کُردتودی اخبار کردستان، ایران و جهان

دنیای ما بود!

از دست دادن دنیا بخاطر اهمال آموزگارش نیست، این درد از اهمالِ بزرگتری می آید

دنیا ویسی, ثریا مهرنیا, فعال مدنی

از دست دادن دنیا بخاطر اهمال آموزگارش نیست ، این درد از اهمالِ بزرگتری می آید که چند دهه اعمال سیاست های نئو کینزی و فریدمنی را در خود پنهان کرده است ، سیاست هایی که آموزش و پرورش را یک بنگاه خود گردان می خواهد و وزیرش را سرپرست یک فروشگاه بزرگ ، فروشگاهی که توان تامین نیازهایش را ندارد مگر با تغییر کاربری ، غیر انتفاعی سازی ، تعدیل ساختاری ، ریاضت بودجه ای و در نهایت آوارِ دیوارهایِ فرسوده ی شعارهای توسعه!

به گزارش کُردتودی، آنجا که شادمانی به پایان می رسد ،تراژدی آغاز می شود ، دُنیا ، دنیای همه ی ما بود ، ما که زندگی مان وقفِ دنیایِ دُنیاها می شود ، این فرشتگان معصوم ، این جهان هایِ ژرف یعنی همان کودکانِ سرزمینِ عشق و زیبایی ، آن روشنا بخشانِ آینده ای که از اکنون آغاز می شود اما به ناگاه دیوار محرومیت روی سر دنیای مان آوار می شود و مابین بُهت و رنج ، سکوت رنگ ابهام به آینده می پاشد.

 
شاید روزی نمی شد که تصور کرد ، سن قربانی گرفتن عدم توسعه و عدم توزیع عادلانه ثروت  به سن یک کودک دبستانی برسد ، اما رسید!
 
شاید روزی نمی توانستیم تصور کنیم که نتیجه ی نگاه خصوصی سازی شده به آموزش و پرورش و عدم حمایت های بودجه ای از این نهاد به تراژدی های پی در پی تبدیل شود ، اما شد!
 
این چه سیاست گذاری ای است که درک نمی کند که آموزش و پرورش کشور در بحران و آموزش و پرورش مناطق محروم در بحرانی مضاعف است؟
 
این چه نظارتی است که نمی بیند بخش وسیعی از مدارس روستایی در مناطق محروم و حتی مدارس شهری این نقاط از کمترین استانداردهای لازم برای ایجاد یک محیط مطلوب آموزشی برخوردار نیستند؟
 
این چه اِعمالی است که به جای تذکر و وادار کردن سیاست گذاران به تغییر رویه دادن در قبالِ نگاه تعدیلی به آموزش و پرورش و گوش سپردن به معلم سال قبل دنیا که هشدار داد : این مدرسه فضای مناسبی برای آموزش نیست ، معلم امسال دنیا را که با درد و اندوه و همراه با پدر دنیا او را به بیمارستان رساند مقصر می داند؟
 
این "چه ها " و دیگر پرسش ها ، دیگر آفتاب روزِ نو را به دُنیا هدیه نمی کند اما می تواند مانع رُخدادهایِ تلخ دیگری شود اگر در پَسِ پُشتِ توجیهاتِ شاذ و استدلالات کَشّافِ مجریان ، ناظران و داوران به دیگر شکل ، بازنمایی نشود.
 
از دست دادن دنیا بخاطر اهمال آموزگارش نیست ، این درد از اهمالِ بزرگتری می آید که چند دهه اعمال سیاست های نئو کینزی و فریدمنی را در خود پنهان کرده است ، سیاست هایی که آموزش و پرورش را یک بنگاه خود گردان می خواهد و وزیرش را سرپرست یک فروشگاه بزرگ ، فروشگاهی که توان تامین نیازهایش را ندارد مگر با تغییر کاربری ، غیر انتفاعی سازی ، تعدیل ساختاری ، ریاضت بودجه ای و در نهایت آوارِ دیوارهایِ فرسوده ی شعارهای توسعه!
 
چه باید گفت ؟ مگر شادی دانش آموز ، شادی معلم اش نیست؟ چه شد که در آن لحظه شادی تمام و تراژدی آغاز شد؟ آیا چنین اتفاقی فرا تاریخی و یک رُخداد عادی است یا نتیجه یک روند؟
 
 بیش از گفت به شنید نیاز است و عمل ، زخم های دنیا با بستن چشم های معصوم اش التیامی ابدی یافت اما دُنیاهای د یگر همچنان در معرض آسیب اند،  دنیاهایی که دنیای ما هستند.
 
یادداشت: ثریا مطهرنیا
 
انتهای پیام/a.p

سه شنبه 17 مهر 1397 | 22:45

کد خبر : 31079

منتشر کننده : sh.s

کردستانی پاسخ پنجشنبه 19 مهر 1397 | 16:17

0
0

آموزش و پرورش ویران است
آموزش و پرورش که با رایگان بودن در قانون اساسی می آید را نمیخواهیم
حداقل سخت افزارهایش را فراهم کنند مردم خودشان یاد گرفته اند که از نظر ‌مالی نیازهای مالی سال تحصیلی فرزندانشان را تامین کنند
مواظب باشیم که این خطر در بیخ گوش دنیاهای دیگری هم در همین نزدیکی هاست

کردتودی نظراتی را که حاوی توهین یا افترا است، منتشر نمی کند.
لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگلیش) خودداری نمایید.

نام *
 

کد امنیتی Captcha image
 
   

پیشنهاد سردبیر:

آرشیو پیشنهاد سردبیر

گزارش و تحلیل:

آرشیو گزارش و تحلیل
 

کُردتودی را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید