهاد سردبیر:

آرشیو پیشنهاد سردبیر
 

کُردتودی را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید